Tijdens het 'uitzitten' in Herzele hadden we de bedoeling een goed plaatske te zoeken om eventuele aambeeldkruipers te kunnen vastleggen. Op onze zoektocht tijdens de onophoudelijke stortregens kwamen we op landweggetjes die in een wilde beek omgetoverd waren ('t waren wel holle wegen met afstroom van hellingen), waarbij sommige huizen het water wellicht maar net buiten konden houden. We vonden niet alleen erg moeilijk een plaatske in het pikkedonker met al die regen, het hield eenvoudigweg ook niet op, en we konden alleen pogingen doen de bliksem vast te leggen uit de losse pols door een berregende voorruit. Opnieuw frustratie alom.
En dan een zot idee: "nu is het genoeg met dat gebakkelei in deze plensbak, we gaan naar Luik en proberen er nog voor te raken!". Dat was niet bepaald een realistische inschatting vlakbij de oprit Erpe-Mere om 23u30, de kern van onweer was dan al Brussel voorbij. Maar wat moesten we anders? Dus toch maar op weg, op volle snelheid voor zover de stortregen het toeliet. Op de noordelijk ring rond Brussel zagen we een heel mooie CG, vrij dichtbij, en hoewel het een luttele seconde duurde voor we de klap hoorden, verbaasde de kracht me ervan. Misschien omdat we aan 120km/u tegen het geluid opbotsten? Het gaf echt wel een fysieke dreun die je goed in de maag en doorheen de wagen voelde.
Richting Leuven werd het onweer steeds sterker. Vooral net voorbij Leuven zagen we de ene inslag na de andere, afgewisseld met CC en IC gebliksem. Sommige ontladingen dansten van de ene onweerskern naar de andere en terug, waarbij alles soms meer dan een seconde lang over en weer helpaars verlicht werd. Zaaalig. Het was ook frequent genoeg om op de net iets minder verlichte stukken gewoon al rijdend uit de losse pols te fotograferen:
Camera op het dashboard naar boven richten, iets weg van de lichten, en laten lopen maar
bewerkt:
Slaagpercentage en kwaliteit van dergelijke experimenten is laag, maar goed alles telt mee, en de bovenste is toch best leuk om zien.
Een stukje voorbij Leuven liep het nieuwe HST traject Brussel-Luik vlak langs de autosnelweg. Blijkbaar is zo'n bovenbekabeling flink geleidend. Ik krijg niet van elke bliksem kippenvel, maar een inslag net rechts voor de wagen op misschien 30m of zo deed het wel. Zelfs in al het geraas van de wagen aan 120km/u met kletterregen gaat zo'n klap door merg en been. Wat een ongelofelijke dreun. En erg jammer, maar ik had nog geen minuut ervoor een vorige foto gestopt bij het voorbijsteken van een vrachtwagen en zou net voor we de vrachtwagen uitkwamen een nieuwe beginnen in die richting. Helaas te laat dus, maar dan nog is niet zeker of hij er wel zou opgestaan hebben aangezien het toch al wat naar rechts was, en met het diafragma op 5.0 zou het wel helemaal wit uitgelicht zijn. We zullen het nooit weten
We wisten natuurlijk dat we het onweer nooit meer zouden inhalen voor Luik, al helemaal niet omdat we in het meest krachtig NO waarts trekkend stuk zaten. Maar mijn oog was al op iets anders gevallen op de i-mode radar: in het kielzog van het grote onweer zat een staart die naar het ZW afboog, en daarachter blijkbaar nieuwe cellen. Dat deed een lampje branden want op 17/7 gebeurde zo ongeveer hetzelfde.
Deze cellen lagen dus mooi in de windrichting naar Luik. En of we gelijk hadden. We gingen er net voor Luik af in Awans, een dorpje waar we al eens stopten vorig jaar voor een checkup en waar we dicht bij de snelweg een open plek wisten. Spijtig genoeg bleek die open plek helverlicht, en bovendien bleef het maar regenen, en niet zo'n klein beetje ook. Frustratie nog steeds dus en maar hopeloos blijven proberen door de voorruit foto's te nemen.
We gingen wat rondrijden in de omliggende dorpen. We konden tenminste een goed donker plaatsje zoeken voor als het wél nog van plan was te stoppen met regenen. We vonden er eentje op een kort doodlopend stukje landweg met koeien rondom ons, en onbelemmerd zicht op het zuiden.
