Bericht van: Bernard (Bennekom)
, 04-07-2007 14:42
Laat ik beginnen met de overige fotografen te complimenteren met hun vangsten van de afgelopen dagen. Een ieder afzonderlijk een compliment geven is onbegonnen werk en het levert bovendien een onleesbaar forum op.
Na mijn succesvolle vangst van een klassieke supercell op 15 juni in Flevoland ben ik 2 weken op vakantie geweest. Daar geen onweer gehad, laat staan supercells. Gisteren kon ik echter weer chasen in....Flevoland!
Chase 3 juli 2007 Vertrek: 19:45 uur Terugkomst: 23.20 uur Totaal aantal km gereden: ca 100 Route: Soest – Almere Hout – Oostvaardersplassen – Knarbos – Dronten – Soest
Chase verslag incl. foto’s en video (lang):
Het zag er een tijdje naar uit dat het gisteren niet tot een chase van mijn kant zou komen, aangezien de meest interessant ogende buiencomplexen toch vooral op grote afstand bleven. Aan het begin van de avond kwam daar echter verandering in. Zowel boven de Randstad als boven ’t Gooi begonnen buien te ontstaan. De atmosferische omstandigheden waren ideaal voor pittige convectie, dus ik besloot er op uit te trekken. Eenmaal buien zag ik aan de noordelijke horizon direct een prachtige geïsoleerde cel hangen, omgeven door blauwe lucht. Zeer fotogeniek, maar om één of andere reden lukte het me niet om in een mooi open stuk te geraken voor fotografie. Toen ik wel beter zicht had, waren er ondertussen lagere wolken rondom ontstaan die het zicht op de updraft ontnamen.
Ik besloot al snel om via de A1/A27 in noordelijke richting te rijden. Eenmaal op de A1 vlak voor de afslag naar de A27 zag ik aan de westelijke horizon een hele rij Cumulonimbi, met de meest actieve in het noordwesten:
Lijnvorming aan de westelijke horizon
Op de A27 in noordelijke richting kwam ik dichter bij het complex dat ogenschijnlijk boven ’t Gooi hing en werden er meerdere CG’s zichtbaar. Ik ben verder naar het noorden gereden, heb de afslag Almere Hout genomen en van daaruit nog circa 10 km verder naar het noorden.
Daar ben ik langs een stille boerenweg gaan staan, omringd door windmolens. Boven de westelijke horizon waren nog altijd meerdere buien in een lijn zichtbaar, waarvan één zeer intensieve downdraftzone.
Ik bevond me aan de inflowzijde van het complex, maar erg krachtig leek deze niet. Wel ontwikkelden zich op enige hoogte enkele laminaire banden naar het complex toe. Nabij de meest intensieve downdraftzone waren geregeld vertikale ontladingen te zien.
Inflowbandjes op enige hoogte
Intensieve downdraft waarin geregeld ontladingen optraden
Groothoekopname van één cel op de lijn
Op een gegeven moment begon één updraft zich beter te organiseren en ontstond er een fraaie scheiding tussen down- en updraftzones. Ook ontstond onder de updraftbasis geleidelijk een verlaging die zich meer en meer in één punt begon te organiseren. Na enige tijd kreeg het geheel een uiterlijk van, zoals de Amerikanen het noemen, een ‘bowl shaped updraft’!
Up- en drowndraft beginnen zich beter te scheiden, groothoekopname. Let ook op de inflowbanden op hoogte van mijn positie naar het complex toe
Het ‘ontstaan’ van de ‘bowl shaped updraft’. Rechts daarvan een zeer intensieve neerslagzone met een kleine shelf cloud ervoor, de ‘forward flank downdraft’
Nogmaals de goed georganiseerde cel
Detailopname updraftzone
Groothoekopname complete cel
Ik ben vervolgens naar het westen gereden, dichter naar deze actieve cel. Nabij de Grote Praambult heb ik nog op de parkeerplaats een tijdje staan kijken en zag dat er een fraaie ‘tail cloud’ ontstond naar de ‘wall cloud’ toe. In de downdraft nam de bliksemintensiteit significant toe. Vanwege het bos het Hollandse Hout en de nabijheid van Lelystad kon ik deze cel niet echt meer volgen. Bovendien zag ik aan de zuidelijke horizon een nieuwe actieve cel waar een shelf cloud voor leek te hangen. Keuzes maken dus en ik besloot de wall cloud te verlaten, iets wat ik normaal gesproken niet snel doe overigens.
Snel ontwikkelende lange tail cloud aan de wall cloud
De buienlijn verder naar het zuiden met in de verte een mogelijke shelf cloud
Ik ben vervolgens ca 2 km naar het zuiden gereden om de buienlijn daar te observeren.
Panorama van ca 200 graden horizon
Ontwikkelende shelf cloud
Shelf cloud hecht zich aan wolkenbasis
Turbulent uiterlijk nog wel, geen fraaie gladde shelf cloud
Aan de zuidwestelijke horizon was een hele lange slurfvormige wolk zichtbaar, ogenschijnlijk in contact met de wolkenbasis en verdwijnend achter een bomenrij. Het was geen gladde slurf en rotatie was al helemaal niet waarneembaar. Hoogst waarschijnlijk dus ‘scud’.
200mm opname van de uitstulping aan de horizon
Scud kan je aardig in verwarring brengen soms, of je wilt gewoon ‘te veel’ zien
Ondertussen begon de buienlijn verder te activeren en groeide de arcus verder uit. Nabij deze wolkenband was van tijd tot tijd evidente rotatie waarneembaar!
De buienlijn activeert verder
Intensieve downdraft wordt zichtbaar
Video van rotatie in voorste begrenzing buienlijn. Geen geluid.
Geen scud, maar wel een verdachte wolkenbasisverlaging
Het meest actieve gedeelte van de buienlijn bevond zich nu ten noorden van mij en dus ben ik weer naar de Grote Praambult bij de Oostvaardersplassen gereden. De laagstaande zon en de actieve bui maakten het daar een zeer fotogeniek feest!
Laagstaande zon en turbulente wolkenmassa
Van boven kwam nog een blauw-paarsig schijnsel door de wolken
Aan de outflowzijde ontstond een zeer brede whale’s mouth, fraai door de lage zon beschenen. De camera maakte dan ook overuren! In de neerslagzone waren om de minuut krakende vertakte CG’s te zien en te horen.
Whale’s mouth in ontwikkeling
Intensieve neerslag en lage zon
Ik besloot enigszins naar die actieve zone te rijden, maar het uitzicht was in het Hollandse Hout helaas verre van optimaal.
Rijdend langs de whale’s mouth naar de downdraft met CG’s
Op een gegeven moment bevond ik me tussen 2 actieve cellen in en traden er aan weerszijden intensieve ontladingen op. Het is me niet gelukt één hiervan op de foto vast te leggen, mogelijk wel met de videocamera.
Het begon ondertussen steeds meer te schemeren, terwijl er geregeld bliksems zichtbaar waren. Ik had helaas geen statieven bij me, omdat ik niet gedacht had tot het donker te chasen. Dom en zonde dus! Ik ben ten zuidwesten van Dronten gestopt en heb gepoogd om op reactie en steunend op de auto bliksems te fotograferen, maar dat leverde helaas niet veel succes op. Hieronder enkele resultaten:
Bliksem in neerslagkern
Bliksem in neerslagkern
Bliksem in neerslagkern
Rond 22.45 leek de bliksemactiviteit af te nemen en ben ik huiswaarts gekeerd. Eenmaal rijdende zag ik echter nog geregeld bliksems in het noorden en noordoosten. Helaas had ik deze chase nauwelijks i-mode ontvangst en kon ik dus geen actuele radarbeelden checken.
Al met al ben ik zeer tevreden met de resultaten van deze buienjacht in het mij zo vertrouwde Flevoland. Het had opnieuw iets van chasen op de Plains van de VS