Als de maan dicht bij de horizon staat kun je hem vergelijken met dingen die je aan de horizon ziet. Hij lijkt dan veel groter..
Bomen, gebouwen... als hij helemaal in zijn "alleentje" hoog aan de hemel staat dan staat hij tenmidden van het niets (hooguit wat sterren en een vliegtuig).. dan lijkt hij optisch kleiner.
Er zijn echter momenten rond volle maan en zo dat hij wel 3x zo groot lijkt.. Als kind een keer gezien. Dat heeft met lichtbreking te maken (lijkt me). Dan weet je niet wat je ziet !!!
Er is trouwens gedurend het jaar wel een verschil in grootte ... de ene keer staat de maan iets verder van de aarde dan de andere keer. Daarom is bij volle maan waarbij de maan echt voor de zon langsschuift de ene keer de hele zon bedekt en de andere keer sprake van een ringvormige verduistering. Dat heeft te maken met de baan van Luna om de Aarde.
Ooit .. in den beginne was de maan reusachtig aan de hemel. Men vermoedt dat Luna ontstaan is na een enorme inslag toen een Proto Aarde nog voor een groot deel vloeibaar was.
Een andere proto planeet, waarschijnlijk ook nog vloeibaar, is toen onder een bepaalde hoek tegen de proto aarde opgeklapt. Die inpactor moet de omvang van Mars hebben gehad. De gangbare theorie (sinds een jaar of 25) is dat de klap die dat gaf een enorme klont magma de ruimte in heeft geslingerd terwijl de Mars-achtige geheel uitelkaar viel en in de Aarde verdween (mix van vloeibaar gesteente).
De klont die naar buiten werd geslingerd moet toen (binnen een paar uur !) zijn samengeklonterd tot een vloeibare bal ter grootte van de huidige maan en enkele andere veel kleinere manen. Deze kleinere manen bevonden zich in dezelfde baan als de jonge maan en sloegen er na enkele omlopen op te pletter.. Ook de Aarde zelf zal nog wat klappen te verduren hebben gehad.
Uiteindelijk .. na een paar maanden tot een paar jaar (computer berekingen) waren alleen een vloeibare Aarde en een voor een groot deel vloeibare maan nog over.. omgeven door wolken van stoom. De maan draaide toen op een veel kortere afstand van de Aarde en de Aarde racede nog veel sneller om zijn as. Een "dag" duurde ongeveer 7 uur op aarde. De zon schoot echt van horizon naar horizon.. en de seizoenen waren veel wilder dan nu, omdat de Aarde veel meer schommelde.
Door getijdekrachten (Aarde trekt aan Maan en Maan trekt aan Aarde) begon de vloeibare massa van de maan zich langzaam te stabiliseren in haar draaiing.. dwz waar de Maan in het begin vanaf de aarde nog zichtbaar "draaide" om haar as, ging ze haar omloopsnelheid zo vertragen dat ze werd "gelokt". Een zelfde kant van de maan keerde zich nu richting de Aarde.. Er zitten nog kleine schommelingen in.. maar voor iemand die op de Maan staat gaat de Aarde niet op of onder.. tenzij men zich (zelf) voortbeweegt. Op de "zgn" achterkant van de Maan is de Aarde nooit zichtbaar.
De Maan trekt ook aan de Aarde .. en daardoor neemt de snelheid waarmee de Aarde om de as draait ook langzaam af.... Ooit... maar dan zijn we al heel dicht bij het moment dat de Zon het voor gezien houdt, beweegt de maan ook niet meer voor hen die op de Aarde staan (het is hier met de opgezwollen zon dan wel zoooo warm dat zelfs de piramides in Egypte beginnen te smelten en weer samenvloeien met het aardoppervlak). Ze lijkt dan ook veel kleiner dan nu... want terwijl de omloopsnelheid van de aarde afneemt (ooit duurt een dag 40 tot 45 uur) verwijderd de maan zich ook langzaam van de aarde.. Dat gebeurt met maar liefst 3.8 cm per jaar. Dat zie je niet echt gebeuren.. maar 2.000 jaar geleden leek de maan dus echt duidelijk een stukje groter dan nu.. In de tijd van de laatste Dino's waren er geen ringvormige verduisteringen en duurde een totale zonsverduistering enkele tientallen minuten..
