Hallo Joralf,
een aantal klassieke antwoorden:
wanneer er teveel contrast is tussen lucht en voor-/achtergrond dan is het normaal dat ofwel het ene overblicht ofwel het andere onderbelicht is. Je kan dat omzeilen door met een statief te werken en vanuit exact dezelfde positie dezelfde foto te nemen, eenmaal belicht op het donkere deel en zo snel mogelijk erna de andere belicht op het lichte deel. Daarna kan je een assemblage maken met fotosoftware.
Daar zijn een aantal bedenkingen bij: Om te beginnen is het omslachtig, onhandig en arbeidsintensief. Bovendien is het resultaat doorgaans erg onnatuurlijk: dat lijkt vreemd omdat we denken dat we met onze ogen alles even goed zien, maar dat is maar schijn. Uiteraard zien onze ogen wel meer nuance dan bvb diafilm en deze op zijn beurt meer dan de huidige digitale toestellen, maar extreme contrasten zal je nooit wegkrijgen.
Hoe flexibel je kan werken met deze zaken hangt ook af van de mogelijkheden van je camera. Is alles automatisch, zorg dan dat het grootste deel van je beeld datgene toont dat jij wil laten zien, dan zal de camera ook dat gebruiken voor het uitlichten. Kan je manueel aanpassen, dan kan je je meer permitteren qua compositie.
Over het al dan niet betrekken van extra onderwerpen (boom, huis, personen): dat hangt af van je persoonlijke voorkeur, of van wat je wil laten zien. Ik heb door ervaring geleerd dat het integreren van een bekend referentiepunt of een heel dunne horizonlijn (desnoods helemaal donker) vaak een duidelijker beeld geeft van de wolken. Teveel raad ik zeker af, het kan je onderwerp onbenullig laten lijken, maar de grootsheid van een congestus kan juist veel meer accent krijgen als je ergens een onooglijk boompje aan de horizon in je beeld kan integreren.
Het is vaak gebeurd dat ik vroeger een bepaalde wolk fantastisch vond, maar toen ik achteraf de dia bekeek niet meer wist waarom ik die genomen had. De reden is niet ver te zoeken: de wolk was op zich heel gewoon, maar ze was bijzonder door de situatie/omgeving waarin ze zich bevond, bvb omdat ze de enige was onder een egaal SCu dek. Doordat ik alleen de wolk isoleerde en fotografeerde was er helemaal niks ongewoons te bespeuren op de dia natuurlijk.
Dat is een kwestie van veel oefenen en vergelijken, en voor je fotografeert even denken: hoe komt dit het beste uit, wat is hier nu speciaal aan en hoe laat ik dat spreken? Neem ook altijd extra veel foto's, digitaal is dat geen probleem, je kan eventuele mindere exemplaren nog wissen om schijfruimte vrij te maken.
Wat je batterijen betreft: GP is een goed merk denk ik, ik heb ze ook voor een flitser, maar dat soort batterijen loopt snel leeg. Het is zeker geen overbodige luxe een extra set te kopen en te zorgen dat die altijd opgeladen is (afwisselen wel om te voorkomen dat ze kapot gaan door ze niet te gebruiken!!). 50 foto's is niet veel met een set, maar dat hangt van het stroomverbruik van je camera. De mijne gebruikt bp511 batterijen, goed voor 500 foto's op 6MP. maar dat ligt meer aan de cameraconstructie dan aan de batterijen. Voor een vergelijk kan je hier terecht onderaan de pagina: www.dpreview.com/reviews/canons50/page10.asp.
Nog iets wat ik vaak gebruik en waar sommigen misschien tegen zullen protesteren is het gebruik van een polarisatiefilter. Een polarisatiefilter is geen filter met een goedkoop sentimenteel effect zoals je soms in films/postkaarten ziet zoals een halve oranje filter om een fake avondkleur te genereren of zo. Een polarisatiefilter zorgt ervoor dat alleen direct licht doorkomt, en dat weerkaatst licht tegengehouden wordt. Het wordt vaak gebruikt om reflecties in water/glas te elimineren. Dat is op zich idd fake want je kan met zo'n filter soms door glas kijken waar je met het blote oog niks door ziet omwille van reflecties. Een ander voordeel van deze filter is dat kleuren er meer door verzadigd zijn, maar voor ons is vooral van belang wat het kan doen met de lucht. In alle posities die een hoek van 90° met de lichtbron vormen (positie zon) wordt het blauw van de lucht erg diep, terwijl de wolken (vooral het wit) juist niet veranderen. Daardoor kan je foto enorm aan diepte en contrast winnen. Op 90° is het effect maximaal en onnatuurlijk, foto's die recht naar of van de zon weg genomen zijn tonen het effect nauwelijks.
