Al gebeurd het constant en is het, in gevallen van iemands dood (mens/dier) wel handig om je excuses aan te bieden. Pieteit.
Ik ken nogal wat mensen die ik maar "faultfinders" zal noemen. Niet de prettigste mensen: zelf kunnen ze een fout van zichzelf niet accepteren en bij anderen kijken ze vooral wat er fout gaat. Perfect is goed. Ze kunnen er niks aan doen, maar ik heb me al lange tijd voorgenomen om me niks van deze mensen aan te trekken.Ik accepteer mijn fouten dan ook, kritiek erop interesseert me niet. Wel als ik systematisch iets fout doe, bijvoorbeeld op mijn werk. Daarvoor heb je RGA's. En doe je je best goed te werken (en niet fouten te voorkomen..onzinnig uitgangspunt).
Bij andere mensen heb ik dus ook geen probleem als ze fouten maken, ook als het zwaar in mijn nadeel is. Tenzij men het erom doet, maar dat is geen fout, dat heet opzet.
Het leven lijkt me ook heel wat prettiger als je je niet zo ergert aan fouten. Maar goed, dat moet ieder zelf maar weten. Ik ben vaak dus heel gelaten onder fouten en moet soms wel lachen als ik zie hoezeer dat hen nog verder over de rooie helpt. Ik doe het er zelden om, maar het gebeurt gewoon...
Quote selectie