En eindelijk, éindelijk kwamen er gaten tussen de buien. Er zaten overal rondom ons onweerskernen, maar ze waren altijd maar kort actief. De ene vooral CG's, de andere dan weer CC of IC. Het was moeilijk kiezen: je mikt op de horizon om zo'n helblauwe CG te vangen, en dan mis je net een schitterende CC net boven je, die dan vervolgens niks meer van zich laat zien terwijl verderop dan die verlangde CG er wél komt. Maar kansen genoeg en al heb ik zeker niet de mooiste kunnen vastleggen, een aantal zijn toch zeker te pruimen.
Er waren acrobatentoeren nodig met de herhaaldelijk inzettende en stoppende regen, met camera's tussen autospiegels geklemd, hangend door het zijraam met handdoek over de camera en hoofd, dat op zich was beslist al een fotoreportage waard
Ik moet ook zeggen: van zodra het droog werd buiten en de bliksem frequent genoeg om niet teveel film te verspelen kregen mijn 6x7cm dia's natuurlijk absolute voorrang op digitaal. Ik denk dat daar een paar pareltjes zouden kunnen bijzitten, tenminste ik hoop het want dat mis ik nog enorm in mijn medium formaat dia collectie. Dus de bliksems hieronder zijn vooral gemaakt toen de omstandigheden niet ideaal waren voor dia.
Origineel, 01u54 al:
bewerkte linker onderhoek alleen:
Licht bewerkt:
Origineel:
Bewerkte linker benedenhoek:
Oliviers versie met de Canon A80 gemaakt (bewerkt):
Deze hieronder is nog te doen, genomen kort na een veel schitterender een helderder exemplaar waarvoor ik een seconde te laat was en dat zich visueel rond, boven en achter de boom kronkelde. Dedju toch!!
lange afstandsslinger (bewogen lichtjes zijn te wijten aan het gebrek aan statief omdat het regende. We moesten uit de hand, geklemd tegen dashboard of tussen buitenspiegel en deur geklemd de knop ingedrukt houden en zo roerloos mogelijk blijven zitten tot we de sluiter loslieten):
Full frame origineel, ingezoomd en stevig geklemd tussen buitenspiegel en deur:
Bewerkte uitsnede in de hoogte. Dergelijke exemplaren moet ik dus op 6x7cm hebben ook, maar dan wél op statief, haarscherp en wellicht al 3cm lang op de dia zelf. Tenminste, dat hoop ik dus enorm
Nog 2 foto's die olivier nam met de A80 terwijl ik met de medium formaat camera bezig was (licht bewerkt, de ruienwissers waren natuurlijk ook aan 't werk en werpen een soort 'ghost' schaduw door de bliksemflits tijdens het passeren. Normaal zie je deze niet met lange sluitertijden maar dus wel vaag op het moment van de uitlichting door de bliksem zelf):
Tegen 03u30 begon alles danig te verzwakken. We waren ook moe geworden en gingen maar huiswaarts. Er waren nog flink wat verre flitsen in westelijke richting te zien, dus als het nog iets werd daarmee lag het op onze route naar huis. En het làg op onze weg. We waren nog niet lang aan het rijden, of daar schoten de CG's knal voor onze neus naar de grond. Om de halve minuut één en vrij helder. Door het schudden van de wagen zie je ook de return strokes:
Bewerkt:
Tot ons geluk moesten we niet zoeken naar een plek. Vlak voor ons was een parking met open zijde (een gemaaid vlasveld) met zicht op de bui en geen enkele storende lamp in zicht. Wel een heuvel waardoor de foto's een horizon zullen missen. Ik heb het dan over de dia's, want zo'n heldere CG's wilde ik beslist op dia. Digitaal dus verwaarloosd en geen foto's, ondanks een paar pogingen).
Bij Bierbeek nog eens gestopt en een open plaatske gezocht voor een laatste blik op het minderende en wegtrekkende onweer. We hoopten eventueel nog wat lange afstandsshots te nemen met oplichtend aambeeld. Maar het was ondertussen 04u en het werd snel licht, waarbij de bliksems al snel verdwenen door de lange uitlichting en grote afstand:
Origineel:
origineel:
Een bewerkt panorama:
We zijn dus toch tevreden met onze chase, al kostte die ons 800km koersen en waarvan zeker 12 uur onophoudelijk door stortregen, een hoop frustratie en leverde die ons een verstoord dagritme op (om 7u30 thuis). Maar alleen al voor dit detail uit de foto verder hierboven is het de moeite waard geweest (en hopelijk voor nog meer als de dia's ontwikkeld zijn):
Quote selectie