(weer)fotoverslag Japan (waarschuwing: groot!)

Bericht van: Hendrik (Londerzeel-B) , 11-10-2010 21:21 

Na heel wat gepuzzel heb ik mijn verslag eindelijk in elkaar gezet. Hier en daar zal het je opvallen dat ik indrukwekkende zaken beschrijf in het verslag terwijl er op de foto's niets van te zien is. Dat is nu eenmaal het nadeel van een groepsreis, je hebt nauwelijks tijd om foto's te maken.
Wie nog nooit in Japan is geweest raad ik echter ten stelligste aan om niet alleen te reizen want zelfs de moderne jeugd verstaat of spreekt geen woord Engels zodat het alleen reizen totaal ondoenbaar is. Je kan het eventueel proberen als je heel goed bedreven bent in het spelletje Pictionary en genoeg papier/balpennen op zak hebt, zeer goed gebarentaal verstaat (doven en slechthorenden hebben misschien een streepje voor) of toevallig zelf een Japanner bent.
De kwaliteit van mijn foto's is daardoor een beetje minder, maar het is beter dan niets gelukkig.

Hieronder het verslag in mijn klassieke flashback- stijl




10 september

De laatste dag op Belgische bodem begint alvast erg somber door toedoen van Altostratus bewolking met grote hoeveelheden Stratus fractus eronder. Regen kon in deze omstandigheden nooit ver uit de buurt zijn, en dat werd meteen bevestigd toen er motregen en lichte regen over Malderen neerdaalden. Bij het vertrek richting Schiphol kreeg de regen een erg buiig karakter maar het bleef droog en de intensiteit van de buien was op sommige momenten erg hoog. Bij het opstijgen was er net een bui met opvallend dichte motregen bezig, en daar het toen reeds donker was bleef het weersgebeuren voor het begin van de vlucht onzichtbaar. Toch was het wolkendek niet volledig gesloten, want een enkele natriumlamp die eventjes door de wolken priemde wees op de aanwezigheid van minstens één opklaring(kje) bij Groningen. Meer opklaringen vertoonden zich in het noorden van Duitsland, en voor wat meer actie was het wachten tot de oversteek van het Oeral gebergte dat turbulentie met zich meebracht. Boven China waren bij zonsopgang buienwolken te zien die een lange rij vormden aan de zuidelijke horizon. Vermoedelijk zaten de restanten van tyfoon Meranti hier voor iets tussen, maar korte tijd later kregen we met een doodgewone regenzone af te rekenen die het zicht op de Japanse zee voor een groot deel onttrok. Het begon met Cirrus spissatus en werd gevolgd door een kluwen van Cirrus en Cirrostratus waar wellicht een kilometers dik wolkenpak onder hing. Pas boven Japan (noordelijk Honshu) kwamen er weer opklaringen maar nu werd de bewolking bijzonder chaotisch met een mengelmoes van Cumulus, Cirrostratus, Altocumulus en Altostratus. Hier keken we bij de landing in Tokyo tegenaan en bij de vlucht naar Fukuoka werd het geleidelijk weer helder. Tot er onweer onstond dat zich aankondigde met bliksemschichten in het westen, maar op veilige afstand bleef. De buien bevonden zicht wellicht bij de kust van zuid Korea daar ze zich op erg grote afstand leken te bevinden. Op de eindbestemming Fukuoka was er niets meer van onweer of bliksemflitsen te merken en sloten we er de dag af met lichte bewolking (Cumulus fractus).