Om een vb te geven met beelden van vandaag:
Deze is in N-lijke richting genomen tijdens de late namiddag (dus ongeveer 90° tov de zon) mét polarisatiefilter op maximum:
Dit is een seconde later met de filter op neutraal gedraaid (je kan het dus in stappen doen: van 0 naar maximaal in een kwart draai):
Je merkt dat het verschil immens is, en dat sommigen daar hun bedenkingen zullen bij hebben. Je hoeft het niet altijd zo extreem te maken, je hebt dat zelf in de hand. Daarbij vind ik soms belangrijker om iets heel specifieks te kunnen tonen omdat het bijzonder is, en dan zal ik zeker niet nalaten om het te gebruiken als ik mijn foto daarmee meer duidelijkheid kan geven. Vooral voor bevoorbeeld een ragfijne cirrusformatie loodrecht boven je bij laagstaande zon kan het erg nuttig zijn. Die fijne grafische cirruslijnen zijn vaak moeilijk vast te leggen, voor dergelijke beelden is een polarisatiefilter dus echt een heel nuttig instrument. Als je echt waarheidsgetrouwe foto's wil dan is het af te raden dit te gebruiken, dat hangt van je voorkeur af. Ik laat het wel altijd weten als ik de filter gebruik.
Niet alle camera's kunnen een filter hebben: er moet een schroefdraad aanwezig zijn op het uiteinde van de lens. Je kan dan een filter kopen die overeen stemt met de diameter vermeld op het uiteinde van de lens.
Als je wil dat je autofocus en autobelichting in alle omstandigheden goed werkt moet je een circulaire polarisatiefilter kopen, maar dat zijn de duurste. Al naargelang de diameter variëren de prijzen van 40€ tot 150€, de prijs is ook merkafhankelijk, net als de kwaliteit ervan en dikte van de ring overigens. Een lineaire pfilter geeft exact hetzelfde effect maar is goedkoper, maar zoals gezegd kan die je autofocus systeem in de war brengen! Mijn digicam is daar vrij gevoelig voor, mijn oude eos 500n filmcamera minder.
Nog een nadeel: als je maximaal polariseert verlies je tot 2 belichtingsstops, en als het al niet helder is kan dat natuurlijk tot bewegingsonscherpte leiden of digitale ruis geven door te donkere beelden.
Good luck,
peter
een aantal klassieke antwoorden:
wanneer er teveel contrast is tussen lucht en voor-/achtergrond dan is het normaal dat ofwel het ene overblicht ofwel het andere onderbelicht is. Je kan dat omzeilen door met een statief te werken en vanuit exact dezelfde positie dezelfde foto te nemen, eenmaal belicht op het donkere deel en zo snel mogelijk erna de andere belicht op het lichte deel. Daarna kan je een assemblage maken met fotosoftware.
Daar zijn een aantal bedenkingen bij: Om te beginnen is het omslachtig, onhandig en arbeidsintensief. Bovendien is het resultaat doorgaans erg onnatuurlijk: dat lijkt vreemd omdat we denken dat we met onze ogen alles even goed zien, maar dat is maar schijn. Uiteraard zien onze ogen wel meer nuance dan bvb diafilm en deze op zijn beurt meer dan de huidige digitale toestellen, maar extreme contrasten zal je nooit wegkrijgen.
Hoe flexibel je kan werken met deze zaken hangt ook af van de mogelijkheden van je camera. Is alles automatisch, zorg dan dat het grootste deel van je beeld datgene toont dat jij wil laten zien, dan zal de camera ook dat gebruiken voor het uitlichten. Kan je manueel aanpassen, dan kan je je meer permitteren qua compositie.
Over het al dan niet betrekken van extra onderwerpen (boom, huis, personen): dat hangt af van je persoonlijke voorkeur, of van wat je wil laten zien. Ik heb door ervaring geleerd dat het integreren van een bekend referentiepunt of een heel dunne horizonlijn (desnoods helemaal donker) vaak een duidelijker beeld geeft van de wolken. Teveel raad ik zeker af, het kan je onderwerp onbenullig laten lijken, maar de grootsheid van een congestus kan juist veel meer accent krijgen als je ergens een onooglijk boompje aan de horizon in je beeld kan integreren.
Het is vaak gebeurd dat ik vroeger een bepaalde wolk fantastisch vond, maar toen ik achteraf de dia bekeek niet meer wist waarom ik die genomen had. De reden is niet ver te zoeken: de wolk was op zich heel gewoon, maar ze was bijzonder door de situatie/omgeving waarin ze zich bevond, bvb omdat ze de enige was onder een egaal SCu dek. Doordat ik alleen de wolk isoleerde en fotografeerde was er helemaal niks ongewoons te bespeuren op de dia natuurlijk.
