Nieuwe SST analyse: waarnemingen substantieel bijgesteld
Bericht van: Ben (Lelystad) , 11-07-2011 22:36
Het MetOffice heeft deze maand een nieuwe dataset gepubliceerd van historische zeewater- oppervlaktetemperaturen. Eén van de belangrijkste gevolgen van de nieuwe analyse, die ook substantieel doorwerkt in de schatting van de mondiale temperatuurafwijking, is de hogere temperatuurafwijking tussen 1860 en 1890 en tussen 1940 en 1970. Zie hieronder.
Meten is weten? Over emmers en inlaatkleppen van schepen
De oorzaak van deze bijstelling ligt in de correctie voor de meetmethode van schepen. Veel waarnemingen van de oppervlaktetemperatuur van zeewater in de jaren '40 tot '70 waren afkomstig van schepen. De methoden die gehanteerd werden, varieerden nogal. Sommige gebruikten nog emmers (al dan niet geïsoleerd), anderen gebruikten het via inlaatkleppen binnenkomende water.
Wat blijkt nu? Vlak na de Tweede Wereldoorlog blijkt er een zware oververtegenwoordiging te zijn van metingen van schepen die nog de oude methoden gebruikten. Deze methoden hebben doorgaans een koude afwijking, d.w.z. de gemeten oppervlaktetemperatuur van het zeewater is te laag. Dit komt omdat het water, dat in de emmer zat en vervolgens naar boven werd getakeld, in de tussentijd kon afkoelen omdat de emmer niet goed was geïsoleerd. Dit effect trad uiteraard vooral op wanneer het zeewater warmer is dan de lucht in de omgeving. Vooral in de winter op de gematigde breedten en in de arctische gebieden is dit vaak het geval.
Discrepantie klimaatmodellen en waarnemingen
Om de klimaatmodellen te testen op hun bruikbaarheid, wordt altijd eerst een vrije simulatie gedaan van de negentiende en twintigste eeuw (geforceerd met schattingen van zonnekracht en concentraties infraroodabsorberende spoorgassen). Bij vrijwel alle simulaties was de berekende verloop van de wereldwijde temperatuur in overeenstemming met de waarnemingen. Maar er waren ook altijd grote discrepanties in de periode 1940 t/m 1960. De berekende temperatuur was altijd hoger dan de werkelijk waargenomen temperatuur, althans, wat men tot dan toe als 'werkelijk' aannam.
Met de nieuwe analyse is een aanzienlijk deel van de discrepanties verdwenen. Daarmee kan voorzichtig worden gesteld, dat de klimaatmodellen zelfs een redelijke indicatie gaven dat er nog flinke problemen waren met de kwaliteit van de waarneemdatasets. Overigens waren de kwaliteitsproblemen, die nu zijn opgelost, bij onderzoekers al jarenlang bekend. Alleen het heeft lange tijd gekost om op een verantwoorde, gedegen te corrigeren.
Wereldwijde temperatuurafwijking
Omdat de Aarde voor het grootste deel uit water bestaat, is een betrouwbare analyse van de oppervlaktetemperatuur van het zeewater zeer belangrijk. De verbeteringen in de nieuwe versie van de HadSST dataset zorgen ervoor dat de schatting van de wereldwijde temperatuurafwijking ook is bijgesteld.
In onderstaande grafiek zijn de oude versie (rood) en een ruwe schatting van de nieuwe versie (zwart) weergegeven. Er zijn vooral verschillen te zien in de periode 1860 tot 1890, evenals 1940 tot 1970.
Volledig onderzoek
Download deel 1 en deel 2 van het onderzoek dat heeft geleid tot de nieuwe dataset.
Gr. Ben
Meten is weten? Over emmers en inlaatkleppen van schepen
De oorzaak van deze bijstelling ligt in de correctie voor de meetmethode van schepen. Veel waarnemingen van de oppervlaktetemperatuur van zeewater in de jaren '40 tot '70 waren afkomstig van schepen. De methoden die gehanteerd werden, varieerden nogal. Sommige gebruikten nog emmers (al dan niet geïsoleerd), anderen gebruikten het via inlaatkleppen binnenkomende water.
Wat blijkt nu? Vlak na de Tweede Wereldoorlog blijkt er een zware oververtegenwoordiging te zijn van metingen van schepen die nog de oude methoden gebruikten. Deze methoden hebben doorgaans een koude afwijking, d.w.z. de gemeten oppervlaktetemperatuur van het zeewater is te laag. Dit komt omdat het water, dat in de emmer zat en vervolgens naar boven werd getakeld, in de tussentijd kon afkoelen omdat de emmer niet goed was geïsoleerd. Dit effect trad uiteraard vooral op wanneer het zeewater warmer is dan de lucht in de omgeving. Vooral in de winter op de gematigde breedten en in de arctische gebieden is dit vaak het geval.
Discrepantie klimaatmodellen en waarnemingen
Om de klimaatmodellen te testen op hun bruikbaarheid, wordt altijd eerst een vrije simulatie gedaan van de negentiende en twintigste eeuw (geforceerd met schattingen van zonnekracht en concentraties infraroodabsorberende spoorgassen). Bij vrijwel alle simulaties was de berekende verloop van de wereldwijde temperatuur in overeenstemming met de waarnemingen. Maar er waren ook altijd grote discrepanties in de periode 1940 t/m 1960. De berekende temperatuur was altijd hoger dan de werkelijk waargenomen temperatuur, althans, wat men tot dan toe als 'werkelijk' aannam.
Met de nieuwe analyse is een aanzienlijk deel van de discrepanties verdwenen. Daarmee kan voorzichtig worden gesteld, dat de klimaatmodellen zelfs een redelijke indicatie gaven dat er nog flinke problemen waren met de kwaliteit van de waarneemdatasets. Overigens waren de kwaliteitsproblemen, die nu zijn opgelost, bij onderzoekers al jarenlang bekend. Alleen het heeft lange tijd gekost om op een verantwoorde, gedegen te corrigeren.
Wereldwijde temperatuurafwijking
Omdat de Aarde voor het grootste deel uit water bestaat, is een betrouwbare analyse van de oppervlaktetemperatuur van het zeewater zeer belangrijk. De verbeteringen in de nieuwe versie van de HadSST dataset zorgen ervoor dat de schatting van de wereldwijde temperatuurafwijking ook is bijgesteld.
In onderstaande grafiek zijn de oude versie (rood) en een ruwe schatting van de nieuwe versie (zwart) weergegeven. Er zijn vooral verschillen te zien in de periode 1860 tot 1890, evenals 1940 tot 1970.
Volledig onderzoek
Download deel 1 en deel 2 van het onderzoek dat heeft geleid tot de nieuwe dataset.
Gr. Ben
Bericht laatst bijgewerkt: 11-07-2011 23:38