In navolging van mijn bericht van gisteren post ik vandaag de video van 26 mei 2001.
Ik heb vandaag overigens meerdere video's gefabriceerd (ik blijf een amateur), dus als er belang bij is, kan ik de komende dagen meer laten zien.
Bij deze het chase verslag van het Dutch storm chase team:
"Na 2 dagen te hebben vertoefd in zuidelijk centraal Texas, werd het vandaag weer eens tijd voor wat meer serieus weer in de buurt van Amarillo. Gelukkig waren de weerkaarten ons ditmaal goed gezind en ook het SPC gaf aan dat we in het zuidoosten van de Texas panhandle een redelijke kans hadden op zwaar weer.
Na een nacht met voor de meesten van ons een gezonde nachtrust, vertrok DSCT even na 1 uur in de middag vol goede moed richting het stadje Childress, zo'n 2 uur rijden ten zuidoosten van Amarillo.
Onderweg zagen we na verloop van tijd enorme velden Altocumulus overdrijven, maar voor de rest overheerste nog de blauwe lucht. Vanwege een inversie van slechts 1 of 2 graden kwam de convectie niet echt op gang, maar daar zou met het oplopen van de temperatuur wel verandering in komen. In Childress maakten we een stop om de lokale fastfoodkeuken uit te proberen. We kozen ditmaal voor de Dairy Queen en deze bleek een redelijk succes. Na het nuttigen van de hamburger en stukken kip reden we wat verder naar het oosten. Na zo'n 25 km kwamen we er achter dat we de afslag gemist hadden die we wilden nemen. Omkeren dan maar. Naar het westen rijdend zagen we de eerste convectie de inversie doorbreken. En niet zo'n klein beetje ook! Het liep inmiddels tegen half 5 en volgens onze thermometer was het zo'n 30 graden Celsius buiten.
Met een vers gevulde tank benzine reden we naar het zuidwesten, op weg naar de snel groeiende onweerscel voor ons. En ja hoor, de Boltek bliksemdetector begon te piepen, zodat we nu met zekerheid konden vaststellen dat we te maken hadden met een onweersbui. Via een pittoresque kronkelweggetje met vele heuvels en dalen reden we de bui tegemoet.
De bui was redelijk georganiseerd met een flanking line en een aambeeld met fraaie mammatus. De basis van de bui zat alleen wel vrij hoog, even als die van de flanking line. Ook was er nauwelijks neerslag waar te nemen, maar de Boltek gaf wel aan dat er steeds meer ontladingen geproduceerd werden.
Onderweg stopten we nog een paar maal voor een fotosessie en probeerden we tevergeefs om een zender op onze NOAA weatherradio te vinden. Deze gaf een paar keer een alarm, terwijl er niets meer dan luid geruis geproduceerd werd. Zeer frustrerend!
Eenmaal dichterbij Lubbock werd de ontvangst beter en kregen we meteen de ene na de andere severe thunderstorm warning en zelfs een tornado watch te horen. Volgens de NOAA waren er op dat moment 2 onweerscellen actief, waarbij hagelstenen ter grootte van golfballen geproduceerd werden. We reden nog steeds achter de noordelijkste cel aan, maar om het gevaar van impact van hagelstenen met onze bus te vermijden besloten we meer naar het zuiden te rijden. Dit deden we ook omdat de noordelijke bui met 60 km/h naar het oostzuidoosten dreef, terwijl de zuidelijke zich met slechts 25 km/h naar het zuiden verplaatste.
