Ik was student in Leiden en was als dagprogramma voor mijn inauguratie (ik ben er zoeen) voor de borrel in Amsterdam. Plan was, de trein te nemen en op tijd op de societeit te zijn voor dat gedoe.
Het begon toen ik een kroeg uitstapte met, laten we zeggen, vijf bier op, om even een luchtje te schappen, op de Dam.
Ik dacht dat iemand mij onder mijn armen pakte en verder op straat kwakte. Dat was dus de wind. Ik zag, dat Abris kapotgeblazen werden en er lag overal glas.
De treinen reden niet meer en dus moesten we de nacht op de een of andere manier door zien te komen. Gelukkig (voor ons) was er gelijktijdig de landbouw RAI en heel veel boeren konden niet naar huis - wat ze wel moesten, want het vee moest gemolken worden. Dat werd een rare nacht: de boeren en wij bleven elkaar tegenkomen in allerlei kroegen, onduidelijke clubs, en wat er verder niet zoal open was die nacht. Je bent 20 en je moet wat, nietwaar? We zaten allemaal in hetzelfde schuitje: iedereen wilde naar huis, dat kon niet en dus maakten we er het beste van. Sindsdien overigens heb ik (stadskind) eeuwig respect voor onze boeren.
Rond 6 uur begonnen er weer wat treinen te rijden, wat ik nu heel knap vind. In Leiden was de ravage nog veel groter. Een nog slapende stad lag bezaaid met glas van bushokjes, dakpannen en schoorsteen. De lucht was helder, het was lauw, ik begon de kater te merken en de zon kwam op.
Een gedenkwaardige dag. We zijn overigens nooit geinaugureerd, wat de heren studenten voor hoofdbrekens stelde waar ze nu nog over kniezen. Zo gaat dat.
Het begon toen ik een kroeg uitstapte met, laten we zeggen, vijf bier op, om even een luchtje te schappen, op de Dam.
Ik dacht dat iemand mij onder mijn armen pakte en verder op straat kwakte. Dat was dus de wind. Ik zag, dat Abris kapotgeblazen werden en er lag overal glas.
De treinen reden niet meer en dus moesten we de nacht op de een of andere manier door zien te komen. Gelukkig (voor ons) was er gelijktijdig de landbouw RAI en heel veel boeren konden niet naar huis - wat ze wel moesten, want het vee moest gemolken worden. Dat werd een rare nacht: de boeren en wij bleven elkaar tegenkomen in allerlei kroegen, onduidelijke clubs, en wat er verder niet zoal open was die nacht. Je bent 20 en je moet wat, nietwaar? We zaten allemaal in hetzelfde schuitje: iedereen wilde naar huis, dat kon niet en dus maakten we er het beste van. Sindsdien overigens heb ik (stadskind) eeuwig respect voor onze boeren.
Rond 6 uur begonnen er weer wat treinen te rijden, wat ik nu heel knap vind. In Leiden was de ravage nog veel groter. Een nog slapende stad lag bezaaid met glas van bushokjes, dakpannen en schoorsteen. De lucht was helder, het was lauw, ik begon de kater te merken en de zon kwam op.
Een gedenkwaardige dag. We zijn overigens nooit geinaugureerd, wat de heren studenten voor hoofdbrekens stelde waar ze nu nog over kniezen. Zo gaat dat.
Bericht laatst bijgewerkt: 29-11-2011 01:34
Alles kan. Elke keer weer. Gratis Weerwoord-download: Boek: De Gruwelijke Winter
!