11 september

Net als gisteren in België begint deze dag in erg sombere omstandigheden en was de zon ver te zoeken. De bewolking zag er bijna hetzelfde uit met Altostratus, Cumulus en Altocumulus, maar wie zich buiten waagde of de airco aflegde werd meteen herinnerd aan de hittegolf die Japan na een warme zomer nog steeds in haar greep had. Het was drukkend warm, het overschrijden van de 30 graden grens was voor het kwik kinderspel en de warmte van de zon was dwars door het wolkendek heen voelbaar. Na de middag bekenden de weergoden alsnog kleur en zagen we een zwak waterzonnetje doorbreken terwijl de bewolking over een klein stukje van de hemel overging in Cirrostratus. De zon die eventjes kon doorbreken, liet het opwarmen tot ongeveer 33 graden en maakte de vochtige atmosfeer extra onstabiel. Dit werd snel merkbaar toen de bewolking dikker werd en er felle bliksemflitsen zichtbaar werden. Even later waren ook de donderslagen hoorbaar die erg luid waren aangezien ze het drukke stadsverkeer en rumoer zonder enig probleem overstemden. Het regenbuitje dat hierop volgde stelde opvallend weinig voor en het werd terug droog. Het grote werk moest echter nog komen en werd ingeleid met plotse slagregens die de stad onder begeleiding van luide donderslagen, bliksemflitsen en redelijk wat wind overspoelden. Door de gebouwen was het erg moeilijk om uit te maken waar de buien zich precies bevonden, maar het leek erop dat alles vanuit het zuidwesten werd aangevoerd. Veel contrast of details waren er overigens niet te zien door de grote hoeveelheden middelhoge bewolking. Na zonsondergang werd het terug wat rustiger, maar tot het einde van de avond waren er regelmatig bliksemflitsen te zien die de stad in een spookachtig licht onderdompelden.


12 september

Het onweer was weliswaar over, maar vanochtend waren we opnieuw het doelwit van pittige regenvlagen die een buiig karakter hadden. Het was erg warm en het werd halverwege de voormiddag terug droog. De bewolking ging hierbij over in Altostratus undulatus, en deze ging op haar beurt over in uitgestrekte Altocumulus floccus- en castellanus velden. Vanuit het zuiden kwamen er opklaringen binnengedreven, en daar we nog steeds in subtropische luchtmassa's vertoefden ging het hierin al snel drukkend en plakkerig aanvoelen. Het werd bijna helder met enkel wat Cumulus fractus die overging in verspreide Cumulus mediocris wolkjes maar het was erg nevelig. Plots verscheen er na de middag een bijzon wat op hoge bewolking wees, maar deze wolken kregen we uiteindelijk niet (duidelijk) te zien. Bij aankomst in Nagasaki viel ons een mooie zonsondergang te beurt en was het aangenaam koel in vergelijking met de voorbije dagen (23- tal graden)

13 september

We begonnen de dag voor de verandering eens in heldere omstandigheden, maar wie zich na de heerlijke avondkoelte van gisteren en de open hemel aan koudere polaire luchtmassas verwachte kwam bedrogen uit. De zon brandde meedogenloos en voor schaduw waren er enkel wat Altocumuluspartijtjes beschikbaar die later werden aangevuld met Cumulus fractus. De wolken losten in de loop van de dag op en het werd bijna helder. De temperaturen kwamen dan ook rond de 35 graden uit en hoewel de avond verkoeling bracht, was het ook dan nog steeds erg drukkend. We sloten af in heldere en rustige omstandigheden aan de baai van Nagasaki.

14 september

We begonnen opnieuw in heldere omstandigheden waarbij er vooral boven land wat Cumulusbewolking werd gevormd. Pas op het einde van de namiddag kwam daar verandering in, en kregen we Cumulus congestus bewolking te zien die zich in het westen ophield. Samen met de moelijk oplossende vliegtuigsporen en de melkachtig kleurende lucht waren het aanwijzingen dat Nagasaki zich spoedig aan een weersomslag kon verwachten. Voor wat vandaag betreft bleef alles vredig en rustig en volgde er een aangename zomeravond waarna deze opnieuw erg warme dag ten einde liep.

15 september

Het ging gisterenavond al in de lucht, en vanochtend viel het eruit: regen die door een afwisseling van Nimbostratus en Altostratus bewolking werd opgewekt. De regen werd al snel intenser, maar er was geen onweer bij en nog voor de middag werd het geleidelijk droger terwijl er vanuit het westen opklaringen binnendreven. In het oosten was Cirrus densus bewolking te zien en er hingen wat Altocumulus velden die gezelschap kregen van Cumulus bewolking. Ook de namiddag verliep in droge omstandigheden met af en toe wat stapelwolken. Dankzij de regen was de hitte een beetje uit de lucht gespoeld, maar in de zon ging het al snel weer onaangenaam en drukkend aanvoelen. Misschien wel een aanwijzing voor onstabiliteit, want omstreeks 19H volgde er een plotse regenbui met opvallend dikke druppels die opnieuw voor wat verkoeling zorgde. Ook hier was geen onweer bij en de rest van de avond verliep in Nagasaki terug droog en rustig.

