Zoals je misschien al weet, ben ik vaak op zoek naar t mystieke in t weer, en probeer ik ook t artistieke aspect van onze hobby te achterhalen. De komende dagen speelt t Toneelhuis in Antwerpen een leuke "weervoorstelling". Ik zie t donderdag, dus kan nog niet vertellen wat ik er van vind, maar t Toneelhuis heeft de laatste tijd al veel leuke stukken gebracht. Probere dus.
Jn
Weerslechtweer:
In Kwartet van Heiner Müller zweefden twee acteurs op een plexiglazen plaat boven het publiek. Als een losgeslagen satelliet, uitkijkend over het einde der tijden in een eeuwigdurende sneeuwbui. Bij WeerSlechtWeer zijn de rollen omgekeerd. Het publiek kijkt in een loden put waarin de acteurs aan alle trieste weersverschijnselen van ons Barre Land onderworpen worden. Alsof we met zijn allen in een afwasmachine gekropen zijn. Centraal staat de The Waste Land - het roemruchte gedicht uit 1922 van T.S. Eliot, in een nieuwe vertaling van Paul Claes. Het voelt als een rollercoaster op reis doorheen een regenbui. We glijden geruisloos maar kletsnat van de ene gedachtengang in de andere. Als we dan eindelijk stilstaan, doemt er een schim op uit de mist – hij zingt ons toe. En van dan af gaat alles beter.
Quote selectie