Ik fietste heel dapper een fietspad in om tot de ontdekking te komen dat na een bocht het één grote ijsbaan was. Me fiets gleed gewoon onder me vandaan, viel net niet, maar liep over de berm verder, want zelfs lopend gleed je weg. Het was hetzelfde als over een sloot met ijs fietsen, en dan nog een hele ribbelige sloot! Gelukkig kon ik zowaar op het nippertje nog mijn trein halen...;)
Ik ben dus gisteren met mijn fiets keihard onderuit gegaan op een fietspad in de Goudse Hout. De paden waren goed te fietsen tot ik op een stuk pad kwam dat in de schaduw lag. Hier lag nog wat dooiend ijs en knalde ik dus met fiets en al op de grond. Het was wel even schrikken, met mijn fiets lijkt gelukkig niets aan de hand te zijn. En met mezelf gelukkig ook niet, zo lijkt het.
Groeten Jaap