Onderweg zagen we regelmatig fraai vertakte CG's inslaan, een aardige regenboog, hagelvalstrepen en een zandstorm bij de outflow van de bui. Het leek wel of de bui veranderd was van een LP in een HP supercell. In de buurt van Cap Rock kwamen we de eerste andere chasers tegen. En dit bleken niet de enige te zijn die deze omgeving hadden uitgezocht op zoek naar zwaar weer. Vanaf het stadje Post (waar even geleden volgens de NOAA ook flinke hagelstenen vielen) kwamen we een hele kolonie chasers tegen, inclusief 2 auto's van het NSSL (National Severe Storms Lab). Compleet met een mobiele doppler, weerstations en een heel antennepark stond men langs de weg naar de bui te turen. Aangezien de flanking line van deze bui er vrij hopeloos uit zag, besloten we meer richting de neerslag van de bui te rijden. We hebben de afgelopen weken geen serieuze hagel gezien en gezien de waarschuwing voor deze bui moest dat nu maar eens gaan gebeuren. We benaderden de neerslagzone van de achterkant, zodat we niet ineens onaangenaam verrast konden worden door flinke hagelbrokken (die zouden dan toch eerst ongesmolten op de grond moeten liggen).
Op een gegeven moment reden we in de regen en rechts van ons zagen we wolkenfragmenten de inflow indraaien. Erg spectaculair was het allemaal niet, maar de rotatie was aanwezig.
We besloten te stoppen om het geheel wat beter te aanschouwen en lieten de hagel voor wat het was. De zon stond inmiddels vrij laag boven de horizon en boven ons hoofd begon zich een fenomenaal schouwspel af te spelen. Enorme mammatusvelden zakten naar beneden en met de ondergaande zon kleurde alles rood en oranje. Om het kleurenspectakel compleet te maken sloegen aan de zuidelijke horizon regelmatig paarse bliksems in. Vanzelfsprekend werd hier het nodige van op de gevoelige plaat vast gelegd.
Tegen 21 uur verdwenen de kleuren en het onweer was inmiddels te ver weggetrokken om nog bij te kunnen houden. Maar wat bleek...de bliksemdetector gaf een nieuwe bui te noorden van ons aan. Yeah, die konden we mooi onderscheppen op weg naar Amarillo. Net ten zuiden van Plainview verlieten we de highway, omdat de bliksems nu wel redelijk dichtbij waren. Vele CG's en crawlers doorkliefden de hemel en deden ons van tijd tot tijd gillen en joelen. NOAA gaf ook voor deze bui weer een severe thunderstorm warning aan. Dat zat wel goed! Helaas waren de ongewenste nachtdieren, in de vorm van vrouwelijke steekmuggen, ook weer van de partij. Dan maar van top tot teen aankleden en af en toe eens tegen je gezicht aan slaan...
De bui kwam vrij snel dichterbij en toen de wind weer flink begon aan te trekken en de eerste druppels de cameralens gingen bedekken werd het tijd om het comfort van de auto op te zoeken. Hier gingen we verder filmen met een aantal videocamera's. Zand, wind en regen geselden onze auto, maar wij hadden dikke pret met de bliksemshow.
Spoedig droogde de atmosfeer op en konden we buiten onze fotografie-activiteiten voortzetten. Vele crawlers schoten van links naar rechts en van onder naar boven door de lucht. Na een half uur was de meeste activiteit te ver weg om nog fraaie plaatjes op te leveren en besloten we in de richting van Amarillo te rijden. In het noorden zagen we vrij snel een nieuwe onweerscel hangen, dus dit kon wel eens een lange nacht worden. We reden net weer op de snelweg toen Harald zei dat hij zijn draadontspanner kwijt was. Deze was waarschijnlijk op de fotografieplek blijven liggen doordat de wind zijn statief in een horizontale toestand had gebracht. Terug dan maar!
Met behulp van de koplampen van de auto en 2 zaklampen werd de berm van een zandweg inclusief greppel uitgekamd. Vrijwel elk grassprietje werd omgekeerd, maar de draadontspanner bleef spoorloos. Even later werd deze gelukkig alsnog op het zandpad terug gevonden, zodat we terug konden naar Amarillo.
De onweerscel in het noorden was inmiddels wel aan zijn eind gekomen, zodat we zonder aangenaam oponthoud tegen half 3 terug keerden in Amarillo."