Net na de geboorte van de maan ongeveer 4.500.000.000 jaar geleden stond ze nog veel dichterbij !
Nu staat de maan op zijn verst 405.500km van de Aarde en bevindt ze zich op andere momenten slechts 363.345km van de Aarde. In den beginne draaide de maan op ongeveer 150.000 km van de Aarde...
Wie toen omhoog had kunnen kijken moet WOW gedacht hebben..
Tot 3 miljard jaar geleden waren er nog Magmazeeën op de maan zichtbaar en ondanks de geringe zwaartekracht (die nu practisch geen atmo kan vasthouden), waren er toen zoveel dampen die opstegen vanuit de maankorst dat er toe wel degelijk wolken over het maanoppervlak dreven.. Die vielen echter zichtbaar snel uit elkaar.
Stoomregen zal er (waarschijnlijk) nooit gevallen zijn op de maan..mist moet er wel gehangen hebben...
Bijzonder is dat er thans nog wel een ultra dunne atmosfeer is rond de Maan en dat het daarin ook kan stormen. Volgens NASA berichten van ongeveer 2 jaar geleden stormt het 2x per dag een paar seconden op de maan... een dag duurt 2 weken op de maan (!).
De storm zou opsteken bij zonsopkomst en bij zonsondergang en heeft niets met temp of drukveschillen te maken, maar met magnetisme. Zoals wij Eb en Vloed kennen die over de aarde glijden.. zo gaan er op de grens van "dag" en "nacht" twee eeuwige stofstormen over het maanoppervlak. Wie op de maan staat ziet een muur van stofdeeltjes op zich afkomen bij zons-opkomst en bij zondsondergang. Deze worden hoog het luchtledige in geslingerd en vallen ook razendsnel weer terug naar het oppervlakte (er is geen atmo.. dus niets zweeft... het gaat omhoog en valt vrijwel direct weer neer.. Dat gebeurt ook als je het maanstof "opschopt".. Dat ziet er altijd heel raar uit als je naar de beelden kijkt van de "maanwagens" die begin jaren '70 over de maan reden met astronauten er in.. Dan zie je het stof omhoog schieten en ook direct weer neerslaan. Er blijft geen wolkje hangen zoals hier op aarde.
-=-
Ook op Mars is waarschijlijk een enorme proto planeet neergeklapt die het opvallende hoogteverschil tussen de noordelijke en zuiderlijke helft van die planeet veroorzaakt heeft. Uit de samenstelling van de manen Phobos en Deimas lijkt dat deze (Phobos bijna zeker) ook restanten zijn van die inslag. Phobos zal over een paar miljoen jaar neerstorten op Mars en een flinke klap geven. Als er dan mensen wonen hebben ze mooi vuurwerk aan de hemel. Ze zullen Phobos dan al voor de inslag moeten opblazen, omdat er anders global extinction plaats vindt.
Men vermoedt dat een inslag van een planeet achtige op Mercurius een groot deel van de mantel heeft weggevaagd en bij Uranus is de hele planeet lang, lang geleden omgevallen. Uranus draait op zijn kant om de zon.. Pluto heeft een soort gelijke inslag meegemaakt die er voor gezorgd heeft dat haar grote maan Charon is ontstaan (zoals Luna bij de aarde) en dat Pluto verkeerd om, om zijn as draait. Daar daagt het dus niet in het oosten.. maar komt de zon in het westen op... om in het oosten weer onder te gaan.
Pluto en Charon verschillen onderling zo weinig in grootte dat die twee nu al met dezelfde kant naar elkaar toe om een gemeenschappelijk punt heendraaien..
Charon gaat voor een stilstaand iemand nooit onder gezien vanaf Pluto.. en andersom.. Als de mens geen gekke dingen doet en het voor elkaar krijgt om over een jaar of 150 op Pluto te landen, dan zal dat een bijzonder gezicht zijn.. Een grote grijze bal die stil aan de hemel hangt en dan twee hele kleine manen die wel bewegen.. Op die afstand is de zon echter niet veel goter/ opvallender dan Venus vanaf de Aarde gezien.. Een enorm sterretje dus.. en of de twee mini maantjes van Pluto goed te zien zullen zijn is dan ook maar de vraag.. Een Charon verduistering duurt uren...
