‘s Avonds op de bank zitten. Telefoon in de hand. Alle berichtjes lezen op mijn mobiel. Naar buiten kijken. In vol enthousiasme tegen m’n vriendin roepen “kijk eens wat een pluim!”. Het interesseert haar niets, maar ik wil het toch delen. Ze wordt niet moe van de winter, wel van mij. Slapeloze nachten, zinlose stukjes rijden door de sneeuw, om half vijf ’s nachts naar buiten met de honden. Ze hoopt dat de winter snel voorbij is.
Lijkt wel universeel te zijn. Ik heb thuis ook zo'n exemplaar rondlopen.
Nou goed, mijn zoon is gek op winter en uiteraard ook onze hond. Er kan geen sneeuw te veel liggen voor dat beest. Ze gaat helemaal uit haar dak.
Met zoon en hond erbij maakt dat we met een ruime meerderheid winterliefhebbers zijn thuis. We kunnen misschien een fonds oprichten waarmee we de vrouw des huizes op overwinteringsreis sturen naar Benidorm of zo, telkens de winter hier uitpakt.
