Ik weet het nog goed: ik liep met een paar vakantiejobcollega's in blankenberge op weg naar m'n werk. Achter ons zat de lucht inktzwart. Rechts van ons was het helder. Waar wij waren, was het windstil. Links van ons zagen een we slurf, en nog geen kleintje ook. Een echte windhoos, de eerste en enige die ik tot nu toe heb mogen aanschouwen. De windhoos echt zeer breed (geen klein slurfje hoor!) en was lichtgrijs van kleur. Hij raakte grond niet. Mijn toenmalige baas zat op z'n gemak naar het spektakel te kijken, net zoals alle andere mensen op straat. Hij lachtte wat: 'toch mooi hé'. Tot hij dichter kwam en letterlijk over ons trok. Onmogelijke natuurkracht dit. We vlogen in de lucht, stoelen, tafels, plastiek, vuilbakken; alles vloog in de lucht. Onze attractie (bestaande uit een opblaasbaar 'beest' waar mensen in en uit konden lopen) was vastgemaakt met zeer zware katrollen, kettingen en piketten. Het kwam los en met man en macht probeerden we het op de grond te houden. Het is ons uiteindelijk gelukt maar er was veel schade; volledige stukken zeil gescheurd. En toen begon het te regenen, hagelen en bliksemen. Je zag niets meer, oorverdovende knallen, overbelichte hemels vol electriciteit. Zoveel water dat blankenberge in een zee veranderde..
Ik overdrijf écht niet; voor de ongelovigen: haal er de radarbeelden maar eens bij van 17 juli 2004; omstreeks 14u30 dacht ik..
Quote selectie