Ik ben van 61 en heb die dag heel bewust meegemaakt, maar het is langgeleden dus ik moet even flink in mijn geheugen graven. tijdens een grotendeels helder verlopen nacht was het kwik tot enkele graden onder het vriespunt gedaald. Hoeveel weet ik helaas niet meer want al mijn waarnemingen uit die jaren zijn helaas verloren gegaan in een knallende ruzie tussen mijn ouders een paar jaar later.
Toen ik in de vroege ochtend de trein naar Arnhem nam vroor het nog steeds licht (dacht ik) en was de hemel al dichtgetrokken met altostratus.
Nu stond ik op school al bekend als weergek en mijn bijnaam was onweersfront. Hoe ik aan die bijnaam gekomen ben kunnen jullie wel raden denk ik. Ondanks dat ik me al had bewezen met het aankondigen van onweerszones en regengebieden wilden vooral de leraren mij die ochtend niet geloven. Ook veel leerlingen reageerden eerder sceptisch op mijn aankondiging dat het zou gaan sneeuwen en slechts een enkeling gaf me het voordeel van de twijfel.
De lessen waren amper begonnen of de eerste vlokjes begonnen te vallen en daarmee was de aandacht meer op mij gevestigd dan op de leraar die ons, staande voor het schoolbord, iets over de vaderlandse geschiedenis probeerde bij te brengen. Het begon al snel harder te sneeuwen en met een half uurtje of zo was de wereld al wit. Toen wilde iedereen natuurlijk van mij weten hoe het verder zou gaan waarna ik de verwachting uitsprak dat het waarschijnlijk niet tot aan de middag door zou sneeuwen. Ik vond het zelfs nodig om te zeggen dat ik niet zeker wist of de sneeuwval de kleine pauze zou halen waarna de klassenleraar besloot om met de directeur te overleggen of er een uurtje sneeuwvrij van af kon. Gelukkig had die directeur een goede dag en mochten we al voor half tien weer naar buiten om te spelen.
Ik was de man van de dag natuurlijk.
Volgens mij heeft het nog gesneeuwd tot tegen 11 uur en lag er op het laatst een dikke vier centimeter. Hierna viel er nog wat regen en in de loop van de middag kwam zelfs de zon er weer bij (als ik me niet vergis), maar zelfs toen ik aan het eind van de schooldag weer naar huis ging lagen er her en der nog sneeuwresten.
Mijn kostje was in ieder geval gekocht daar op die school. Ik mocht voortaan bij de pauzes samen met de grootste jongen van de klas rond de deuropening blijven hangen, wat daar echt status betekende. Niet dat ik zo blij was met dat privilege want die jongen was nogal een pestkop, dus iedereen gebruikte mij om aan zijn pesterijen te ontkomen. Gelukkig had ook die pestkop groot respect voor mij, maar dat kwam waarschijnlijk door het fijt dat ik hem nooit voor lelijke puistenkop had uitgemaakt, iets wat alle anderen wel deden.
Het mooiste was wel dat ik door de gezamenlijke leerkrachten voortaan gezien werd als betrouwbare weerman. Mij werd voortaan gevraagd of er buiten gegymd kon worden en dat hebben de koukleumen geweten. Ik had een gloeiende hekel aan gym maar voor een balletje trappen op een witbevroren grasveld bij min tien, was ik wel te vinden
.
Het mooiste was wel dat ik een jaar later de leraar van de hoogste klas een complete cursus weerkunde, wolkendeterminatie en de voorspellende waarde van de verschillende soorten, plus een paar lessen over het windgedrag rond zwaardere buien mocht geven.
De goede man was zelf een 18 meter lange zeilboot aan het bouwen en hij dacht dat hij daar zomaar zonder enige kennis van het weer mee op het IJsselmeer kon gaan varen.......
Milko
Toen ik in de vroege ochtend de trein naar Arnhem nam vroor het nog steeds licht (dacht ik) en was de hemel al dichtgetrokken met altostratus.
Nu stond ik op school al bekend als weergek en mijn bijnaam was onweersfront. Hoe ik aan die bijnaam gekomen ben kunnen jullie wel raden denk ik. Ondanks dat ik me al had bewezen met het aankondigen van onweerszones en regengebieden wilden vooral de leraren mij die ochtend niet geloven. Ook veel leerlingen reageerden eerder sceptisch op mijn aankondiging dat het zou gaan sneeuwen en slechts een enkeling gaf me het voordeel van de twijfel.
De lessen waren amper begonnen of de eerste vlokjes begonnen te vallen en daarmee was de aandacht meer op mij gevestigd dan op de leraar die ons, staande voor het schoolbord, iets over de vaderlandse geschiedenis probeerde bij te brengen. Het begon al snel harder te sneeuwen en met een half uurtje of zo was de wereld al wit. Toen wilde iedereen natuurlijk van mij weten hoe het verder zou gaan waarna ik de verwachting uitsprak dat het waarschijnlijk niet tot aan de middag door zou sneeuwen. Ik vond het zelfs nodig om te zeggen dat ik niet zeker wist of de sneeuwval de kleine pauze zou halen waarna de klassenleraar besloot om met de directeur te overleggen of er een uurtje sneeuwvrij van af kon. Gelukkig had die directeur een goede dag en mochten we al voor half tien weer naar buiten om te spelen.
Ik was de man van de dag natuurlijk.
Volgens mij heeft het nog gesneeuwd tot tegen 11 uur en lag er op het laatst een dikke vier centimeter. Hierna viel er nog wat regen en in de loop van de middag kwam zelfs de zon er weer bij (als ik me niet vergis), maar zelfs toen ik aan het eind van de schooldag weer naar huis ging lagen er her en der nog sneeuwresten.
Mijn kostje was in ieder geval gekocht daar op die school. Ik mocht voortaan bij de pauzes samen met de grootste jongen van de klas rond de deuropening blijven hangen, wat daar echt status betekende. Niet dat ik zo blij was met dat privilege want die jongen was nogal een pestkop, dus iedereen gebruikte mij om aan zijn pesterijen te ontkomen. Gelukkig had ook die pestkop groot respect voor mij, maar dat kwam waarschijnlijk door het fijt dat ik hem nooit voor lelijke puistenkop had uitgemaakt, iets wat alle anderen wel deden.
Het mooiste was wel dat ik door de gezamenlijke leerkrachten voortaan gezien werd als betrouwbare weerman. Mij werd voortaan gevraagd of er buiten gegymd kon worden en dat hebben de koukleumen geweten. Ik had een gloeiende hekel aan gym maar voor een balletje trappen op een witbevroren grasveld bij min tien, was ik wel te vinden
.Het mooiste was wel dat ik een jaar later de leraar van de hoogste klas een complete cursus weerkunde, wolkendeterminatie en de voorspellende waarde van de verschillende soorten, plus een paar lessen over het windgedrag rond zwaardere buien mocht geven.
De goede man was zelf een 18 meter lange zeilboot aan het bouwen en hij dacht dat hij daar zomaar zonder enige kennis van het weer mee op het IJsselmeer kon gaan varen.......
Milko
