Joachim uit Munchen maakte mij attent op een boek van James Hansen, NASA wetenschapper die onlangs een boek heeft geschreven met de vrolijke titel: "Storms of my grandchildren; The Truth About the Coming Climate Catastrophe and Our Last Chance to Save Humanity". Ik ben inmiddels op de helft en zie weinig reden om er heel vrolijk van te worden.
Ik was, gelet op de titel van het boek, een beetje bang dat de inhoud een tikje sentimenteel zou worden, maar dat valt reuze mee.
Afgezien van de begijpelijke uitleg over de opwarming van de aarde, geeft het boek ook een kijkje in de keuken van de Amerikaanse politiek en met name hoe zij wetenschappers de mond trachtte te snoeren. Woorvoerders van NASA die door Washington werden benoemd, bijvoorbeeld. Politieke benoemingen dus. Ik moet zeggen dat Hansen hier wel een tikje overkomt als de naieve wetenschappper, maar dat zij hem vergeven. Hansen wijst er aan het begin fijntjes op dat het veelgehoorde argument, dat klimaatsceptici geen financiering voor hun onderzoek kunnen krijgen, niet alleen onzinnig is, maar dat hem persoonlijk het omgekeerde is overkomen, dat financiering van zijn onderzoek werd stopgezet vanwege uitlatingen die hij had gedaan over de opwarming.
Hansen ziet klimaatmodellen overigens niet als onnuttig maar relativeert hun belang door te wijzen op de vele terugkoppelmechanismen die er nog niet in verwerkt zijn. In plaats daarvan grijpt hij veelvuldig terug op de klimaathistorie van de afgelopen, zeg, 100000 jaar, om zijn argumenten kracht bij te zetten dat we op een "tipping point" zitten, een moment waarop de veranderingen, onherroepelijk en snel kunnen plaatsvinden. Hij ziet een CO2 concentratie van 350 ppm (!) als de grens waar we niet voorbij zouden moeten gaan, terug van de 450 ppm die hij enkele jaren geleden noemde. Al met al een leesbaar boek door een wetenschapper die al tientallen jaren in het centrum van de klimaatwetenschap staat.
Paul
