Ter afsluiting van het onweerseizoen: Kijk naar het Oosten!
Bericht van: Sebas (Weesp) , 13-11-2009 15:48
We moeten tot 2012 ons geduld teer en weerloos in een stevig glazen potje stoppen. Daar zal het ons verteren, ons teisteren, ons vakkundig wijs maken dat we het niet meer krijgen. Het zal ons moeite kosten om naar het westen te kijken. We moeten er tegen vechten. Er tegen vechten dat het laatste stukje hoop niet voorgoed wegwaait. Tot die ene week. De week waar wij zo op hopen. De week waarin het glazen potje bijna leeg is. Kaarten geven reeds enkele indicaties. Vogels zijn stil. Honden willen niet meer naar buiten. Wind lijkt nergens meer te waaien. Barbecues branden en verspreiden een sierlijke sliert richting de zon. Met het laatste sprankje hoop heeft het oosten zijn camera's opgeladen. En een enkeling heeft het statief al uitgeklapt. Het is die ene week waarin het na jaren weer kan gebeuren.
Onze ogen draaien we nogmaals omhoog. Mijn aandacht glijdt weer richting het satestokje, ik draai ook hem nogmaals om. Een gedachte verschiet even door mijn hoofd. Hoe gaat het in het westen? Mijn broer neemt het draaien even over. Ik begeef mij richting het web en zie daar dat er niets, helemaal niets te zien is. Even voer ik nog de datum van drieënhalve week geleden in en geniet. Schitterende foto's schuiven opnieuw voorbij. Het glazen potje draai ik open. Twee jaar geleden heb ik het dichtgedraaid. Het ruikt muf en oud. Al tafel dekkende wordt het stiller. De rook stijgt niet meer en vult de tuin. Verdraaid een wolkje, stijgt ie? Onweer roept mijn zusje en lacht! Aangemoedigd loop ik naar het zolderraam en zet de camera aan. Mijn laptop geeft een bevredigend geluidje en ik start een timer. Elke drie seconden een foto.
Het eten is ondertussen klaar en ik schuif aan. De wolk lijkt inderdaad te groeien. Niet echt hard en al snel merk ik er niets meer van. Een kwartier later verschuild de zon zich. Ik sta op en zie een wolk die met hoge snelheid omhoog schiet. Mijn hart begint sneller te kloppen. Dat gaat hard! Even naar het web en ik ben niet de enige! Een lijn doetinchem-groningen is binnen een kwartier ineens vol bewolking. Doetinchem ontploft lees ik. Groningen bevind zich in een stijgstroom scroll ik verder. Tot mijn schrik komt de melding onweer. Uit het westen... Weer het westen! Het oosten blijft stil. Op wat vroege euforie na komen de eerste vraagtekens alweer tevoorschijn. Kan het echt niet meer? Onweer in het oosten?
Ik wordt geroepen door mijn zusje. Sebas! Je moet nu naar buiten komen! Ik kijk en weet niet meer wat ik zie. Een gigant van een cb heeft zich ontwikkeld en heeft een ijskap tot ver boven mij uitgespuwd! Ik roep de katten maar ze zitten al binnen. Opnieuw loop ik naar de pc en schrijf dat het noorden prijs heeft. Dit heb ik hier al jaren niet gezien. Ik loop naar de laptop. De camera klikt gestaag. Even scroll ik door een 400tal foto's en schrik! Kippenvel komt omhoog! Hoorde ik daar onweer en ik duw mijn hoofd door het raam. Jazeker! Jaaaa! Yes! Mijn foto's zijn tot dusver goed.
Ik schrijf: Onweer! Het kan nog! En stuur nog even snel een foto uit mijn timelapse mee! Een treurig geluid uit het westen meld dat het daar inzakt. Ik grinnik en pak buienradar erbij. Een rode pit 30 km ten westen schuift rustig op. Met een liniaal trek ik de baan door en het stelt me gerust. Dat wordt een voltreffer. Het gerommel is intussen een constant zwaar gebulder. Wind waait richting de bui. Blaadjes vallen en de barbecues zijn uit. Mensen fietsen als een gek naar huis en bootjes geven gas. Tuinstoelen gaan de schuur in. De deur gaat op slot. Adrenaline begint te stromen en ik meld: zwaar gebulder vanuit het westen! Flitsen schieten zichtbaar naar beneden. Een keer, twee keer, drie keer.
Ik pak mijn horloge en tel. Tien seconden en ik tel er vier. Na een halve minuut mis ik er een paar. De teller staat op achtendertig. Ongelofelijk! Vier-vijf-zesenve-zev-acht-negenenv-vijftig! Eenenzeventig in de minuut Ongekend! In de verte zie ik een shelf. Gifgroen en ik schrik. De laatste keer dat ik dat zag was 15 jaar geleden in het westen. Dit wordt menens schrijf ik. Doetinchem meldt ondertussen: Zware slagregens en straten die blank staan. Bomen die omver liggen en auto's die kapot zijn. Ja dat is het nadeel denk ik.
