Het wil hier nog niet echt onweren en ik heb sinds kort een camcorder die werkt met Windows Vista; dus heb ik maar even wat oude tapes opgezocht.
Vandaag ben ik begonnen met de beelden van een succesvolle chase op 17 mei 2001, tijdens een vakantie in de VS. Samen met Herman Harperink, Harald Edens en Floris Bijlsma heb ik die dag een fraaie supercell (mogelijk de eerste in mijn leven) mogen aanschouwen. De wall cloud was goed ontwikkeld, maar de rotatie hield niet over.
Later die avond hebben we ons nog uren vermaakt met bliksemfotografie.
Chaseverslag van het Dutch Storm Chase Team:
"Vandaag hebben we besloten naar het oosten te rijden, richting Oklahoma. Voor ons hangt naar wat het lijkt een groeiende supercell met overshooting top. Buiten is het bloedheet en vochtig, typisch onweer weer. In Amarillo zagen we al Altocumulus Castellanus en dat is ook een teken dat er onweer op komst is. Uit het noordoosten is een koufront onderweg, dus het belooft hoe dan ook een geweldige dag te worden. We zijn vol goede moed en met de airco aan onderweg naar het oosten om al wat komen gaat af te wachten. Nabij Clinton in Oklahoma luisteren we naar de NOAA weather radio en horen dat er een severe thunderstorm watch is voor een gebied dat inmiddels al achter ons ligt. We besloten dan ook om om te keren en een stukje over de I40 naar het westen terug te rijden.
Bij het stadje Elk City zagen we wat beweging in de lucht en besloten daar een film van te maken. Na ongeveer een half uur begon de ontstane bui onweer te produceren en dus ging alles en iedereen weer de bus in en reden we er achter aan. Die bui zag er in het begin wel mooi uit maar had geen lang leven. Binnen 20 minuten loste de basis op en was het gedaan met de pret. Wat overbleef was een aambeeld zonder basis en activiteit.
Achter ons in het oosten was inmiddels een nieuwe bui ontstaan. Deze produceerde aardig wat onweer en regen dus we volgden die richting het zuidoosten. Vervolgens gebeurde er een tijdje niets. De bui zakte in en we reden een beetje zoekend rond. Onderweg kwamen we een hele club andere stormchasers tegen. Op zich een leuk teken dat er waarschijnlijk nog wel wat aan de hand was maar we zagen het niet. Wij reden door en stopten een eindje verderop om wat te overleggen onderling en wat rond te kijken. We besloten vervolgens om te keren en reden weer langs de andere groep. Die stonden er nog steeds en wezen onderling een beetje naar de lucht waar eigenlijk niet veel te zien te was. Opeens zag ik dat de bliksemdetector tegen de 100 ontladingen per minuut liet zien .. achter ons. Dus wij weer omgedraaid, de stormchasers voorbij en een eindje verder op een heuveltop gestopt om eens te kijken.
En daar begon het! Uit een wolk zakte een verlaging naar beneden ... een zgn wallcloud. Eerst leek het niet veel maar al gauw zag het er echt wel als een flinke wallcloud uit. En dat betekent een grote kans op een tornado!!! Jippie! De wallcloud groeide en zakte verder en we zagen duidelijke tekenen dat er wat kon gebeuren. Het geheel trok vrij snel aan ons voorbij en al gauw zaten we weer in de auto om te volgen en uit de neerslag te blijven die bij dit soort buien vaak uit grote hagelstenen kan bestaan!
Na een tijdje rijden kwamen we weer uit de neerslag, die gelukkig alleen maar uit regen bestond. Onderweg reden we bijna onder het voorste deel van de wallcloud door. We vonden een redelijk goede plek langs een zijweg om wat te filmen en te fotograferen. De wallcloud was niet te al te ver weg. Er werden wat foto's gemaakt en de video werd opgesteld, maar uiteindelijk werden de fotospullen uit veiligheid alvast weggelegd voor het geval we overhaast moesten vertrekken. Het zag er ranzig uit allemaal. Een laaghangende wallcloud goed zichtbaar omdat we dichtbij stonden. Er was duidelijk rotatie zichtbaar. Achter ons stonden de bewoners van een aangrenzend huis ook te kijken. Het was nogal druk eigenlijk. Niet alleen stormchasers waren er bij, ook gewone mensen die al dan niet aangetrokken werden door onze aanwezigheid.
