Watjes zijn we.
Eindelijk maken we een winter mee die stáát, als een lepel in de erwtensoep, en wat doen we? We klagen en jeremiëren, miepen en mopperen. Dat die motsneeuw niet pakt. Dat de rijksweg grijs, glad en verraderlijk vol is. Dat de sneeuw verandert in kleffe blubber bij de eerste graad dooi.
Als het nog even vriest wordt deze winter een van de tien strengste in meer dan een eeuw. Voor het eerst sinds 1981 beleven we een witte kerst - "beide dagen sneeuwdek in De Bilt"-, maar in plaats van te genieten, mekkeren we over de buren. Als die hun straatje niet vegen, zullen wij het dan ook maar laten liggen?
Met zijn allen zijn we winteronbekwaam aan het worden. Als het een nachtje heeft gevroren, chagrijnen we dat de snowboots uitverkocht zijn, de treinen blijven steken achter bevroren wissels en het KNMI te laat - of te vroeg, of helemaal niet; het is ook nóóit goed - een weeralarm geeft.
We klagen dat het een aard heeft, omdat we - als volk, zeg maar - niet meer gewend zijn aan tegenslag. We zijn extreem voorzichtig. Alles moet kloppen. Sinds 'Volendam'mag er in het café nog net een kaars branden. Sinds 'Enschede' houden we het publiek honderden meters bij het vuurwerk weg. En ook op de warmste dag van het jaar, verwachten we een weeralarm, dat tot ontzetting van strandtenthouders prompt wordt gegeven. Een betere stranddag kwam nooit meer.
Vroeger, toen de Nieuwjaarsduik nog zonder 'worstmeisje' kon, schaatsen we bij vijftien graden vorst en een straffe oosterwind over diepe en onzichtbare scheuren langs Sloten en Bartlehiem. Nu wordt een arrensledetocht op de Groninger drafbaan tot twee maal toe afgelast omdat er te veel sneeuw ligt. Net als die ijshockeywedstrijd. En het voetballen.
Gewend als we zijn geraakt aan comfort, veiligheid en gemak, aan een overheid die voor ons zorgt, mijden we elk risico. Van overheidswege krijgen we dat ingepeperd: "Ga niet de weg op als het niet écht hoeft."We zijn overbezorgd en oververzekerd. Als we een kick zoeken, in een winterse wadlooptocht of op een extreme skivakantie, moet het wel een controlled kick zijn: de lusten, niet de lasten. En als het mis gaat, klagen we. Of dienen we een schadeclaim in.
Eindelijk maken we een winter mee die stáát, als een lepel in de erwtensoep, en wat doen we? We klagen en jeremiëren, miepen en mopperen. Dat die motsneeuw niet pakt. Dat de rijksweg grijs, glad en verraderlijk vol is. Dat de sneeuw verandert in kleffe blubber bij de eerste graad dooi.
Als het nog even vriest wordt deze winter een van de tien strengste in meer dan een eeuw. Voor het eerst sinds 1981 beleven we een witte kerst - "beide dagen sneeuwdek in De Bilt"-, maar in plaats van te genieten, mekkeren we over de buren. Als die hun straatje niet vegen, zullen wij het dan ook maar laten liggen?
Met zijn allen zijn we winteronbekwaam aan het worden. Als het een nachtje heeft gevroren, chagrijnen we dat de snowboots uitverkocht zijn, de treinen blijven steken achter bevroren wissels en het KNMI te laat - of te vroeg, of helemaal niet; het is ook nóóit goed - een weeralarm geeft.
We klagen dat het een aard heeft, omdat we - als volk, zeg maar - niet meer gewend zijn aan tegenslag. We zijn extreem voorzichtig. Alles moet kloppen. Sinds 'Volendam'mag er in het café nog net een kaars branden. Sinds 'Enschede' houden we het publiek honderden meters bij het vuurwerk weg. En ook op de warmste dag van het jaar, verwachten we een weeralarm, dat tot ontzetting van strandtenthouders prompt wordt gegeven. Een betere stranddag kwam nooit meer.
Vroeger, toen de Nieuwjaarsduik nog zonder 'worstmeisje' kon, schaatsen we bij vijftien graden vorst en een straffe oosterwind over diepe en onzichtbare scheuren langs Sloten en Bartlehiem. Nu wordt een arrensledetocht op de Groninger drafbaan tot twee maal toe afgelast omdat er te veel sneeuw ligt. Net als die ijshockeywedstrijd. En het voetballen.
Gewend als we zijn geraakt aan comfort, veiligheid en gemak, aan een overheid die voor ons zorgt, mijden we elk risico. Van overheidswege krijgen we dat ingepeperd: "Ga niet de weg op als het niet écht hoeft."We zijn overbezorgd en oververzekerd. Als we een kick zoeken, in een winterse wadlooptocht of op een extreme skivakantie, moet het wel een controlled kick zijn: de lusten, niet de lasten. En als het mis gaat, klagen we. Of dienen we een schadeclaim in.
The delusion that we have...