BAF de eerste hagelsteen tikt op de grond. Die is groot! En raap hem op. Moet je kijken! wat een knots van een ding. De volgende hagelsteen tikt op het dak van de auto. Gifgroen is de shelf ondertussen aangekomen en buldert met zwaar geweld over ons heen. Ik maak nog een paar foto's vanuit de achterdeur. Golfballen bestrooien de grond en het raam van de auto barst.
De eerste inslag is nabij gevallen en het huis trilt. Ik loop naar mijn camera en haal hem van het raam weg. De laptop trek ik los, die draait maar even op de accu. De vaste pc druk ik uit en voordat de stekker eruit is een gigantische flits en knal. Mijn haren staan rechtovereind. Ik geniet. Zware regen valt en ontneemt al het zicht. Nu al vijf minuten valt dit water. Hoe lang nog? Mijn nieuwe camera filmt alles nu in HD en draait verder. Ik bekijk de buienradar en zie een grote paarse pit. Die moet ons zelfs nog raken zie ik. Een inslag dichtbij tergt mijn trommelvliezen.
Water komt op plekken waar het niet hoort. De keuken wordt nat. Aan alle kanten loopt het simpelweg langs de muren naar beneden. Emmers worden gepakt en geleegd. Het is dweilen met de kraan op want het regent harder naar binnen. Het stormt het giet en knalt. Kan het nog erger denk ik? Een dakpan zie ik naast de auto liggen. Ja het kan. Twintig minuten later is de keuken doorweekt. Het hozen is gestopt. Het loopt wel naar buiten. Onweer is er nauwelijks meer. Ik loop naar buiten en zie een beek in de steeg. Ik ben blij dat het van ons afloopt. Putdeksels zweven boven het water. We wilden onweer. Zwaar onweer.
De foto's op weerwoord die avond spreken boekdelen. Weilanden liggen vol. Evenals de kelders. Daken zijn leeg. Evenals de ramen. Een complex heeft oost Nederland lam gelegd schrijft nu.nl. De dag later zie je beelden zoals je in Amerika ziet. Een westerling zegt dat ze dat zelfs daar niet zien. Op weerwoord is het een ooooh, aaaah en aauuwww. Mooi, erg en meedogenloos zijn de beelden. Ik geniet, de keuken redt het wel. Een raam kan vervangen worden en die dakpannen liggen straks ook weer. Jaren hebben we in het oosten moeten wachten. Het glazen potje draai ik weer dicht. 2012 schrijf ik op de deksel. Tot over een paar jaar denk ik!
Een wijze man uit het oosten roept: ZO, En nu het westen weer!
Onze ogen draaien we nogmaals omhoog. Mijn aandacht glijdt weer richting het satestokje, ik draai ook hem nogmaals om. Een gedachte verschiet even door mijn hoofd. Hoe gaat het in het westen? Mijn broer neemt het draaien even over. Ik begeef mij richting het web en zie daar dat er niets, helemaal niets te zien is. Even voer ik nog de datum van drieënhalve week geleden in en geniet. Schitterende foto's schuiven opnieuw voorbij. Het glazen potje draai ik open. Twee jaar geleden heb ik het dichtgedraaid. Het ruikt muf en oud. Al tafel dekkende wordt het stiller. De rook stijgt niet meer en vult de tuin. Verdraaid een wolkje, stijgt ie? Onweer roept mijn zusje en lacht! Aangemoedigd loop ik naar het zolderraam en zet de camera aan. Mijn laptop geeft een bevredigend geluidje en ik start een timer. Elke drie seconden een foto.
Het eten is ondertussen klaar en ik schuif aan. De wolk lijkt inderdaad te groeien. Niet echt hard en al snel merk ik er niets meer van. Een kwartier later verschuild de zon zich. Ik sta op en zie een wolk die met hoge snelheid omhoog schiet. Mijn hart begint sneller te kloppen. Dat gaat hard! Even naar het web en ik ben niet de enige! Een lijn doetinchem-groningen is binnen een kwartier ineens vol bewolking. Doetinchem ontploft lees ik. Groningen bevind zich in een stijgstroom scroll ik verder. Tot mijn schrik komt de melding onweer. Uit het westen... Weer het westen! Het oosten blijft stil. Op wat vroege euforie na komen de eerste vraagtekens alweer tevoorschijn. Kan het echt niet meer? Onweer in het oosten?
