Zojuist mijn dochter met een surprise naar school gewandeld is de keihard bevroren wereld. De sneeuw is zó koud, dat het niet eens meer glad is, eerder stroef.
Ik dacht terug aan dezelfde dag in 1978, toen ik in de kou stond te wachten op de SInt en zijn Pieten. Ik herinner me dat een van de Pieten druipend nat en half bevroren was, omdat hij ergens onderweg door het ijs was gezakt. Dat was ook een mooie winterochtend, maar op geen stukken na zo mooi kil, helder en bevroren als nu.
De sneeuw is nu al vanzelfsprekend geworden en het vriest hier al drie dagen matig, vanochtend even streng. De alomaanwezige kou doet me denken aan januari 1985; dezelfde harde sneeuwkorst, mooie, streng vriezende ochtenden, en loeikoude vingers en neus.
In één woord: heerlijk.
En het mooiste is: dit is wellicht het koudste en mooiste begin van de meteorologische winter ooit. Wie had dat ooit gedacht.
Al regent het vanaf nu warm water: deze ochtend blijft herinnerd! Geniet ervan als het kan!
--
Edit: zojuist geeft mijn weerstationnetje er de brui aan:( Te koud misschien?
Quote selectie