Toch vind ik het dubieus om op basis van descrepanties met klimaatmodellen te gaan zoeken naar meetfouten. Je zegt ook terecht 'voorzichtig'.
Ja, in feite wordt deze volgorde niet gehanteerd: modellen worden afzonderlijk van de waarnemingen ontwikkeld en de kwaliteitscontrole van waarnemingen staat volledig los van modelresultaten.
Misschien zitten er ook wel meetfouten in de tijdreeksen die correct worden gesimuleerd. Worden die ook zo uitgebreid binnenste buiten gekeerd?
Dat is al eens eerder gebeurd in het verleden, maar dan met een andere atmosferische grootheid, namelijk waterdamp. Het probleem viel eerst niet op, omdat enerzijds de waarnemingen waren vertekend door een structurele meetfout in radiosondes, anderzijds gaven eenvoudige modellen grofweg dezelfde reeksen, maar die rekenden met een gebrekkige (over)simplificatie van de hydrologische cyclus. Het is dan heel moeilijk om überhaupt te ontdekken dat er ergens iets fout zit. Dat kan alleen als je modellen en waarnemingen systematisch en geregeld, afzonderlijk van elkaar onder de loep neemt.
In de praktijk komt het er nu op neer:
- de modellen worden gecontroleerd op programmeerfouten;
- nieuwe rekenschema's en algoritmen worden geïmplementerd en getoetst aan de hand van simpele simulatiescenario's;
- eventuele constante in parameterisaties worden nagelopen en vergeleken met nieuwe onderzoeken over het relevante onderwerp;
- waarnemingen worden gecontroleerd op consistentie, zowel binnen de eigen reeks als met aannemelijk vergelijkbare waarnemingen (meestal in ruimtelijke zin);
- resultaten van onderzoek naar meetmethoden en -instrumenten worden doorgevoerd in calibraties en correcties worden toegepast op historische reeksen.
Bovenstaande manier van werken vangt veel fouten af, maar zeker niet alle. In de modellen, evenals de waarnemingen, zullen immer fouten en discrepanties blijven zitten. Je kunt wel streven naar een (vooraf afgesproken) niveau dat acceptabel genoemd mag worden.
Gr. Ben
Quote selectie