ook verandering in het weer kan optreden?
Bijvoorbeeld na zoiets:
Megabeving
Zeebeving uit 1700 was werkelijk legendarisch
Seismologen hebben de kracht becijferd van een legendarische mega-aardbeving, die in het jaar 1700 een reusachtige vloedgolf de wereld over stuurde. De beving lijkt de heftigste waarvan we het bestaan kennen. De volgende megabeving wordt over twee eeuwen verwacht. Morgen kan trouwens ook.
Het gebeurde op de koude winteravond van 26 januari 1700, ergens rond negen uur ’s avonds. Even buiten de westkust van Amerika kwam de zeebodem in beweging. Met donderend gerommel schoot de Noord-Amerikaanse landplaat in enkele seconden tijd negentien meter zee-inwaarts, over een breedte van maar liefst 1100 kilometer.
De beving zette de zee in beweging. Een vloedgolf, zo groot als een zeven verdiepingen hoog flatgebouw, schoot over het zeeoppervlak, sneller dan een straaljager. Nog altijd kennen Amerikaanse indianen van noord tot zuid het verhaal van een reusachtig onheil, dat op een koude winternacht toesloeg vanuit zee. Blanken woonden er in die dagen nog niet in het rampgebied. De indianen hielden het erop dat de dondervogel het aan de stok had gekregen met de walvisgod.
Na negen uur bereikte de vloedgolf Japan. Hoewel de tsunami tegen die tijd al was uitgevlakt tot een golf van hooguit vijf meter, waren de gevolgen rampzalig. Rijstvelden liepen onder, tientallen woningen werden vernield, schepen zonken en hele volksstammen sloegen op de vlucht. In diverse oude, Japanse geschriften wordt de ramp beschreven. Vandaar dat onderzoekers zo precies weten wanneer de beving plaatsvond.
Met een nieuw computermodel hebben Japanse en Canadese onderzoekers eindelijk met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid bepaald hoe heftig de aardbeving was: ‘moment-magnitude’ 8,7 tot 9,2. Hoeveel dat is op de meer alledaagse schaal van Richter is wegens gebrek aan gegevens niet echt te bepalen, maar diverse seismologen houden het op een verpletterende negen Richter.
Daarmee is de aardbeving misschien de heftigste waarvan we het bestaan kennen. Het record staat momenteel op naam van Chili. Daar verzakte op 22 mei 1960 de Zuid-Amerikaanse plaat, met als gevolg een vloedgolf, enorme verwoestingen en vijfhonderd tot 2300 doden. De beving had een moment-magnitude van 9,5 en een kracht van 8,3 op de schaal van Richter.
Het griezelige is dat de gebeurtenis opnieuw kan plaatsgrijpen. De ‘Cascadia-breuklijn’ bij Amerika bestaat nog steeds en berekeningen laten zien dat de druk er toeneemt. Gemiddeld eens in de vijfhonderd jaar verzakt hij. De volgende megabeving kan nog honderden jaren op zich laten wachten, maar in theorie ook morgen plaatsvinden.
Eind jaren negentig zorgde dat besef al voor ongemak in de Verenigde Staten. De kust mag destijds dan bewoond zijn geweest door een handvol indianen, tegenwoordig hebben mensen er steden gebouwd als San Francisco, Vancouver en Victoria. Wetenschapsjournaliste Beth Geiger verwoordde het probleem destijds fraai: “De volgende keer dat de draak zich roert, zullen de espresso-nippende, in goretex gehulde bewoners van Microsoft’s magische koninkrijk ontdekken dat er meer ten onder gaat dan computers.”
De Cascadia-beving werd in de jaren tachtig bij toeval ontdekt, toen geoloog Brian Atwater een kanotochtje maakte voor de Amerikaanse kust, zo’n 160 kilometer ten zuidwesten van Seattle. Atwaters aandacht werd getrokken door een dood bos van cederbomen die in een zoutwatermoeras stonden. Cederbomen groeien helemaal niet in zout water, en het drong tot Atwater door dat het hele bos in één klap in zee moest zijn gezakt. Bodemonderzoek wees uit dat er tussen de bomen een laag zeesediment lag. Een ontzagwekkende aardbeving, met vloedgolf, moest voor het tafereel verantwoordelijk zijn.
Onderstaande informatie bestaat natuurlijk geen misverstand over. Gewoon dikke klimaatverandering.
De mega-aardbeving is niet het enige naderend onheil waarvan de wetenschap zo vriendelijk is de mensheid op de hoogte te brengen. Bij de Canarische Eilanden kan ieder moment de helft van het vulkanische eiland La Palma in zee vallen, wat volgens computermodellen een supervloedgolf oplevert die groot genoeg is om steden als New York en Boston blank te zetten. En onder het natuurpark Yellowstone Park is zich al een paar eeuwen lang een ondergronds meer van magma aan het ophopen. Mocht dat meer openbreken, dan ontstaat er een ‘supervulkaan’, die een wereldwijde klimaatramp kan ontketenen.