16 september

Ondanks de plotse regenbui van gisterenavond was het vanochtend weer helder en rustig terwijl er in het noorden wat Cirrusveldjes hingen. Later kwam er vanuit het zuiden Cirrus bewolking opzetten en werden er Cumulus wolkjes gevormd, en in de late namiddag werden ze aangevuld door Altocumulusveldjes tijdens de rit naar Matsumoto. Daar werds het naar de avond toe weer helder waarna we weer konden genieten van een aangenaam warme zomerse avond.



17 september

We begonnen de dag andermaal in heldere omstandigheden, maar daar kwam al snel verandering in toen er in het zuiden Cumuluswolken ontstonden. Heel ver in het zuiden was er ook Cirrostratus bewolking te zien, en wie een blik op de satellietbeelden wierp merkte meteen dat dit niet uit een gewone regenzone kwam. Net ten zuiden van ons heeft zich immers een nieuwe tyfoon gevormd die ondertussen reeds de naam Fanapi heeft meegekregen maar geen onmiddellijke dreiging vormde voor de Japanse eilanden. Het ding trok immers in westelijke richting onder ons door en leek het net als haar voorganger op China gemunt te hebben. Toch zorgde de tyfoon voor erg fraaie en aparte wolkenluchten die voornamelijk uit Cirrostratus, Cirrus en Cirrocumulus bestonden. Opvallend hierbij was dat deze laatste zelfs aan het fenomeen 'punch hole clouds' onderhevig was, iets wat je eerder bij Altocumulus zou verwachten. Bij aankomst in Beppu (oosten van Kyu Shu) lag de buitenste wolkenband van de tyfoon pal boven ons waardoor het in de richting van haar kern helder was en de rest van het luchtruim door een kluwen van Cirrostratus en Cirruswolken werd ingepalmd. Naast dit alles viel ook de doodse stilte op die over de omgeving neerdaalde en de bijna spiegelgladde zee ondanks de meer dan 10.000 kilometer oceaan die voor ons lag en het natuurgeweld van de tropische storm niet ver ten zuiden van ons. Later op de avond kwam er terug wat golfslag in de zee, maar het bleef allemaal nog steeds opvallend rustig.











18 september

We konden dankzij de wolkenband die gisteren reeds over ons lag, weer genieten van fraaie wolkenluchten die voor een fotogenieke zonsopgang zorgden. Het werd warm en zonnig en er werd Cumulusbewolking gevormd die net als de sluierbewolking de neiging kreeg om zich in banden te schikken. Vermoedelijk was dit opnieuw het werk van de luchtcirculatie rond de tyfoon, maar voor de rest had dit geen invloed op het erg mooie en warme weer. Wie zich toen op het deeleiland Shikoku aan de oostelijke kust bevond, moest echter rekening houden met metershoge golven die met enorme kracht op de rotskusten inbeukten. Dankzij de opvallend helderblauwe kleur van het water zorgde dit voor een heel apart uitzicht daar je bij dergelijke golven eerder bruin en modderig zeewater zou verwachten. Tegen zonsondergang bevonden we ons in Shikoku waar enkel nog sluierwolken overbleven meer de lucht werd boven zee opnieuw erg nevelig.











19 september

Er hing vanochtend meer bewolking dan de voorbije ochtenden, maar we hoefden hier als zonneklopper of warmteliefhebber niet voor te vrezen. Het ging om om Altocumulus floccus die overging in Altocumulus lenticularis. Later werden er Cumuluswolken gevormd die hetluchtruim met de lenti's deelden terwijl de bovenlucht opvallend diepblauw kleurde. Soms hadden de Altocumuluswolken een zeer fijne structuur terwijl er bij zonsondergang terug Cirrostratus en Cirrus uncinus bewolking binnendreef. Deze was nog steeds van de tyfoon afkomstig, die zeer langzaam verder naar het westen trok. De zeer warme dag waarbij de maxima vlot de 34 graden bereikten, werd afgesloten met een zwoele en rustige avond.

