Ik heb de voorbije weken heel weinig zon gezien, maar integendeel heel veel grijze, triestige en sombere dagen die gelukkig regelmatig gecompenseerd werden door de winterse toestanden. Dat de sneeuw wat extra licht terugkaatst heeft het sombere weerbeeld voor mij persoonlijk niet veel beïnvloed.
Dat heb ik dus ook echt wel ondervonden. Ik weet niet maar ik denk niet dat ik echt waanzinnig onder de indruk ben van deze winter. Dan mag er nog gezegd worden: er lag toch gedurende lange tijd sneeuw. Ja. Akkoord. Maar qua vorstnachten, échte vorstnachten met blauwe, heldere luchten en overdag zon... Dat heb ik echt gemist. Het was meer een winter voor de sneeuwliefhebber. Ik hou wel van sneeuw maar dan verse (oké, nu komt de perfectionist naar boven
) en geen dekje dat dagen wordt blootgesteld aan externe factoren en waar je aan kunt zien met hoeveel mensen we ook alweer op de wereld zijn. Helemaal vertrappeld, platgewalst, opzij geschoven, ingepekeld, alsof het een ongewenst element is in deze super mobiele maatschappij. En dat is het ook, want een paar centimeter is voldoende voor 1000 km file en het was dan ook nog eens 'stervenskoud'. Ach en wee, de arme Westerse mens. In Polen hebben ze -33°C op hun dak gekregen, 14 dagen (of zelfs langer) zonder stroom gezeten en wij? Wij vloeken in de file. Op het einde wordt het dan ook nog eens een smurrie vanjewelste. Natuurlijk: dat is altijd zo als sneeuw smelt. Smeltende sneeuw zonder smodder is zoals overvloedige regenval zonder overstromingen: onmogelijk. De mooiste dagen waren voor mij die in januari, begin januari. Dat was geweldig. Ook dat kleine sneeuwstormpje met een paar centimeter sneeuw was niet te versmaden (al was 1969 wel wat anders ). Maar voor de rest? Dat grijze, grauwe weer? Nee. Gelukkig is deze winter een koude winter geworden, qua temperatuur. Ik had bijna de hoop opgegeven.Groetjes,
Katya
De temperaturen buiten worden gemeten vanop de eerste verdieping 
.
.