een koppel dat ik goed ken is enkele jaren geleden getuige geweest van een orkaan in Mexico toen ze hun laatste weken doorbrachten van één jaar rondreizen door de VS. Ik weet niet welk jaar en waar precies het was, maar het moet eind jaren 90 geweest zijn in een dorp aan de Mexicaanse kust. Het ging om een krachtig exemplaar, en het oog moet vlakbij langs getrokken zijn.
het was een klein paradijselijk kustdorp. Ze hadden wel enkele waarschuwingen zien uithangen op het lokale plein, maar nooit echt bij stilgestaan dat het eigenlijk heel ernstig was. het was ook zo'n sluimerig dorp waar alles zijn gezapige dagelijkse zonnige gang ging.
De orkaan kwam tijdens de namiddag opzetten. Zij logeerden in een houten hotelletje of bed and breakfast, iets in die aard. Tegen dat het donker was begon het hele ding te kraken en te steunen onder de toenemende wind, en ook de regen werd alsmaar intenser. Uiteindelijk besloten ze om het te verlaten, in pyama, en naar het enige stenen gebouw te gaan een eind verderop: een hotel. toen ze er waren bleek heel het dorp er aanwezig, zij waren de laatsten die gevlucht waren.
Kort nadat ze in het hotel waren, is hij nog alleen teruggelopen naar het huis, omdat ze vreesden dat ze hun paspoort ed zouden kwijtraken, en zo moeilijkheden zouden ondervinden om uit Mexico te geraken. Op zijn terugweg naar het stenen hotel is het hun houten logement ineen gestuikt, hij is er dus maar op het nippertje vanaf gekomen, maar hij zegt dat hij toch niet echt schrik had; zij had het niet meer van het wachten.
De volgende morgen stond alleen het stenen hotel nog overeind. Van het paradijselijke dorp was werkelijk niks meer over. Geen enkel huis stond nog recht, er lagen alleen losse planken, en alle bomen waren verdwenen. Ze zeiden dat het een zeer pijnlijk zicht was, uiteraard vooral voor de dorpsbewoners die nog nooit zo'n zware orkaan te verduren hadden gekregen: werkelijk àlles was er verdwenen, er was alleen nog een soort egaal slagveld over.
Ook hun valiezen met kleren ed waren allemaal verdwenen. Ze zijn nog enkele honderden meter in omtrek gaan zoeken, maar er was nergens niks meer te vinden, niet van hen, en niet van de dorpsbewoners.
Ze zeiden dat het bijzonder enge ervaring was, maar als je er totaal niet op voorbereid bent besef je pas heel laat hoe erg en gevaarlijk het is. Ze zeggen dat vooral het onophoudelijke getier en geraas van de wind onverdraaglijk is en dat je echt horendol maakt. zelfs als je binnen staat te roepen versta je elkaar nauwelijks van het windgeraas en het gebonk van loszittende delen aan het gebouw en het gekletter van water overal.
Ik zit in elk geval niet te springen om het door te maken. Geef mij maar een flink onweer. Zo'n razende grijze orkaanmassa van ettelijke uren trekt me niet echt aan, hoewel de ervaring van een overtrekkend oog wellicht iets magisch moet hebben.
Ik zou nog wel eens kunnen navragen waar en wanneer die orkaan juist passeerde.
peter
Quote selectie