De video:
Ik heb vandaag overigens meerdere video's gefabriceerd (ik blijf een amateur), dus als er belang bij is, kan ik de komende dagen meer laten zien.
Bij deze het chase verslag van het Dutch storm chase team:
"Na 2 dagen te hebben vertoefd in zuidelijk centraal Texas, werd het vandaag weer eens tijd voor wat meer serieus weer in de buurt van Amarillo. Gelukkig waren de weerkaarten ons ditmaal goed gezind en ook het SPC gaf aan dat we in het zuidoosten van de Texas panhandle een redelijke kans hadden op zwaar weer.
Na een nacht met voor de meesten van ons een gezonde nachtrust, vertrok DSCT even na 1 uur in de middag vol goede moed richting het stadje Childress, zo'n 2 uur rijden ten zuidoosten van Amarillo.
Onderweg zagen we na verloop van tijd enorme velden Altocumulus overdrijven, maar voor de rest overheerste nog de blauwe lucht. Vanwege een inversie van slechts 1 of 2 graden kwam de convectie niet echt op gang, maar daar zou met het oplopen van de temperatuur wel verandering in komen. In Childress maakten we een stop om de lokale fastfoodkeuken uit te proberen. We kozen ditmaal voor de Dairy Queen en deze bleek een redelijk succes. Na het nuttigen van de hamburger en stukken kip reden we wat verder naar het oosten. Na zo'n 25 km kwamen we er achter dat we de afslag gemist hadden die we wilden nemen. Omkeren dan maar. Naar het westen rijdend zagen we de eerste convectie de inversie doorbreken. En niet zo'n klein beetje ook! Het liep inmiddels tegen half 5 en volgens onze thermometer was het zo'n 30 graden Celsius buiten.
Met een vers gevulde tank benzine reden we naar het zuidwesten, op weg naar de snel groeiende onweerscel voor ons. En ja hoor, de Boltek bliksemdetector begon te piepen, zodat we nu met zekerheid konden vaststellen dat we te maken hadden met een onweersbui. Via een pittoresque kronkelweggetje met vele heuvels en dalen reden we de bui tegemoet.
De bui was redelijk georganiseerd met een flanking line en een aambeeld met fraaie mammatus. De basis van de bui zat alleen wel vrij hoog, even als die van de flanking line. Ook was er nauwelijks neerslag waar te nemen, maar de Boltek gaf wel aan dat er steeds meer ontladingen geproduceerd werden.
Onderweg stopten we nog een paar maal voor een fotosessie en probeerden we tevergeefs om een zender op onze NOAA weatherradio te vinden. Deze gaf een paar keer een alarm, terwijl er niets meer dan luid geruis geproduceerd werd. Zeer frustrerend!
Eenmaal dichterbij Lubbock werd de ontvangst beter en kregen we meteen de ene na de andere severe thunderstorm warning en zelfs een tornado watch te horen. Volgens de NOAA waren er op dat moment 2 onweerscellen actief, waarbij hagelstenen ter grootte van golfballen geproduceerd werden. We reden nog steeds achter de noordelijkste cel aan, maar om het gevaar van impact van hagelstenen met onze bus te vermijden besloten we meer naar het zuiden te rijden. Dit deden we ook omdat de noordelijke bui met 60 km/h naar het oostzuidoosten dreef, terwijl de zuidelijke zich met slechts 25 km/h naar het zuiden verplaatste.
