Ankeveen: 10 jan ijskristallen met rijp, 11 jan schaatsen
Bericht van: Hans (Diemen) , 15-01-2011 13:34
En als extra bonus een zilvereiger.
Aan het einde van de dag maandag 10 januari 2011 ging ik aan de zuidkant van Ankeveen kijken hoe de ijstoestand was bij het Bergse Pad. Het ijs bleek nog meer dan sterk genoeg om op te lopen, opgevroren dooiwater had mooie kristallen gevormd die door rijp erg mooi geaccentueerd werden. Aan schaatsen kwam ik niet meer toe, ik had de moed niet die dag en door die rijp was het ijs nauwelijks te "lezen". De eerste en laatste foto van de dag laten een bekende zwakke plek aan de zuidkant van het pad zien waar vaak een windwak is.
Dit wak richting de ijsbaan was de volgende dag een stuk groter.
De volgende middag ging ik terug, op het Verlengde Bergse Pad zat deze zilverreiger. Ik wist inmiddels dat die in het gebied zaten, erg leuk om er zelf één te zien.
Maar ik kwam om deze dag wel te schaatsen. Dus dinsdag 11 januari 2011. De regen was intussen gestopt en ik kon profiteren van een aantal droge uren. Door regen en dooi stond er wel water op het ijs dat nu wel prima te lezen was. Oude dooigaten waren dichtgevroren en mooi om te zien. De foto's vertellen de rest.
Uiteindelijk heb ik op een stukje van 300 meter lengte langs het Bergse Pad (noordzijde) geschaast, van de eerste opstapplaats tot bij de zeer markante boom. Verderop kraakte het ijs en ik ben dan ook niet verder langs het pad gegaan. Gezien de vele dooi eerder was het mooi dat dit nog kon.
Niet al te flatteus zelfportret met de supergroothoeklens, maar zo kreeg ik m'n gezicht en m'n schaatsen op één foto.
Intussen heb ik m'n baard weer bijgeknipt, dat was wel nodig.
Zowaar een zeer kleine opklaring:
Aan het einde van de dag maandag 10 januari 2011 ging ik aan de zuidkant van Ankeveen kijken hoe de ijstoestand was bij het Bergse Pad. Het ijs bleek nog meer dan sterk genoeg om op te lopen, opgevroren dooiwater had mooie kristallen gevormd die door rijp erg mooi geaccentueerd werden. Aan schaatsen kwam ik niet meer toe, ik had de moed niet die dag en door die rijp was het ijs nauwelijks te "lezen". De eerste en laatste foto van de dag laten een bekende zwakke plek aan de zuidkant van het pad zien waar vaak een windwak is.
Dit wak richting de ijsbaan was de volgende dag een stuk groter.
De volgende middag ging ik terug, op het Verlengde Bergse Pad zat deze zilverreiger. Ik wist inmiddels dat die in het gebied zaten, erg leuk om er zelf één te zien.
Maar ik kwam om deze dag wel te schaatsen. Dus dinsdag 11 januari 2011. De regen was intussen gestopt en ik kon profiteren van een aantal droge uren. Door regen en dooi stond er wel water op het ijs dat nu wel prima te lezen was. Oude dooigaten waren dichtgevroren en mooi om te zien. De foto's vertellen de rest.
Uiteindelijk heb ik op een stukje van 300 meter lengte langs het Bergse Pad (noordzijde) geschaast, van de eerste opstapplaats tot bij de zeer markante boom. Verderop kraakte het ijs en ik ben dan ook niet verder langs het pad gegaan. Gezien de vele dooi eerder was het mooi dat dit nog kon.
Niet al te flatteus zelfportret met de supergroothoeklens, maar zo kreeg ik m'n gezicht en m'n schaatsen op één foto.
Intussen heb ik m'n baard weer bijgeknipt, dat was wel nodig.
Zowaar een zeer kleine opklaring:
Bericht laatst bijgewerkt: 15-01-2011 17:44
