Henk van Dorp, hij stond ook aan de wieg van de Nederlandse Vereniging voor Beroepsmeteorologen. Daarvoor deed hij veel redactiewerk, maar schreef ook jarenlang een column. Van 1992 tot 2002. Hieronder een Ode aan Henk van Dorp, door Geert Groen.
Henk eindigde zijn laatste column met deze toepasselijke woorden:
,,Altijd als ik op het strand ben, ook nu nog, begin ik te graven en bouw ik dijken, werp ik zandkastelen op. Ik dwing het water in de richting die ik wil, ik sluit zeegaten af, graaf kanalen en vorm rivieren. Ik weet dat ik kansloos ben als de vloed komt opzetten, maar zo lang de tijd mij gegeven is arbeid ik voort.
Ik sta toe dat dijken doorbreken en een polder reddeloos onderloopt of laat - gelijk Ir. Lely - nieuw land ontstaan. Ik vergaap me aan de grillige patronen die het stromende water in het zand maakt, zie oevers afkalven en nieuwe vormen groeien en geniet als zo’n stroompje, door een schelp te verplaatsen, zoekt en tast en nieuwe beddingen vindt.
De zon zakt naar de kim, de mensen gaan naar huis, het strand loopt leeg. In de vallende schemer zie je nog één jongetje. Dat jongetje wacht, hij wacht tot de vloed opkomt, hij wacht omdat hij wil zien hoe de opdringende golven zijn levenswerk verzwelgen en alle sporen uitwissen. Pas dan kan hij met een gerust gevoel naar huis.
Dat jongetje ben ik.''
Gr. Ben
Henk eindigde zijn laatste column met deze toepasselijke woorden:
,,Altijd als ik op het strand ben, ook nu nog, begin ik te graven en bouw ik dijken, werp ik zandkastelen op. Ik dwing het water in de richting die ik wil, ik sluit zeegaten af, graaf kanalen en vorm rivieren. Ik weet dat ik kansloos ben als de vloed komt opzetten, maar zo lang de tijd mij gegeven is arbeid ik voort.
Ik sta toe dat dijken doorbreken en een polder reddeloos onderloopt of laat - gelijk Ir. Lely - nieuw land ontstaan. Ik vergaap me aan de grillige patronen die het stromende water in het zand maakt, zie oevers afkalven en nieuwe vormen groeien en geniet als zo’n stroompje, door een schelp te verplaatsen, zoekt en tast en nieuwe beddingen vindt.
De zon zakt naar de kim, de mensen gaan naar huis, het strand loopt leeg. In de vallende schemer zie je nog één jongetje. Dat jongetje wacht, hij wacht tot de vloed opkomt, hij wacht omdat hij wil zien hoe de opdringende golven zijn levenswerk verzwelgen en alle sporen uitwissen. Pas dan kan hij met een gerust gevoel naar huis.
Dat jongetje ben ik.''
Gr. Ben