Achter de wallcloud waren veel indirecte bliksems te zien. Terwijl het langzaam donker werd werden de ontladingen steeds beter zichtbaar. De wallcloud trok oplossend verder en produceerde uiteindelijk geen tornado. Wederom jammer voor ons, maar omdat de omgeving verre van onbewoond was is het maar beter zo. Een tornado op deze plek had waarschijnlijk erg veel schade aangericht, meer dan op de Texas plains, om over levens maar te zwijgen.
Ondertussen was er van een wallcloud niets meer te zien, maar van het onweer des te meer. We reden daarom een eindje verder op zoek naar een geschikte open plek waar we konden fotograferen. Na die gevonden te hebben begon het volgende feestje, zowel voor ons als voor de in het gras aanwezige muggen en ander stekend vee. Ze beten er flink op los, dwars door je shirt of korte broek heen. Maar het kon ons allemaal niet zoveel schelen. Het bliksemde als een idioot, we stonden droog en we konden zelfs sterren zien.
Met zo'n 100 - 150 bliksems per minuut en inmiddels in een lange broek gekleed maakten we aardig wat foto's. Na een tijdje werd het allemaal wat minder en besloten we richting huis te gaan. Het werd al laat, we waren ver van huis, het bliksemde nog wel maar we zagen bijna alleen nog oplichtende wolken. Vol goede moed en met een gevoel van 'dat was het weer voor vandaag' togen we naar de I40 om westwaards naar terug Amarillo te rijden.
Na een tijdje begon de bliksemdetector echter weer tekeer te gaan en een korte blik op het scherm van de laptop leerde ons dat er pittig onweer was, recht vooruit richting Amarillo. De NOAA gaf een Severe Thunder Storm Warning en de detector gaf steeds meer ontladingen aan, tegen de 100 ontladingen per minuut. Onderweg begon het aantal ontladingen fiks op te lopen .... 150 .. 200 ... 250 ... 300 ... 350 .... Dat was wel severe te noemen. Voor ons lichtte de hemel in de verte regelmatig op en we reden rustig verder. De bliksemdetector liep ook gestaag verder op .... 350 .. 375 ... 400 .. euh .. 450 ... 500! De detector sloeg op ALARM wegens een zware onweersbui. Maar ... daar waren we er niet mee. We schakelden het alarm uit en stelden het opnieuw in op 600 ontladingen per minuut.
Na een tankstation bezocht te hebben reden we verder onder een bijna continu oplichtende hemel. Dikke wolkenflarden waren zichtbaar en we besloten de auto maar weer eens te verlaten om te filmen, te fotograferen en te genieten. Net buiten McLean zetten we de auto langs de weg en togen naar buiten .. met filmspullen en fotomateriaal. De hemel was voortdurend verlicht, overal rond ons heen, en de detector piepte er rustig 550 ontladingen per minuut doorheen. Het was echt ongelooflijk. Het ging maar door, en ging maar door. Werkelijk overal waren oplichtingen te zien, aan 1 stuk door.
Het zicht was wat belabberd wegens wat aanwezige bomen dus we reden een stukje verder. Voor ons doemde een gladde wolkenband op en we hadden al zo'n vermoeden wat er ging gebeuren. Een klein stukje verder vonden we een redelijke plek en besloten te stoppen. Buiten raasde inmiddels een aardig windje en we parkeerden de bus langs de weg. Het 'windje' buiten bleek een bijna windkracht 9 te zijn. Je kon amper fatsoenlijk rechtop staan. Het flitste overal nog steeds om ons heen als een bezetene. Armagedon kwam er aan!