20 september

Het was vanochtend erg heiig en er hing veel Altostratus en Cirrostratus. Tegen de middag ontstond er Cumulusbewolking die flink ging opbollen terwijl er weer een loden hitte over ons neerdaalde. Maxima rond 32 graden waren dan ook niet uit de lucht gegrepen en de aambeeldvormige wolkenstructuren van een zich ontwikkelend onweer was dat al evenmin. Dit aambeeldje van Cirrus densus was opvallend smal maar het onweer groeide snel uit tot het een omvangrijk buiencomplex werd dat zich later ook over zee ging uitbreiden. De regen werd ingeleid door een lage regenboog, maar veel stelde het uiteindelijk niet voor. Nadat de bui weer in elkaar zakte, kregen we uitzicht op bijzonder fraaie Cumulus congestus wolken die ons samen met Stratus fractus bewolking tijdens de rit naar Kurashiki vergezelden. In de bergen werd door de regen en het vocht in de lucht mist en zeer laaghangende bewolking gevormd wat eveneens erg mooi oogde. Bij zonsondergang hing er een mengeling van Altocumulus, Altostratus en Cirrus en werd het opvallend rustig.



21 september

Afgelopen nacht is er terug Altostratusbewolking binnengeschoven welke zich vooral in het oosten en zuidoosten consentreerde. De rest van het luchtruim werd bedekt met Cirrostratus en Cirrus intortus en een paar niveau's lager vonden we Stratocumulusvelden terug. Er werden stapelwolken gevormd en deze groeiden verder uit tot buienwolken. Eén ervan zorgde voor wat lichte regen tijdens de namiddag, maar de drukkende warmte werd hierdoor niet weggewassen. De temperaturen kwamen weer dichtbij 35 graden toen er terug bredere opklaringen binnendreven. Tijdens de avond losten de stapelwolken op en kregen we vooral Cirrus, Cirrostratus en een beetje Altocumulus te zien. Dit bleef zo voor de rest van de avond waardoor de skyline van Kurashiki er bijzonder sfeervol uitzag.

22 september

Voor heel wat Japanners was dit een dag waar ongeduldig naar uitgekeken werd. Een actief koufront heeft immers de oversteek van de Japanse zee ingezet en zou spoedig een einde maken aan de hitte die het land al maanden in haar greep hield. Het front werd 's morgens vroeg reeds aangekondigd door een statige rij Cumulonimbi die aan de westelijke horizon paradeerde. Deze buien bevonden zich nog boven het oosten van China en Korea waardoor we nog een laatste hittedag voor de boeg hadden waarin het kwik snel boven de 30 graden werd gekatapulteerd. Er hing Cirrus en Cirrostratusbewolking en boven de Cumulonimbi was Altocumulus lenticularis te zien. In de loop van de voormiddag werd er ook over de rest van het luchtruim steeds meer Altocumulusbewolking aangevoerd. Later verscheen er ook Altostratus en Stratus fractus waarna het onderandere in Myia Jima tot regenbuien kwam. De regen ging al snel over in een erg luidruchtig onweer en hoewel dit alles in een saaie en grijze hemel begon werd het onweer afgesloten met fabelachtige wolkenlandschappen. Vooral vanop de 'Apenberg' was het uitzicht adembenemend met een duidelijk afgetekende regenschacht die zich tussen Hiroshima en de eilanden van Shikoku over de binnenzee verplaatste. De lucht boven ons kleurde al snel weer diepblauw, maar het onweer bleef nog een hele tijd net ten oosten van ons verder razen. Ondertussen werden er aan de andere kant van het luchtruim nieuwe Cumulonimbi gevormd die boven het vredespark van Hiroshima voor een wel erg gepaste sfeer zorgden. Zodra de zon onder was, werden de bliksemflitsen hierin zichtbaar en deze zorgden voor een lightshow die ondanks haar eerder lage frequentie urenlang aanhield. Bij aankomst in Kurashiki bliksemde het nog steeds en viel er af en toe wat lichte regen uit schampende onweersbuien. Het onweer dat sinds deze middag nooit verder dan 10 kilometer van ons verwijderd was, bleef ook na middernacht voor lichtflitsen zorgen.


