Bijvoorbeeld na zoiets:
Megabeving
Zeebeving uit 1700 was werkelijk legendarisch
Seismologen hebben de kracht becijferd van een legendarische mega-aardbeving, die in het jaar 1700 een reusachtige vloedgolf de wereld over stuurde. De beving lijkt de heftigste waarvan we het bestaan kennen. De volgende megabeving wordt over twee eeuwen verwacht. Morgen kan trouwens ook.
Het gebeurde op de koude winteravond van 26 januari 1700, ergens rond negen uur ’s avonds. Even buiten de westkust van Amerika kwam de zeebodem in beweging. Met donderend gerommel schoot de Noord-Amerikaanse landplaat in enkele seconden tijd negentien meter zee-inwaarts, over een breedte van maar liefst 1100 kilometer.
De beving zette de zee in beweging. Een vloedgolf, zo groot als een zeven verdiepingen hoog flatgebouw, schoot over het zeeoppervlak, sneller dan een straaljager. Nog altijd kennen Amerikaanse indianen van noord tot zuid het verhaal van een reusachtig onheil, dat op een koude winternacht toesloeg vanuit zee. Blanken woonden er in die dagen nog niet in het rampgebied. De indianen hielden het erop dat de dondervogel het aan de stok had gekregen met de walvisgod.
Na negen uur bereikte de vloedgolf Japan. Hoewel de tsunami tegen die tijd al was uitgevlakt tot een golf van hooguit vijf meter, waren de gevolgen rampzalig. Rijstvelden liepen onder, tientallen woningen werden vernield, schepen zonken en hele volksstammen sloegen op de vlucht. In diverse oude, Japanse geschriften wordt de ramp beschreven. Vandaar dat onderzoekers zo precies weten wanneer de beving plaatsvond.
Met een nieuw computermodel hebben Japanse en Canadese onderzoekers eindelijk met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid bepaald hoe heftig de aardbeving was: ‘moment-magnitude’ 8,7 tot 9,2. Hoeveel dat is op de meer alledaagse schaal van Richter is wegens gebrek aan gegevens niet echt te bepalen, maar diverse seismologen houden het op een verpletterende negen Richter.
Daarmee is de aardbeving misschien de heftigste waarvan we het bestaan kennen. Het record staat momenteel op naam van Chili. Daar verzakte op 22 mei 1960 de Zuid-Amerikaanse plaat, met als gevolg een vloedgolf, enorme verwoestingen en vijfhonderd tot 2300 doden. De beving had een moment-magnitude van 9,5 en een kracht van 8,3 op de schaal van Richter.
Het griezelige is dat de gebeurtenis opnieuw kan plaatsgrijpen. De ‘Cascadia-breuklijn’ bij Amerika bestaat nog steeds en berekeningen laten zien dat de druk er toeneemt. Gemiddeld eens in de vijfhonderd jaar verzakt hij. De volgende megabeving kan nog honderden jaren op zich laten wachten, maar in theorie ook morgen plaatsvinden.
Eind jaren negentig zorgde dat besef al voor ongemak in de Verenigde Staten. De kust mag destijds dan bewoond zijn geweest door een handvol indianen, tegenwoordig hebben mensen er steden gebouwd als San Francisco, Vancouver en Victoria. Wetenschapsjournaliste Beth Geiger verwoordde het probleem destijds fraai: “De volgende keer dat de draak zich roert, zullen de espresso-nippende, in goretex gehulde bewoners van Microsoft’s magische koninkrijk ontdekken dat er meer ten onder gaat dan computers.”
De Cascadia-beving werd in de jaren tachtig bij toeval ontdekt, toen geoloog Brian Atwater een kanotochtje maakte voor de Amerikaanse kust, zo’n 160 kilometer ten zuidwesten van Seattle. Atwaters aandacht werd getrokken door een dood bos van cederbomen die in een zoutwatermoeras stonden. Cederbomen groeien helemaal niet in zout water, en het drong tot Atwater door dat het hele bos in één klap in zee moest zijn gezakt. Bodemonderzoek wees uit dat er tussen de bomen een laag zeesediment lag. Een ontzagwekkende aardbeving, met vloedgolf, moest voor het tafereel verantwoordelijk zijn.
Onderstaande informatie bestaat natuurlijk geen misverstand over. Gewoon dikke klimaatverandering.
De mega-aardbeving is niet het enige naderend onheil waarvan de wetenschap zo vriendelijk is de mensheid op de hoogte te brengen. Bij de Canarische Eilanden kan ieder moment de helft van het vulkanische eiland La Palma in zee vallen, wat volgens computermodellen een supervloedgolf oplevert die groot genoeg is om steden als New York en Boston blank te zetten. En onder het natuurpark Yellowstone Park is zich al een paar eeuwen lang een ondergronds meer van magma aan het ophopen. Mocht dat meer openbreken, dan ontstaat er een ‘supervulkaan’, die een wereldwijde klimaatramp kan ontketenen.
Don't be pushed by your problems, be led by your dreams!