Bomen, gebouwen... als hij helemaal in zijn "alleentje" hoog aan de hemel staat dan staat hij tenmidden van het niets (hooguit wat sterren en een vliegtuig).. dan lijkt hij optisch kleiner.
Er zijn echter momenten rond volle maan en zo dat hij wel 3x zo groot lijkt.. Als kind een keer gezien. Dat heeft met lichtbreking te maken (lijkt me). Dan weet je niet wat je ziet !!!
Er is trouwens gedurend het jaar wel een verschil in grootte ... de ene keer staat de maan iets verder van de aarde dan de andere keer. Daarom is bij volle maan waarbij de maan echt voor de zon langsschuift de ene keer de hele zon bedekt en de andere keer sprake van een ringvormige verduistering. Dat heeft te maken met de baan van Luna om de Aarde.
Ooit .. in den beginne was de maan reusachtig aan de hemel. Men vermoedt dat Luna ontstaan is na een enorme inslag toen een Proto Aarde nog voor een groot deel vloeibaar was.
Een andere proto planeet, waarschijnlijk ook nog vloeibaar, is toen onder een bepaalde hoek tegen de proto aarde opgeklapt. Die inpactor moet de omvang van Mars hebben gehad. De gangbare theorie (sinds een jaar of 25) is dat de klap die dat gaf een enorme klont magma de ruimte in heeft geslingerd terwijl de Mars-achtige geheel uitelkaar viel en in de Aarde verdween (mix van vloeibaar gesteente).
De klont die naar buiten werd geslingerd moet toen (binnen een paar uur !) zijn samengeklonterd tot een vloeibare bal ter grootte van de huidige maan en enkele andere veel kleinere manen. Deze kleinere manen bevonden zich in dezelfde baan als de jonge maan en sloegen er na enkele omlopen op te pletter.. Ook de Aarde zelf zal nog wat klappen te verduren hebben gehad.
Uiteindelijk .. na een paar maanden tot een paar jaar (computer berekingen) waren alleen een vloeibare Aarde en een voor een groot deel vloeibare maan nog over.. omgeven door wolken van stoom. De maan draaide toen op een veel kortere afstand van de Aarde en de Aarde racede nog veel sneller om zijn as. Een "dag" duurde ongeveer 7 uur op aarde. De zon schoot echt van horizon naar horizon.. en de seizoenen waren veel wilder dan nu, omdat de Aarde veel meer schommelde.
Door getijdekrachten (Aarde trekt aan Maan en Maan trekt aan Aarde) begon de vloeibare massa van de maan zich langzaam te stabiliseren in haar draaiing.. dwz waar de Maan in het begin vanaf de aarde nog zichtbaar "draaide" om haar as, ging ze haar omloopsnelheid zo vertragen dat ze werd "gelokt". Een zelfde kant van de maan keerde zich nu richting de Aarde.. Er zitten nog kleine schommelingen in.. maar voor iemand die op de Maan staat gaat de Aarde niet op of onder.. tenzij men zich (zelf) voortbeweegt. Op de "zgn" achterkant van de Maan is de Aarde nooit zichtbaar.
De Maan trekt ook aan de Aarde .. en daardoor neemt de snelheid waarmee de Aarde om de as draait ook langzaam af.... Ooit... maar dan zijn we al heel dicht bij het moment dat de Zon het voor gezien houdt, beweegt de maan ook niet meer voor hen die op de Aarde staan (het is hier met de opgezwollen zon dan wel zoooo warm dat zelfs de piramides in Egypte beginnen te smelten en weer samenvloeien met het aardoppervlak). Ze lijkt dan ook veel kleiner dan nu... want terwijl de omloopsnelheid van de aarde afneemt (ooit duurt een dag 40 tot 45 uur) verwijderd de maan zich ook langzaam van de aarde.. Dat gebeurt met maar liefst 3.8 cm per jaar. Dat zie je niet echt gebeuren.. maar 2.000 jaar geleden leek de maan dus echt duidelijk een stukje groter dan nu.. In de tijd van de laatste Dino's waren er geen ringvormige verduisteringen en duurde een totale zonsverduistering enkele tientallen minuten..
Net na de geboorte van de maan ongeveer 4.500.000.000 jaar geleden stond ze nog veel dichterbij !