23 september

Nadat het een hele nacht in de verte voortdurend bliksemde, kwam het vanochtend tot een onweer dat tijdelijk voor flinke slagregens zorgde. De bliksem sloeg enkele malen vlakbij in waardoor Kurashiki voor een keertje eens niet door een aardbeving op haar grondvesten daverde. Het onweer werd vervolgens lichter, maar het bleef tot rond de middag donderen en bliksemen bij een langzaam maar zeker afnemende neerslagintensiteit. De namiddag was dan weer een stuk minder interessant want het was nu ordinaire regen die uit de lucht viel terwijl de bewolking was overgegaan in Nimbostratus. Het was bovendien een flink stuk koeler want van de 36 graden die we gisteren haalden bleven er deze middag nog maar 18 stuks over. In het noordwesten verschenen er omstreeks 15H30 opklaringen en werd het definitief droog. We kregen een erg klassieke koufrontpassage te zien waarbij heldere poollucht vanuit het noordwesten binnenstroomde met diepblauwe luchten en wat verderop Cumuluswolkjes. In het oosten zagen we de wegtrekkende Cirrus en Cirrostratusbewolking met Stratocumulus lenticularis velden en Stratus fractus eronder. De wolken toonden een krachtige windschering, en het was dan ook geen wonder dat er een kleine tornado werd gemeld die in het oosten van Kyoto voor behoorlijk wat schade heeft gezorgd. Hier kwamen we 's avonds toe, maar de omstandigheden waren rustig terwijl het stagnerende koufront voor wolkenvelden in het zuidoosten en opklaringen in het noordwesten bleef zorgen. Het was erg koel waardoor het voor de Japanners tijd werd om de jassen en vestjes weer van onder het stof te halen.





24 september

Niet ver ten zuidoosten van Japan heeft zich een nieuwe tyfoon gevormd die onder de naam Malakas door het leven zal gaan. De storm zorgde ervoor dat het koufront weer wat naar het westen werd getrokken en we dus een sombere en kille start maakten. Er hing veel Altostratusbewolking en in het noordwesten was de bewolking dunner met een aantal opklaringen. De hele dag door waren er Altostratus undulatus wolken met Stratocumulus eronder en Cirrostratus in het noordwesten te zien, waarbij eerstgenoemde haar sombere uiterlijk soms wist goed te maken met haar fijne ribbelachtige structuren. Op het einde van de namiddag bereikten de 'outer bands' van Malakas ons en ontstond er een band van Cumulus congestus in het oosten. Deze zag er zeer dreigend en donker uit, en een deel van de wolken spreidde zich uit tot Altocumulus velum die eveneens een scherp afgetekende band ging vormen. Door de naar het noorden afdraaiende kern konden de buien en het windveld ons net niet bereiken en bleef de neerslag beperkt tot een tweetal regendruppels.




25 september

De net langs de oost- Japanse kusten schampende tyfoon bevond zich vandaag het dichtste bij Kyoto. Toch was hier niet veel van te merken want het was slechts half bewolkt met Stratocumulus, Altocumulus en Cumulus fractus. Er was nauwelijks wind, maar toch liet Malakas haar nabijheid merken door de wind tijdens de namiddag te laten aanwakkeren. In het oosten zorgde ze voor dikkere bewolking (Stratocumulus) en de wind kwam uit het noorden tot noordoosten. Naar de avond toe werden de opklaringen weer breder vanuit het zuidwesten terwijl de kern verder naar het noorden trok en vervolgens naar het noordoosten afboog. Na zonsondergang was het weer volledig helder maar erg fris door de noordelijke stromingen.



26 september

Het is zowat de ganse nacht helder gebleven waardoor we vanochtend onder een staalblauwe hemel ontwaakten in Kyoto. Maar lang bleef dat niet duren want er verschenen Altocumuluswolkjes die aanvankelijk een opvallend fijne structuur hadden en vervolgens talrijker en groter werden. Niet dat dit afbreuk deed aan het weersbeeld, want toen het luchtruim volledig bedekt was met ribbelende en golvende wolkenpatronen zag het er heel apart uit en konden de fototoestellen weer overuren kloppen. Het uitgestrekte Altocumulusveld viel vervolgens uiteen waarna er terug aparte Altocumulusbankjes ontstonden die eveneens een zeer bizar uitzicht kregen. Daarna was het uit met de pret en kwam er vanuit het zuiden gesloten Altocumulusbewolking opzetten die overging in Altostratus. De avond verliep dan ook vrij somber in zwaarbewolkte tot betrokken omstandigheden, maar als tegenprestatie konden we rekenen op een langzame afkoeling waardoor de avond zeer zacht verliep in vergelijking met gisteren. Het bleef bovendien droog zodat die paar kleine terrasjes dat Kyoto rijk is konden genieten van een zwoele nazomerse nacht.
