Dat is een kwestie van veel oefenen en vergelijken, en voor je fotografeert even denken: hoe komt dit het beste uit, wat is hier nu speciaal aan en hoe laat ik dat spreken? Neem ook altijd extra veel foto's, digitaal is dat geen probleem, je kan eventuele mindere exemplaren nog wissen om schijfruimte vrij te maken.
Wat je batterijen betreft: GP is een goed merk denk ik, ik heb ze ook voor een flitser, maar dat soort batterijen loopt snel leeg. Het is zeker geen overbodige luxe een extra set te kopen en te zorgen dat die altijd opgeladen is (afwisselen wel om te voorkomen dat ze kapot gaan door ze niet te gebruiken!!). 50 foto's is niet veel met een set, maar dat hangt van het stroomverbruik van je camera. De mijne gebruikt bp511 batterijen, goed voor 500 foto's op 6MP. maar dat ligt meer aan de cameraconstructie dan aan de batterijen. Voor een vergelijk kan je hier terecht onderaan de pagina: www.dpreview.com/reviews/canons50/page10.asp.
Nog iets wat ik vaak gebruik en waar sommigen misschien tegen zullen protesteren is het gebruik van een polarisatiefilter. Een polarisatiefilter is geen filter met een goedkoop sentimenteel effect zoals je soms in films/postkaarten ziet zoals een halve oranje filter om een fake avondkleur te genereren of zo. Een polarisatiefilter zorgt ervoor dat alleen direct licht doorkomt, en dat weerkaatst licht tegengehouden wordt. Het wordt vaak gebruikt om reflecties in water/glas te elimineren. Dat is op zich idd fake want je kan met zo'n filter soms door glas kijken waar je met het blote oog niks door ziet omwille van reflecties. Een ander voordeel van deze filter is dat kleuren er meer door verzadigd zijn, maar voor ons is vooral van belang wat het kan doen met de lucht. In alle posities die een hoek van 90° met de lichtbron vormen (positie zon) wordt het blauw van de lucht erg diep, terwijl de wolken (vooral het wit) juist niet veranderen. Daardoor kan je foto enorm aan diepte en contrast winnen. Op 90° is het effect maximaal en onnatuurlijk, foto's die recht naar of van de zon weg genomen zijn tonen het effect nauwelijks.
Om een vb te geven met beelden van vandaag:
Deze is in N-lijke richting genomen tijdens de late namiddag (dus ongeveer 90° tov de zon) mét polarisatiefilter op maximum:
Dit is een seconde later met de filter op neutraal gedraaid (je kan het dus in stappen doen: van 0 naar maximaal in een kwart draai):
Je merkt dat het verschil immens is, en dat sommigen daar hun bedenkingen zullen bij hebben. Je hoeft het niet altijd zo extreem te maken, je hebt dat zelf in de hand. Daarbij vind ik soms belangrijker om iets heel specifieks te kunnen tonen omdat het bijzonder is, en dan zal ik zeker niet nalaten om het te gebruiken als ik mijn foto daarmee meer duidelijkheid kan geven. Vooral voor bevoorbeeld een ragfijne cirrusformatie loodrecht boven je bij laagstaande zon kan het erg nuttig zijn. Die fijne grafische cirruslijnen zijn vaak moeilijk vast te leggen, voor dergelijke beelden is een polarisatiefilter dus echt een heel nuttig instrument. Als je echt waarheidsgetrouwe foto's wil dan is het af te raden dit te gebruiken, dat hangt van je voorkeur af. Ik laat het wel altijd weten als ik de filter gebruik.
Niet alle camera's kunnen een filter hebben: er moet een schroefdraad aanwezig zijn op het uiteinde van de lens. Je kan dan een filter kopen die overeen stemt met de diameter vermeld op het uiteinde van de lens.
Als je wil dat je autofocus en autobelichting in alle omstandigheden goed werkt moet je een circulaire polarisatiefilter kopen, maar dat zijn de duurste. Al naargelang de diameter variëren de prijzen van 40€ tot 150€, de prijs is ook merkafhankelijk, net als de kwaliteit ervan en dikte van de ring overigens. Een lineaire pfilter geeft exact hetzelfde effect maar is goedkoper, maar zoals gezegd kan die je autofocus systeem in de war brengen! Mijn digicam is daar vrij gevoelig voor, mijn oude eos 500n filmcamera minder.
Nog een nadeel: als je maximaal polariseert verlies je tot 2 belichtingsstops, en als het al niet helder is kan dat natuurlijk tot bewegingsonscherpte leiden of digitale ruis geven door te donkere beelden.
Good luck,
peter
Bericht laatst bijgewerkt: 23-03-2004 02:46