Ik kreeg het idee bij Sytses onderwerp over Kreta, en wilde er in een nieuw draadje wat serieuzer op ingaan.
De globale weerpatronen, de extremen en het gevoel. Ik heb net als een aantal anderen hier het idee dat er iets niet pluis is met het weer. Die kolossale regenhoeveelheden in het oosten van Australië, de regen in de VS (zie de overstromingen van de Mississippi), het kille voorjaar rond de Middellandse Zee (toch?) en onze huidige droogte die gerust uitzonderlijk genoemd mag worden. Zeer waarschijnlijk vergeet ik nog het een en ander.
Gooi de extremen op een hoop en het wordt verleidelijk verbanden te zien. Wat nauwelijks toeval lijkt, is dat meestal ook niet. 'Nee!', zullen sommigen direct ferm willen roepen. 'Dat verband is er niet, de aarde is enorm groot, en het weer op de ene plaats staat volkomen los van het weer op de andere locatie...' Mijn vraag is of we wel genoeg kennis bezitten om verbanden zomaar van tafel te vegen. Denken we in onze vermeende wijsheid vaak niet veel te moeilijk? De welbekende tunnelvisie. Ga er bij voorbaat van uit dat er geen verbanden zijn, en je krijgt de garantie dat de verbanden voor jou in elk geval onzichtbaar blijven.
Een hypothese. Blijf me volgen of probeer het. Laten we eens aannemen dat het mondiale weer, waarmee ik de combinatie wil aanduiden van alle weersituaties die zich op hetzelfde moment overal op aarde voordoen, een soort denkbeeldige vijver vormt die continue het uitbeelden van een net zo denkbeeldige spiegel nastreeft. In een eeuwige zoektocht naar evenwicht zoals natuurwetten die nu eenmaal voorschrijven, strevend naar een oppervlak zonder enige rimpeling. Maar er worden voortdurend stenen in die vijver gegooid. Verstoringen. Door bergen die winden de hoogte in jagen. Door zeeën waarin water verdampt. Door straalstromen en door drukgebieden. Door smeltend ijs. Ik noem deels factoren die deel uitmaken van het weer, maar het weer in strikte zin mee helpen bepalen zolang we weer definiëren met zaken als zonneschijnduur of te verwachten neerslaghoeveelheden. Overal ter wereld, elke seconde, heeft tegelijkertijd het zoeken naar dat evenwicht plaats. Dit klinkt voor mij aannemelijk.
Immers, op lokaal niveau zijn weersvoorspellingen op veranderingen in de atmosfeer gebaseerd; veranderingen die zonder het natuurlijke streven naar evenwicht nimmer zouden optreden.
Volgen jullie me nog?
Zo kan weerbeeld A een indirecte, en door ons nog niet aan te tonen, invloed hebben op weerbeeld B duizenden kilometers verderop, dagen later. Of weken later. Wellicht zelfs maanden later? Weten we hoe dit zoeken naar evenwicht exact verloopt? Ik ga er met mijn kennis van uit dat we dat niet weten. Niet voor niets spreken mensen elkaar zo hardnekkig tegen, bijvoorbeeld als het gaat om klimaatveranderingen. Bij discussies staan meestal geen absolute waarheden vast, anders zou er niets te discussiëren zijn.
Nu wil ik niet direct beweren dat een tropische storm bij de Chinese kust hier de windrichting doet veranderen, maar bezie het wat grootschaliger. Een domino-effect. Australische regen laat bij ons maanden later het zoute water oprukken. Waarom zou dat niet kunnen?
Herlezend is het een flink verhaal, maar als relatieve leek op weergebied vond ik de tijd voor een stuk dat jullie wellicht niet van mij gewend zijn.
Laatst werd trouwens een mooi verband aangetoond tussen de vele tornado's in de Verenigde Staten en onze droogte. Ik weet niet meer precies op welke site, maar het verband leek duidelijk en aannemelijk.
Quote selectie