Onderweg zagen we regelmatig fraai vertakte CG's inslaan, een aardige regenboog, hagelvalstrepen en een zandstorm bij de outflow van de bui. Het leek wel of de bui veranderd was van een LP in een HP supercell. In de buurt van Cap Rock kwamen we de eerste andere chasers tegen. En dit bleken niet de enige te zijn die deze omgeving hadden uitgezocht op zoek naar zwaar weer. Vanaf het stadje Post (waar even geleden volgens de NOAA ook flinke hagelstenen vielen) kwamen we een hele kolonie chasers tegen, inclusief 2 auto's van het NSSL (National Severe Storms Lab). Compleet met een mobiele doppler, weerstations en een heel antennepark stond men langs de weg naar de bui te turen. Aangezien de flanking line van deze bui er vrij hopeloos uit zag, besloten we meer richting de neerslag van de bui te rijden. We hebben de afgelopen weken geen serieuze hagel gezien en gezien de waarschuwing voor deze bui moest dat nu maar eens gaan gebeuren. We benaderden de neerslagzone van de achterkant, zodat we niet ineens onaangenaam verrast konden worden door flinke hagelbrokken (die zouden dan toch eerst ongesmolten op de grond moeten liggen).
Op een gegeven moment reden we in de regen en rechts van ons zagen we wolkenfragmenten de inflow indraaien. Erg spectaculair was het allemaal niet, maar de rotatie was aanwezig.
We besloten te stoppen om het geheel wat beter te aanschouwen en lieten de hagel voor wat het was. De zon stond inmiddels vrij laag boven de horizon en boven ons hoofd begon zich een fenomenaal schouwspel af te spelen. Enorme mammatusvelden zakten naar beneden en met de ondergaande zon kleurde alles rood en oranje. Om het kleurenspectakel compleet te maken sloegen aan de zuidelijke horizon regelmatig paarse bliksems in. Vanzelfsprekend werd hier het nodige van op de gevoelige plaat vast gelegd.
Tegen 21 uur verdwenen de kleuren en het onweer was inmiddels te ver weggetrokken om nog bij te kunnen houden. Maar wat bleek...de bliksemdetector gaf een nieuwe bui te noorden van ons aan. Yeah, die konden we mooi onderscheppen op weg naar Amarillo. Net ten zuiden van Plainview verlieten we de highway, omdat de bliksems nu wel redelijk dichtbij waren. Vele CG's en crawlers doorkliefden de hemel en deden ons van tijd tot tijd gillen en joelen. NOAA gaf ook voor deze bui weer een severe thunderstorm warning aan. Dat zat wel goed! Helaas waren de ongewenste nachtdieren, in de vorm van vrouwelijke steekmuggen, ook weer van de partij. Dan maar van top tot teen aankleden en af en toe eens tegen je gezicht aan slaan...
De bui kwam vrij snel dichterbij en toen de wind weer flink begon aan te trekken en de eerste druppels de cameralens gingen bedekken werd het tijd om het comfort van de auto op te zoeken. Hier gingen we verder filmen met een aantal videocamera's. Zand, wind en regen geselden onze auto, maar wij hadden dikke pret met de bliksemshow.
Spoedig droogde de atmosfeer op en konden we buiten onze fotografie-activiteiten voortzetten. Vele crawlers schoten van links naar rechts en van onder naar boven door de lucht. Na een half uur was de meeste activiteit te ver weg om nog fraaie plaatjes op te leveren en besloten we in de richting van Amarillo te rijden. In het noorden zagen we vrij snel een nieuwe onweerscel hangen, dus dit kon wel eens een lange nacht worden. We reden net weer op de snelweg toen Harald zei dat hij zijn draadontspanner kwijt was. Deze was waarschijnlijk op de fotografieplek blijven liggen doordat de wind zijn statief in een horizontale toestand had gebracht. Terug dan maar!
Met behulp van de koplampen van de auto en 2 zaklampen werd de berm van een zandweg inclusief greppel uitgekamd. Vrijwel elk grassprietje werd omgekeerd, maar de draadontspanner bleef spoorloos. Even later werd deze gelukkig alsnog op het zandpad terug gevonden, zodat we terug konden naar Amarillo.
De onweerscel in het noorden was inmiddels wel aan zijn eind gekomen, zodat we zonder aangenaam oponthoud tegen half 3 terug keerden in Amarillo."
De video: