Verleid me, verstik me, pak m’n vrijheid af
Bemin me, beperk me, ga je gang ik ben laf
Je wilt samensmelten een onnozel idee
Maar ik ben romantisch, ik ga der in mee
Kneed me, en knecht me, wees lief en gemeen
Gun me de plek van het blok aan je been
We doen nog meer water bij onze wijn
Totdat er alleen nog maar water zal zijn
Weg met de eenzaamheid, leve de sleur
Jaloezie, irritatie, gesprekken, gezeur
De winter geeft hoop, de winter heeft zin
De winter is een valstrik maar ik trap er zo graag in
Steeds dezelfde fouten, steeds dezelfde pijn
Bijna net zo gruwelijk als helemaal zonder te zijn
Misschien is het deze keer anders
Misschien is het deze keer waar
Is alle wijsheid van de wereld maar een fabeltje
Ik wil het graag geloven want ik hou zo veel van haar
Het spel is weer begonnen ik zit er midden in
Verslaafd als een verslaafde
Verzetten heeft geen zin
Ik kan alleen verliezen, mijn hart en mijn verstand
De winter laat pas los als ze is opgebrand
Dan ben je weer jezelf
volwassen en verstandig
Totdat het weer begint...
Gejat natuurlijk van het prachtige liefdesgedicht van Hans Teeuwen, maar het leek me wel aardig van toepassing op sommigen.
