Je zou bijvoorbeeld vijf verstoorde leden voor zeg 1 of 2 dagen op gelijke resolutie kunnen draaien als de oper, en daarna overschakelen op de lagere resolutie. Misschien hebben die leden dan meer waarde tov de andere wanneer er al na 1 dag zo'n extreem verschil optreedt tussen de resoluties.
Dat gebeurt niet om een simpele reden: rekenkracht. Bovendien blijkt de methodiek die momenteel gehanteerd wordt om verstoringen aan te brengen, al een danige spreiding in oplossingen op te leveren dat het grootste deel van het oplossingsbereik afgedekt wordt. Anders gezegd: de berekende kansverdelingen komen goed overeen met de waargenomen kansverdelingen (hoe ze dit verifiëren voert hier even te ver).
Een ander soort ensemble waar men wel mee bezig is, is het draaien van één model met verschillende manieren van het simuleren van microfysica, convectie en straling. Dat levert vaak interessantere verschillen op dan de verschillen die voortvloeien uit variaties in de resolutie. Er worden dan geen verstoringen meer aangebracht in de begintoestand. Deze benadering vloeit ook voort uit de voortschrijdende technologie op het gebied van de analyse: fouten daarin zijn tegenwoordig danig klein, dat de spreiding van het ensemble pas noemenswaardig wordt na dag 4 of 5. Het variëren van de werking van het model biedt ook de mogelijkheid voor ensembles gericht op de korte termijn (eerste 72 uur).
Gr. Ben
Quote selectie