Bliksems waren nu ook beter zichtbaar. Overal om ons heen schoten de crawlers door de lucht en sloeg de bliksem links en rechts met donderend geraas in. Het woei zo hard dat we met de jas open bijna konden vliegen. Harald en Floris stonden te fotograferen en Bernard en Herman waren aan het filmen. Het hield gewoon niet meer op, het begon bijna vervelend te worden
Voor ons hingen wazige verlaagde wolkenflarden die goed te zien waren in de voortdurende bliksemshow en overal waar we keken was het al niet anders. Echt, er leek geen einde aan te komen.
Het begon te regenen en de bliksem werd ook steeds gevaarlijker dus we besloten (ook met het oog op de klok) wederom te vertrekken richting Amarillo. De weg die volgde was er een met veel, heel veel regen. Onweer overal waar je maar keek en het hield nog steeds niet op. Dichterbij Amarillo nam de activiteit wat af maar de detector piepte gezellig door op de buien die we achterlieten en af en toe zagen we ook prachtige ontladingen om ons heen.
Tegen 2 uur in de ochtend waren we bekaf terug in het hotel. Na nog even email gelezen te hebben gingen we naar bed. En nog was het gedonder niet over! Ditmaal geen bliksemdonders meer maar een lokale buurtpoes die ontzettend krols voor onze deur liep te gillen. Zelfs het hoofd van Floris deed de poes niet vertrekken dus we legden ons maar neer bij het kabaal. Na en tijdje werd het eindelijk rustig, of we waren in slaap gevallen, ik weet het niet meer.
We konden terug kijken op een uiterst spectaculaire dag vol met weer , weer en nog eens weer. Geen tornado, maar wie weet wat er morgen nog komt."
Weerdata:
Ik was destijds nog geen ervaren videograaf (nu evenmin overigens), dus de video is niet altijd even subtiel geschoten. Ook was het niet altijd mogelijk om een statief te gebruiken (regen, teveel wind, etc.). De muziekale bijdrage is van DJ Jurgen, dat hebben we tijdens deze vakantie geregeld gedraaid in onze bus.
De video; enjoy:
Vandaag ben ik begonnen met de beelden van een succesvolle chase op 17 mei 2001, tijdens een vakantie in de VS. Samen met Herman Harperink, Harald Edens en Floris Bijlsma heb ik die dag een fraaie supercell (mogelijk de eerste in mijn leven) mogen aanschouwen. De wall cloud was goed ontwikkeld, maar de rotatie hield niet over.
Later die avond hebben we ons nog uren vermaakt met bliksemfotografie.
Chaseverslag van het Dutch Storm Chase Team:
"Vandaag hebben we besloten naar het oosten te rijden, richting Oklahoma. Voor ons hangt naar wat het lijkt een groeiende supercell met overshooting top. Buiten is het bloedheet en vochtig, typisch onweer weer. In Amarillo zagen we al Altocumulus Castellanus en dat is ook een teken dat er onweer op komst is. Uit het noordoosten is een koufront onderweg, dus het belooft hoe dan ook een geweldige dag te worden. We zijn vol goede moed en met de airco aan onderweg naar het oosten om al wat komen gaat af te wachten. Nabij Clinton in Oklahoma luisteren we naar de NOAA weather radio en horen dat er een severe thunderstorm watch is voor een gebied dat inmiddels al achter ons ligt. We besloten dan ook om om te keren en een stukje over de I40 naar het westen terug te rijden.
Bij het stadje Elk City zagen we wat beweging in de lucht en besloten daar een film van te maken. Na ongeveer een half uur begon de ontstane bui onweer te produceren en dus ging alles en iedereen weer de bus in en reden we er achter aan. Die bui zag er in het begin wel mooi uit maar had geen lang leven. Binnen 20 minuten loste de basis op en was het gedaan met de pret. Wat overbleef was een aambeeld zonder basis en activiteit.
