In de nanacht om 4uur hoorde ik de rukwinden tegen de ramen slaan, op de oostkant van mijn kamer. Er stond een stevig oosten wind, die af en toe windkracht 6 wist te bereiken. De oostenwind gedroeg zich als een hoogmoedige man, die duidelijk continu op de voorgrond wilde optreden.
Nadat ik mijn warme nest had verlaten voelde ik koude rillingen door mijn hele lichaam heen gaan. De koude rillingen werd heviger toen ik even door het raam een blik naar buiten wierp. Met koude tenen, nauwelijks de grond willend aanrakend liep ik nog iets dichter naar het venster toe. Het bovenluikje stond wagen en wijd open waardoor ik de snijdende oost tot zuidoostenwind tot ver in mijn kamer voelde. De wind was de concurrentie aangegaan met mijn wekker en had mij doen laten ontwaken. Ik keek wederom naar buiten en aan het zwerk zag ik de lage wolken snel vanuit het zuidoosten naar het noordwesten zeilen, alsof ze op de vlucht waren voor iets onverklaarbaars. Heel toevallig kwam het nummer ‘Sailing van Christopher Ross’ toen net voorbij op de radio.
Ik verliet mijn kamer en ging naar de studeerkamer op het westen. Het was buiten 5 graden althans dat gaf mijn thermometer aan. Duidelijk was dus, dat het buiten veel kouder zou aanvoelen dat het daadwerkelijk was. Ik kon het niet laten om ook in de studeerkamer een blik uit de raam te werpen. Het weerbeeld was bewolkt al zag ik aan de noordwestelijke horizon een eenzame piepkleine opklaring. De berkenboom in onze achtertuin boog zich van onze huis af door de stevige oostenwind. Hoewel de oosten tot zuidoosten wind erg vlagerig was bleven het merendeel van de mooie oranje herfstblaadjes van onze grote berkenboom hangen. Het was nog mensonterend vroeg dus ging ik snel weer mijn nest opzoeken. Al snel verliet ik opnieuw de werkelijkheid. De ene droom naar de andere droom kwam voorbij. Ditmaal wist ik niet meer wat ik gedroomd had.
Het was 6 uur en langzaam werd ik wakker. Ik stond op en ik nam direct de buiten temperatuur waar. Het kwik was gedaald tot 4,9 graden, niet echt spectaculair dus. Mijn moeder en vader waren ook al op en al snel kreeg ik thee met wat brood. Iedereen in het huis klaagde over kou. De de ramen (vooral op de oostkant) werden gesloten en de verwarming sloeg zeer terecht aan. De dag begon erg grauw maar geleidelijk werden er enkele gaten in de stratuswolken gebrand. De lucht was niet meer egaal, maar begon contouren de krijgen.
Ik ging fietsen naar school en ik voelde de ijzige zuidoosten wind schuin tegen mijn rechterwang blazen toen ik richting het noordoosten fietste. Voor het gevoel leek het gewoon hartje winter, ondanks dat het al 6 graden was. Vanuit mijn klaslokaal zag ik rond 13:00 even een korte knipoog van de zon maar dat was ook alles. Aan de zuidelijke horizon was dan wel duidelijk een groot opklaringgebied te zien maar die maakte geen progressie richting Hoogezand.
Toen ik later thuiskwam las ik ook op teletekst dat het in Nederland vrij zonnig was met alleen in het *uiterste) noordoosten wolken velden. Het noordoosten was dus het bokje. Het opklaringgebied aan de zuidelijke horizon dat nog enige hoop gaf op wat zonneschijn, verdween ook als sneeuw voor de horizon. Of zou het om een uitzonderlijke fata morgana zijn geweest in Nederland?
Het was 14:00 en de lucht was nu nog grauwer dan voordien. De zuidoostenwind bleef onvriendelijk van aard (kracht 4 a 5 bft). De temperatuur was nog iets verder via de ladder omhoog gegaan; het was 8.4 graden. Dit was tevens de maximum temperatuur van deze dag. Om 16:00 heerste er een typische novembersfeertje want het was al erg schemerig en de lucht zat alweer potdicht met bewolking. Daarbij veroverden Nevels Hoogezand.
Er bleek echter licht aan het einde van deze donkere tunnel te zijn. Maar hoelang zou deze donkere tunnel gaan duren?..........................
Quote selectie