Ik wordt geroepen door mijn zusje. Sebas! Je moet nu naar buiten komen! Ik kijk en weet niet meer wat ik zie. Een gigant van een cb heeft zich ontwikkeld en heeft een ijskap tot ver boven mij uitgespuwd! Ik roep de katten maar ze zitten al binnen. Opnieuw loop ik naar de pc en schrijf dat het noorden prijs heeft. Dit heb ik hier al jaren niet gezien. Ik loop naar de laptop. De camera klikt gestaag. Even scroll ik door een 400tal foto's en schrik! Kippenvel komt omhoog! Hoorde ik daar onweer en ik duw mijn hoofd door het raam. Jazeker! Jaaaa! Yes! Mijn foto's zijn tot dusver goed.
Ik schrijf: Onweer! Het kan nog! En stuur nog even snel een foto uit mijn timelapse mee! Een treurig geluid uit het westen meld dat het daar inzakt. Ik grinnik en pak buienradar erbij. Een rode pit 30 km ten westen schuift rustig op. Met een liniaal trek ik de baan door en het stelt me gerust. Dat wordt een voltreffer. Het gerommel is intussen een constant zwaar gebulder. Wind waait richting de bui. Blaadjes vallen en de barbecues zijn uit. Mensen fietsen als een gek naar huis en bootjes geven gas. Tuinstoelen gaan de schuur in. De deur gaat op slot. Adrenaline begint te stromen en ik meld: zwaar gebulder vanuit het westen! Flitsen schieten zichtbaar naar beneden. Een keer, twee keer, drie keer.
Ik pak mijn horloge en tel. Tien seconden en ik tel er vier. Na een halve minuut mis ik er een paar. De teller staat op achtendertig. Ongelofelijk! Vier-vijf-zesenve-zev-acht-negenenv-vijftig! Eenenzeventig in de minuut Ongekend! In de verte zie ik een shelf. Gifgroen en ik schrik. De laatste keer dat ik dat zag was 15 jaar geleden in het westen. Dit wordt menens schrijf ik. Doetinchem meldt ondertussen: Zware slagregens en straten die blank staan. Bomen die omver liggen en auto's die kapot zijn. Ja dat is het nadeel denk ik.
BAF de eerste hagelsteen tikt op de grond. Die is groot! En raap hem op. Moet je kijken! wat een knots van een ding. De volgende hagelsteen tikt op het dak van de auto. Gifgroen is de shelf ondertussen aangekomen en buldert met zwaar geweld over ons heen. Ik maak nog een paar foto's vanuit de achterdeur. Golfballen bestrooien de grond en het raam van de auto barst.
De eerste inslag is nabij gevallen en het huis trilt. Ik loop naar mijn camera en haal hem van het raam weg. De laptop trek ik los, die draait maar even op de accu. De vaste pc druk ik uit en voordat de stekker eruit is een gigantische flits en knal. Mijn haren staan rechtovereind. Ik geniet. Zware regen valt en ontneemt al het zicht. Nu al vijf minuten valt dit water. Hoe lang nog? Mijn nieuwe camera filmt alles nu in HD en draait verder. Ik bekijk de buienradar en zie een grote paarse pit. Die moet ons zelfs nog raken zie ik. Een inslag dichtbij tergt mijn trommelvliezen.
Water komt op plekken waar het niet hoort. De keuken wordt nat. Aan alle kanten loopt het simpelweg langs de muren naar beneden. Emmers worden gepakt en geleegd. Het is dweilen met de kraan op want het regent harder naar binnen. Het stormt het giet en knalt. Kan het nog erger denk ik? Een dakpan zie ik naast de auto liggen. Ja het kan. Twintig minuten later is de keuken doorweekt. Het hozen is gestopt. Het loopt wel naar buiten. Onweer is er nauwelijks meer. Ik loop naar buiten en zie een beek in de steeg. Ik ben blij dat het van ons afloopt. Putdeksels zweven boven het water. We wilden onweer. Zwaar onweer.
De foto's op weerwoord die avond spreken boekdelen. Weilanden liggen vol. Evenals de kelders. Daken zijn leeg. Evenals de ramen. Een complex heeft oost Nederland lam gelegd schrijft nu.nl. De dag later zie je beelden zoals je in Amerika ziet. Een westerling zegt dat ze dat zelfs daar niet zien. Op weerwoord is het een ooooh, aaaah en aauuwww. Mooi, erg en meedogenloos zijn de beelden. Ik geniet, de keuken redt het wel. Een raam kan vervangen worden en die dakpannen liggen straks ook weer. Jaren hebben we in het oosten moeten wachten. Het glazen potje draai ik weer dicht. 2012 schrijf ik op de deksel. Tot over een paar jaar denk ik!
Een wijze man uit het oosten roept: ZO, En nu het westen weer!
Bericht laatst bijgewerkt: 13-11-2009 16:13