Achter ons in het oosten was inmiddels een nieuwe bui ontstaan. Deze produceerde aardig wat onweer en regen dus we volgden die richting het zuidoosten. Vervolgens gebeurde er een tijdje niets. De bui zakte in en we reden een beetje zoekend rond. Onderweg kwamen we een hele club andere stormchasers tegen. Op zich een leuk teken dat er waarschijnlijk nog wel wat aan de hand was maar we zagen het niet. Wij reden door en stopten een eindje verderop om wat te overleggen onderling en wat rond te kijken. We besloten vervolgens om te keren en reden weer langs de andere groep. Die stonden er nog steeds en wezen onderling een beetje naar de lucht waar eigenlijk niet veel te zien te was. Opeens zag ik dat de bliksemdetector tegen de 100 ontladingen per minuut liet zien .. achter ons. Dus wij weer omgedraaid, de stormchasers voorbij en een eindje verder op een heuveltop gestopt om eens te kijken.
En daar begon het! Uit een wolk zakte een verlaging naar beneden ... een zgn wallcloud. Eerst leek het niet veel maar al gauw zag het er echt wel als een flinke wallcloud uit. En dat betekent een grote kans op een tornado!!! Jippie! De wallcloud groeide en zakte verder en we zagen duidelijke tekenen dat er wat kon gebeuren. Het geheel trok vrij snel aan ons voorbij en al gauw zaten we weer in de auto om te volgen en uit de neerslag te blijven die bij dit soort buien vaak uit grote hagelstenen kan bestaan!
Na een tijdje rijden kwamen we weer uit de neerslag, die gelukkig alleen maar uit regen bestond. Onderweg reden we bijna onder het voorste deel van de wallcloud door. We vonden een redelijk goede plek langs een zijweg om wat te filmen en te fotograferen. De wallcloud was niet te al te ver weg. Er werden wat foto's gemaakt en de video werd opgesteld, maar uiteindelijk werden de fotospullen uit veiligheid alvast weggelegd voor het geval we overhaast moesten vertrekken. Het zag er ranzig uit allemaal. Een laaghangende wallcloud goed zichtbaar omdat we dichtbij stonden. Er was duidelijk rotatie zichtbaar. Achter ons stonden de bewoners van een aangrenzend huis ook te kijken. Het was nogal druk eigenlijk. Niet alleen stormchasers waren er bij, ook gewone mensen die al dan niet aangetrokken werden door onze aanwezigheid.
Achter de wallcloud waren veel indirecte bliksems te zien. Terwijl het langzaam donker werd werden de ontladingen steeds beter zichtbaar. De wallcloud trok oplossend verder en produceerde uiteindelijk geen tornado. Wederom jammer voor ons, maar omdat de omgeving verre van onbewoond was is het maar beter zo. Een tornado op deze plek had waarschijnlijk erg veel schade aangericht, meer dan op de Texas plains, om over levens maar te zwijgen.
Ondertussen was er van een wallcloud niets meer te zien, maar van het onweer des te meer. We reden daarom een eindje verder op zoek naar een geschikte open plek waar we konden fotograferen. Na die gevonden te hebben begon het volgende feestje, zowel voor ons als voor de in het gras aanwezige muggen en ander stekend vee. Ze beten er flink op los, dwars door je shirt of korte broek heen. Maar het kon ons allemaal niet zoveel schelen. Het bliksemde als een idioot, we stonden droog en we konden zelfs sterren zien.
Met zo'n 100 - 150 bliksems per minuut en inmiddels in een lange broek gekleed maakten we aardig wat foto's. Na een tijdje werd het allemaal wat minder en besloten we richting huis te gaan. Het werd al laat, we waren ver van huis, het bliksemde nog wel maar we zagen bijna alleen nog oplichtende wolken. Vol goede moed en met een gevoel van 'dat was het weer voor vandaag' togen we naar de I40 om westwaards naar terug Amarillo te rijden.
