Ik heb eerlijk gezegd wel mijn twijfels bij die berekening van die link: dat de grenslaag 3000 meter diep is niet echt reëel, omdat die volgens mij nergens op aarde dieper wordt dan 2000 meter. Voor het eerste stukje van 2000-3000 meter geldt dus zeker geen droogadiabatisch verloop, maar veel minder.
Mijn 'onderzoek' dateert alweer van juli 2006, in de tussentijd heb ik dezelfde bezwaren zelf ook al opgemerkt. Ik weet niet of mijn posting daarover nog ergens terug te vinden is in het forumarchief, hierbij anders nogmaals mijn bijgestelde redenering:
De stad Freiburg ligt op 278 meter, dus de grenslaag was (als die tot 700 hPa reikte) zo'n 2860 meter dik. Dat is onrealistisch groot, in Nederland halen we zelden de 2000 meter. Laten we daarom veronderstellen dat de grenslaag in werkelijkheid 1600 meter dik was, geen irreële waarde in juni bij sterke instraling. Veronderstel nu een nat-adiabatisch temperatuurverval tussen 2860 en 1600 meter van 6,3°C/km (Bron: Holton, we kunnen het ook uitrekenen, maar dit gemiddelde volstaat) en droogadiabatisch van 1600 meter naar 2 meter. Dit levert het volgende op:
700 hPa, 3142 meter: +7,2°C
850 hPa, 1600 meter: +16,9°C
Tot 2 meter: +32,6°C
Twee graden overadiabatisch: rond 35°C. Dit is duidelijk te laag, want in Maastricht werd het op 23 augustus 1944 al 38,0°C, slechts 0,6°C onder het record van Warnsveld. Mogelijk heeft föhnwerking door reliëf de lucht onderweg van Freiburg naar Nederland verder opgewarmd. Helaas zijn er geen betere, meer representatieve sonderingen uit de oorlogstijd waarmee we de situatie beter kunnen bekijken.
Inderdaad, mijn benadering vanuit de sondering van Freiburg levert bij nader inzien géén aanvullend bewijs voor de realiteitswaarde van het record in Warnsveld. Feitelijk is de 38,0°C van Maastricht, vanwege zijn nog relatief geringe achterstand op Warnsveld, momenteel het enige wat het record nog altijd plausibel maakt.
Gr. Ben
Quote selectie