Plaats: Sixt-Fer-au-Cheval, Haute Savoie (Frankrijk)
Hoogte: 955 meter boven NAP
Tijdsduur noodweer: 1.5 uur
Geschatte regenhoeveelheid: 150-200mm.
Datum: 20 juli 2007 (EDIT: moest 20 juli zijn...)
Op 20 juli kwamen mijn vriendin en ik aan op de mooiste plek ter wereld (althans, waar ik geweest ben). Een camping 6km voorbij het dorpje Sixt-Fer-au-Cheval. Het weer was redelijk, maar we wisten dat er een kans was op lokaal een zware onweersbui. Rond 17 uur begon het wat dicht te trekken, al is dat iets wat iedere middag wel voorkomt in de Alpen.
Rond 18 uur vielen de eerste druppels en hoorden we een donderklap.
Nogal gehaast zijn we naar een soort van tuinhuisje vertrokken op de camping, want de eerste tent was na 3 minuten regen al verdwenen.
Door het gehaast hebben we echter geen foto's van het noodweer zelf, alleen van de gevolgen.
Na tien minuten regende het met een intensiteit zoals nog niemand had gezien in zijn leven, althans niet de mensen die daar bij elkaar zaten.
Je moet begrijpen dat we aan het eind van het dal zaten (dicht tegen de hoge bergen aan), dat we 2000 meter hoogteverschil hadden in de rotswanden om ons heen en de bui dus geen kant op kon. In 2003 was de weg na de camping al weg gespoeld, het komt er kennelijk vaker voor. Door de regensluiers was er slecht zicht, onweer hoorden we niet meer (het maakte te veel herrie). Tegenover onze tent, ongeveer 10 meter er vandaan stond een caravan en nog wat tenten. De achterste van die tenten had inmiddels een rivier er doorheen lopen.
Inmiddels liep er ook een rivier door het huisje, en een waterval van het dak. We konden elkaar niet meer verstaan, maar hadden ook weinig te vertellen. Van een aantal mensen spoelde alles weg (fietsen, tenten, luchtbedden, kleding, tafels, stoelen) en stond het huilen nader dan het lachen, anderen hadden angst of waren aan het genieten van de bijzondere omstandigheden.
Ondertussen hoorden we rotsen van de hellingen af vallen en de rivier (toch 200m verderop) hoorden we luid bulderen. We konden (na de regen) de rotsen die naar beneden vielen afzonderlijk zien, en dat op een wand van 1200 meter hoogte (zie de modderwatervallen op de foto's). Helaas hebben wij geen goed fototoestel.
Een half uur na aanvang liep mijn neerslagschatting al richting de 100 mm, en ik ben er van overtuigd dat er meer dan 150mm neerslag is gevallen in 1.5 uur. De weg op de camping was weggeslagen, er zaten gaten in van meer dan 40(!)cm diep en was dus onbruikbaar.
Na het noodweer kwam de helikopter (tientallen mensen waren nog vermist) en kregen we te horen dat de weg 4km verderop over een lengte van >100 meter was weg geslagen (bleek >150m te zijn). De camping konden we dus niet meer verlaten, pas 3 dagen later was er een noodweg gereed. Iedere dag werd er echter stokbrood gebracht met quad's (eerste dag met helikopter). Vermoedelijk heeft het noodweer aan 1 iemand het leven gekost. Ik denk dat de foto's redelijk voor zich spreken...
Modderige watervallen...
Het lieve, kabbelende riviertje. Je hoorde de ene rots over de andere kantelen.
Zo ziet de rivier er uit na wat slecht weer...
De laag modder en rotsen was meer dan tien meter dik op de dikste plekken. De aardverschuiving (want dat is het) heeft de rivier over de weg heen geduwd, waardoor deze geheel is weggespoeld. Vergelijk de rotsen links onderin met de vrachtwagens en graafmachines. De telefoonpalen zijn op diverse plaatsen uit de grond gerukt (en bellen was dus niet mogelijk). Op de onderste foto zie je overigens niet het hele gat. Een nog minstens zo groot gedeelte loopt links door.
Op de een na laatste foto is de ravage het beste te zien. De modder en rotsen die je ziet zijn namelijk de werkelijke hoogte (het was er vlak!, nu loopt het nogal op het bos in). Bedenk dat de rivier onder de bomen doorliep. Daar waar je wat ziet liep de weg...
Hoogte: 955 meter boven NAP
Tijdsduur noodweer: 1.5 uur
Geschatte regenhoeveelheid: 150-200mm.
Datum: 20 juli 2007 (EDIT: moest 20 juli zijn...)
Op 20 juli kwamen mijn vriendin en ik aan op de mooiste plek ter wereld (althans, waar ik geweest ben). Een camping 6km voorbij het dorpje Sixt-Fer-au-Cheval. Het weer was redelijk, maar we wisten dat er een kans was op lokaal een zware onweersbui. Rond 17 uur begon het wat dicht te trekken, al is dat iets wat iedere middag wel voorkomt in de Alpen.
Rond 18 uur vielen de eerste druppels en hoorden we een donderklap.
Nogal gehaast zijn we naar een soort van tuinhuisje vertrokken op de camping, want de eerste tent was na 3 minuten regen al verdwenen.
Door het gehaast hebben we echter geen foto's van het noodweer zelf, alleen van de gevolgen.
Na tien minuten regende het met een intensiteit zoals nog niemand had gezien in zijn leven, althans niet de mensen die daar bij elkaar zaten.
Je moet begrijpen dat we aan het eind van het dal zaten (dicht tegen de hoge bergen aan), dat we 2000 meter hoogteverschil hadden in de rotswanden om ons heen en de bui dus geen kant op kon. In 2003 was de weg na de camping al weg gespoeld, het komt er kennelijk vaker voor. Door de regensluiers was er slecht zicht, onweer hoorden we niet meer (het maakte te veel herrie). Tegenover onze tent, ongeveer 10 meter er vandaan stond een caravan en nog wat tenten. De achterste van die tenten had inmiddels een rivier er doorheen lopen.
Inmiddels liep er ook een rivier door het huisje, en een waterval van het dak. We konden elkaar niet meer verstaan, maar hadden ook weinig te vertellen. Van een aantal mensen spoelde alles weg (fietsen, tenten, luchtbedden, kleding, tafels, stoelen) en stond het huilen nader dan het lachen, anderen hadden angst of waren aan het genieten van de bijzondere omstandigheden.
Ondertussen hoorden we rotsen van de hellingen af vallen en de rivier (toch 200m verderop) hoorden we luid bulderen. We konden (na de regen) de rotsen die naar beneden vielen afzonderlijk zien, en dat op een wand van 1200 meter hoogte (zie de modderwatervallen op de foto's). Helaas hebben wij geen goed fototoestel.
Een half uur na aanvang liep mijn neerslagschatting al richting de 100 mm, en ik ben er van overtuigd dat er meer dan 150mm neerslag is gevallen in 1.5 uur. De weg op de camping was weggeslagen, er zaten gaten in van meer dan 40(!)cm diep en was dus onbruikbaar.
Na het noodweer kwam de helikopter (tientallen mensen waren nog vermist) en kregen we te horen dat de weg 4km verderop over een lengte van >100 meter was weg geslagen (bleek >150m te zijn). De camping konden we dus niet meer verlaten, pas 3 dagen later was er een noodweg gereed. Iedere dag werd er echter stokbrood gebracht met quad's (eerste dag met helikopter). Vermoedelijk heeft het noodweer aan 1 iemand het leven gekost. Ik denk dat de foto's redelijk voor zich spreken...
Modderige watervallen...
Het lieve, kabbelende riviertje. Je hoorde de ene rots over de andere kantelen.
Zo ziet de rivier er uit na wat slecht weer...
De laag modder en rotsen was meer dan tien meter dik op de dikste plekken. De aardverschuiving (want dat is het) heeft de rivier over de weg heen geduwd, waardoor deze geheel is weggespoeld. Vergelijk de rotsen links onderin met de vrachtwagens en graafmachines. De telefoonpalen zijn op diverse plaatsen uit de grond gerukt (en bellen was dus niet mogelijk). Op de onderste foto zie je overigens niet het hele gat. Een nog minstens zo groot gedeelte loopt links door.
Op de een na laatste foto is de ravage het beste te zien. De modder en rotsen die je ziet zijn namelijk de werkelijke hoogte (het was er vlak!, nu loopt het nogal op het bos in). Bedenk dat de rivier onder de bomen doorliep. Daar waar je wat ziet liep de weg...
Bericht laatst bijgewerkt: 09-08-2007 19:40