Na een tijdje begon de bliksemdetector echter weer tekeer te gaan en een korte blik op het scherm van de laptop leerde ons dat er pittig onweer was, recht vooruit richting Amarillo. De NOAA gaf een Severe Thunder Storm Warning en de detector gaf steeds meer ontladingen aan, tegen de 100 ontladingen per minuut. Onderweg begon het aantal ontladingen fiks op te lopen .... 150 .. 200 ... 250 ... 300 ... 350 .... Dat was wel severe te noemen. Voor ons lichtte de hemel in de verte regelmatig op en we reden rustig verder. De bliksemdetector liep ook gestaag verder op .... 350 .. 375 ... 400 .. euh .. 450 ... 500! De detector sloeg op ALARM wegens een zware onweersbui. Maar ... daar waren we er niet mee. We schakelden het alarm uit en stelden het opnieuw in op 600 ontladingen per minuut.
Na een tankstation bezocht te hebben reden we verder onder een bijna continu oplichtende hemel. Dikke wolkenflarden waren zichtbaar en we besloten de auto maar weer eens te verlaten om te filmen, te fotograferen en te genieten. Net buiten McLean zetten we de auto langs de weg en togen naar buiten .. met filmspullen en fotomateriaal. De hemel was voortdurend verlicht, overal rond ons heen, en de detector piepte er rustig 550 ontladingen per minuut doorheen. Het was echt ongelooflijk. Het ging maar door, en ging maar door. Werkelijk overal waren oplichtingen te zien, aan 1 stuk door.
Het zicht was wat belabberd wegens wat aanwezige bomen dus we reden een stukje verder. Voor ons doemde een gladde wolkenband op en we hadden al zo'n vermoeden wat er ging gebeuren. Een klein stukje verder vonden we een redelijke plek en besloten te stoppen. Buiten raasde inmiddels een aardig windje en we parkeerden de bus langs de weg. Het 'windje' buiten bleek een bijna windkracht 9 te zijn. Je kon amper fatsoenlijk rechtop staan. Het flitste overal nog steeds om ons heen als een bezetene. Armagedon kwam er aan!
Bliksems waren nu ook beter zichtbaar. Overal om ons heen schoten de crawlers door de lucht en sloeg de bliksem links en rechts met donderend geraas in. Het woei zo hard dat we met de jas open bijna konden vliegen. Harald en Floris stonden te fotograferen en Bernard en Herman waren aan het filmen. Het hield gewoon niet meer op, het begon bijna vervelend te worden
Voor ons hingen wazige verlaagde wolkenflarden die goed te zien waren in de voortdurende bliksemshow en overal waar we keken was het al niet anders. Echt, er leek geen einde aan te komen. Het begon te regenen en de bliksem werd ook steeds gevaarlijker dus we besloten (ook met het oog op de klok) wederom te vertrekken richting Amarillo. De weg die volgde was er een met veel, heel veel regen. Onweer overal waar je maar keek en het hield nog steeds niet op. Dichterbij Amarillo nam de activiteit wat af maar de detector piepte gezellig door op de buien die we achterlieten en af en toe zagen we ook prachtige ontladingen om ons heen.
Tegen 2 uur in de ochtend waren we bekaf terug in het hotel. Na nog even email gelezen te hebben gingen we naar bed. En nog was het gedonder niet over! Ditmaal geen bliksemdonders meer maar een lokale buurtpoes die ontzettend krols voor onze deur liep te gillen. Zelfs het hoofd van Floris deed de poes niet vertrekken dus we legden ons maar neer bij het kabaal. Na en tijdje werd het eindelijk rustig, of we waren in slaap gevallen, ik weet het niet meer.
We konden terug kijken op een uiterst spectaculaire dag vol met weer , weer en nog eens weer. Geen tornado, maar wie weet wat er morgen nog komt."
Weerdata:
Ik was destijds nog geen ervaren videograaf (nu evenmin overigens), dus de video is niet altijd even subtiel geschoten. Ook was het niet altijd mogelijk om een statief te gebruiken (regen, teveel wind, etc.). De muziekale bijdrage is van DJ Jurgen, dat hebben we tijdens deze vakantie geregeld gedraaid in onze bus.
De video; enjoy: