Mensen, mensen, mensen toch. Jullie gaan me nu toch niet vertellen dat er niet één goede week tussen zat de afgelopen twee/drie maanden (waar je ook maar woont). Dit is nog altijd de BeNeLux... Al had ik de indruk dat we in Granada woonden de afgelopen maanden.
Natuurlijk: hier is gewoon zowat alles verschroeid. Ik heb zelfs geen moed meer om er foto's van te maken zo bruin dat alles geblakerd is door een zon die niet van wijken wilde. Het kan toch ook niet altijd mooi weer zijn, het kan ook niet altijd mooi winterweer zijn? Dat is met alles zo. Wie de perfectie verwacht (oké, belerend vingertje), zal heel zijn of haar leven de teleurstellingen opeenstapelen. Oké, ik zit hier nu ook te denken: 'verrek, seffens kan ik die venster dichtdoen want het begint precies een beetje af te koelen' maar langs de andere kant ben ik ontzettend opgelucht dat een mens weer kan functioneren. De laatste drie/vier dagen liep ik rond gelijk een natte, versleten dweil die het liefst van alles gewoon gevriesdroogd wilde worden. (De rest van de periode met mooi weer had ik weinig last, toen was het ook niet zo zwoel als de afgelopen dagen met een LV van 60-80%).
Ieder heeft zo zijn of haar voorkeuren voor wat betreft zowat alles. Maar een beetje realisme kan geen kwaad. Je kan toch geen plezier beleven in iets waar zowat alles afziet door langdurige droogte en hitte? Of wel. Dan mag daar wel eens een psychologisch onderzoek naar verricht worden. De winter heeft ook zijn nadelen. Het was mooi maar op het einde was het gewoon genoeg. Altijd meer willen van iets zie je heel goed terug in deze maatschappij. Zelfs onder weeramateurs

.
Wees blij met wat je hebt gekregen. Dankbaarheid, wat is dat ook weer?
Groetjes,
Katya
Quote selectie