Nu staat de maan op zijn verst 405.500km van de Aarde en bevindt ze zich op andere momenten slechts 363.345km van de Aarde. In den beginne draaide de maan op ongeveer 150.000 km van de Aarde...
Wie toen omhoog had kunnen kijken moet WOW gedacht hebben..
Tot 3 miljard jaar geleden waren er nog Magmazeeën op de maan zichtbaar en ondanks de geringe zwaartekracht (die nu practisch geen atmo kan vasthouden), waren er toen zoveel dampen die opstegen vanuit de maankorst dat er toe wel degelijk wolken over het maanoppervlak dreven.. Die vielen echter zichtbaar snel uit elkaar.
Stoomregen zal er (waarschijnlijk) nooit gevallen zijn op de maan..mist moet er wel gehangen hebben...
Bijzonder is dat er thans nog wel een ultra dunne atmosfeer is rond de Maan en dat het daarin ook kan stormen. Volgens NASA berichten van ongeveer 2 jaar geleden stormt het 2x per dag een paar seconden op de maan... een dag duurt 2 weken op de maan (!).
De storm zou opsteken bij zonsopkomst en bij zonsondergang en heeft niets met temp of drukveschillen te maken, maar met magnetisme. Zoals wij Eb en Vloed kennen die over de aarde glijden.. zo gaan er op de grens van "dag" en "nacht" twee eeuwige stofstormen over het maanoppervlak. Wie op de maan staat ziet een muur van stofdeeltjes op zich afkomen bij zons-opkomst en bij zondsondergang. Deze worden hoog het luchtledige in geslingerd en vallen ook razendsnel weer terug naar het oppervlakte (er is geen atmo.. dus niets zweeft... het gaat omhoog en valt vrijwel direct weer neer.. Dat gebeurt ook als je het maanstof "opschopt".. Dat ziet er altijd heel raar uit als je naar de beelden kijkt van de "maanwagens" die begin jaren '70 over de maan reden met astronauten er in.. Dan zie je het stof omhoog schieten en ook direct weer neerslaan. Er blijft geen wolkje hangen zoals hier op aarde.
-=-
Ook op Mars is waarschijlijk een enorme proto planeet neergeklapt die het opvallende hoogteverschil tussen de noordelijke en zuiderlijke helft van die planeet veroorzaakt heeft. Uit de samenstelling van de manen Phobos en Deimas lijkt dat deze (Phobos bijna zeker) ook restanten zijn van die inslag. Phobos zal over een paar miljoen jaar neerstorten op Mars en een flinke klap geven. Als er dan mensen wonen hebben ze mooi vuurwerk aan de hemel. Ze zullen Phobos dan al voor de inslag moeten opblazen, omdat er anders global extinction plaats vindt.
Men vermoedt dat een inslag van een planeet achtige op Mercurius een groot deel van de mantel heeft weggevaagd en bij Uranus is de hele planeet lang, lang geleden omgevallen. Uranus draait op zijn kant om de zon.. Pluto heeft een soort gelijke inslag meegemaakt die er voor gezorgd heeft dat haar grote maan Charon is ontstaan (zoals Luna bij de aarde) en dat Pluto verkeerd om, om zijn as draait. Daar daagt het dus niet in het oosten.. maar komt de zon in het westen op... om in het oosten weer onder te gaan.
Pluto en Charon verschillen onderling zo weinig in grootte dat die twee nu al met dezelfde kant naar elkaar toe om een gemeenschappelijk punt heendraaien..
Charon gaat voor een stilstaand iemand nooit onder gezien vanaf Pluto.. en andersom.. Als de mens geen gekke dingen doet en het voor elkaar krijgt om over een jaar of 150 op Pluto te landen, dan zal dat een bijzonder gezicht zijn.. Een grote grijze bal die stil aan de hemel hangt en dan twee hele kleine manen die wel bewegen.. Op die afstand is de zon echter niet veel goter/ opvallender dan Venus vanaf de Aarde gezien.. Een enorm sterretje dus.. en of de twee mini maantjes van Pluto goed te zien zullen zijn is dan ook maar de vraag.. Een Charon verduistering duurt uren...
Bericht laatst bijgewerkt: 21-01-2011 11:34