27 september

De bewolking is afgelopen nacht weer wat dunner geworden zodat we de dag aanvatten onder verspreide Altocumulusbanken waartussen stapelwolkjes werden gevormd. De zon stak behoorlijk tijdens de opklaringen, maar dat zou snel veranderen want tijdens de rit naar Tokyo zagen we het weer zienderogen verslechteren. Het begon ter hoogte van Nagoya waar de hemel in het noorden werd bedekt met dreigende Stratocumulus castellanus bewolking. Daarboven verscheen Altostratusbewolking terwijl er in de onderste luchtlagen Stratusbewolking werd aangevoerd, en uit de steeds dikker wordende wolkenmix ging het bij het naderen van Tokyo lichtjes motregenen. De motregen had een enigszins buiig karakter en werd afgewisseld met lichte regen of een droge tussenpauze. De neerslag werd 's avonds langzaam maar zeker intenser, een proces dat zich ook 's nachts verderzette zodat we de dag in kletsnatte omstandigheden afsloten.

28 september

Vanochtend viel er nog steeds dichte motregen en regen uit een gesloten Stratuswolkendek. De neerslag werd steeds intenser met geleidelijk dikker wordende druppels. Tegen de middag kon er reeds van een kleine zondvloed worden gesproken, en ging het plots onweren uit het dikke wolkendek dat boven Tokyo hing. Het onweer werd geleidelijk intenser met meer en hardere donderslagen en de bijhorende bliksemflitsen. De min of meer egale wolkenlucht ging op het einde van het onweer plots over in een chaotische variant met zeer laaghangende stapelwolken. Hierin waren zeer krachtige stijgstromen te zien terwijl de lucht ging kolken als een woeste bergrivier. De zon kregen we ondanks deze verandering niet te zien, al trok het onweer vrij snel weg naar het noordoosten. Daarna volgde weer een ouderwetse regen(namid)dag waarbij het wolkendek gesloten bleef en we de zon geen seconde te zien kregen. Soms was de regen intens, dan weer wat lichter (buien) maar op het einde van de namiddag keerde het tij en dreven er plots opklaringen binnen vanuit het zuidwesten. De bewolking ging over in Cirrus en Stratus fractus, maar doordat de zon in Japan zeer vroeg onder gaat, konden we weinig profijt trekken uit deze langverwachte opklaringen. Niet dat het veel uitmaakte, want de bewolking sloot zich daarna weer als een graf(tempel) boven onze hoofden waarna een erg sombere maar droge avond volgde. De laatste schemeringskleuren konden niettemin een mooie oranjerode gloed opwekken voor zover deze tussen de wolkenkrabbers nog kon worden opgemerkt. Samen met de regen en het onweer is in de loop van de dag zachtere lucht binnengestroomd waardoor het vooral 's avonds gevoelig ging opwarmen. Door al dat vocht voelde het een beetje drukkend aan, maar de zuid-zuidwestenwind kon tussendoor voor wat verkoeling zorgen.

29 september

In de zwoele atmosfeer heeft zich vanochtend Stratocumulus castellanus gevormd, maar dat gebeurde niet voordat er opklaringen binnendreven zodat het er alvast een stuk minder somber uitzag. Later ging deze bewolking over in aaneengesloten Castellanus velden die erg uitgestrekt waren. Het zag er bovendien erg onstabiel uit want enkele van deze wolkenkanteeltjes waren ondertussen uitgegroeid tot een statige Cumulus congestus. Het bleef echter droog en de atmosfeer werd stabieler door de advectiestromingen van een naderend warmtefront. Tegen de middag bleef er slechts een ordinair Stratocumulus wolkendek over dat uiteen ging rafelen en overging in Cumulus humilis. Hier en daar bleven nog wat Stratocumulusvelden over die vrij scherp waren begrensd. Dit bleef zo voor het grootste deel van de dag, maar de lucht werd steeds heiiger en melkachtiger waarna er tijdens de avond Cirrostratusbewolking binnendreef.





30 september

De laatste dag op Japanse bodem stond alvast in het teken van somberheid en regen als opwarmertje/afkoelertje voor het Belgische klimaat dat spoedig weer ons deel zal zijn. Er viel regen uit een gesloten Nimbostratus wolkendek en tegen de middag was de neerslag erg intens. Deze keer kwam het echter niet tot onweer en tijdens de namiddag werd de neerslag weer wat lichter terwijl de bewolking overging in Stratus. In de verte werd de hemel lichter en leken er opklaringen te naderen, doch het was maar schijn want het ging al spoedig weer harder motregenen. Deze ging op haar beurt weer over in gewone regen waardoor deze laatste dag in somberheid werd afgesloten. Gelukkig was het vrij zacht en hield de bewolking de warmte goed vast tijdens de avond.

1 oktober

Het grootste deel van de nacht werd gekenmerkt door regen en motregen, maar bij het krieken van de dag werd het dan alsnog droog onder het gesloten Stratus wolkendek dat over Tokyo hing. De wegen lagen er nog kletsnat bij, en de bewolking bleef tot kort voor de middag hangen zij het dat ze geleidelijk dunner werd. Daarna ging ze over in Stratus fractus en deze wolkenflarden groeiden uit tot Cumuluswolkjes. Ze spreidden zich uit tot Stratocumulusveldjes en dit was het weersbeeld dat ons bij het opstijgen naar Londen begeleidde. Zoals wel te verwachten was, hingen deze wolken vooral boven land en was het boven de Japanse zee helder terwijl er in het oosten Altocumulusbewolking te zien was van het wegtrekkende warmtefront. Boven China waren er weer stapelwolkjes te zien, maar deze spreidden zich niet uit en ze werden schaarser en kleiner terwijl we naar het noordwesten vlogen. In het noorden van Siberië was het helemaal helder en ontvouwde zich een winters maanlandschap met besneeuwde toendra's waar hier en daar half bevroren riviertjes doorliepen. Toen we even later boven de Noordelijke Ijszee aankwamen werd het terug bewolkt (Stratocumulus) door de vochtige zeelucht waar we in (boven) terecht kwamen. De Global Warming liet duidelijk haar sporen na want er was niet het kleinste spoor van ijsbergen of pakijs te zien voor zover het oog reikte. Ten westen van Nova Zembla kwamen we in onstabiele lucht terecht waardoor er Cumulus congestus ontstond die beneden voor sneeuwbuien en boven voor turbulentie zorgde. Deze ging in het noorden van Noorwegen weer over in Cumulus die uitspreidde tot Stratocumulus zoals bij het opstijgen in Tokyo maar vermoedelijk stukken frisser. Een heldere hemel maakte vervolgens haar opwachting in Fins Lapland waarna Stratocumulusvelden ter hoogte van Stockholm het roer overnamen tot net ten noorden van Nederland waar duidelijk nazomerweer heerste. Een heel verschil met de aankomst in Londen waar een hyperactief koufront haar woede op het vliegtuig bekoelde en voor een bijzonder ruwe crosswind landing zorgde. Bij de vlucht naar Schiphol lag het front reeds boven Nederland waar het even voordien nog helder was, en ook hier kwamen flinke rukwinden en pittige regenvlagen voor. Bij de terugtocht naar Malderen regende het nog steeds goed door en daarna vonden we een bijna zwemmend weerstation terug terwijl het nog een hele tijd naregende of motregende.













De reis was erg zwaar op sommige momenten, en dan is het maar een geluk dat de Japanse weerberichten erg veel deugd doen aan de lachspieren. (heb geen videocameraatje dus heb deze van YouTube gehaald)




Als afsluitertje nog een blik op een Japans weerstation op het deeleiland Shikoku



En de Japanse versie van de TIV mag natuurlijk ook niet ontbreken



Nog een korte briefing, snel de laatste radarbeelden bekijken en nog even de tank volgooien



Er is een High Risk op het Mt. Aso kratermeer waar zich boven het 120 graden warme zwavelzuur bijna elk half uur een flinke zwavelzuurhoos vormt die enkele honderden meters hoog reikt:



Maar ook moeder natuur is niet vies van een overtreding van de plaatselijke regels.



 Quote selectie