De regenmeter (2): lang verhaal met foto *PIC*
Verstuurd door: Joachim (193,190.147.2)
Datum: donderdag, 22 mei 2003 10:04
Ik denk dat aan het lange verhaal van de regenmeter nu wel stilletjes een einde zal komen. 't Is niet dat ik zelf het bekertje in kwestie naar de vergetelheid wil schuiven, want het doet
uitmuntend vangwerk, maar de harde waarheid is dat het rustige leven hier in de binnenstad van Gent door de loutere aanwezigheid van het kleine, in plastic uitgevoerde kunstwerkje, ernstig, ja zelfs 'op een verontrustende en tot nadenken stemmende' wijze wordt verstoord. Ik gebruik hierbij de omschrijving zoals die werd gegeven door mijn bovenbuurman. Een personage dat nog niet in het stuk is verschenen, maar niettemin een denker die sedert de plaatsing van de regenmeter op 10 mei 2003 (rond 16.30u), als een bezorgd toeschouwer de ontwikkelingen angstvallig heeft gadegeslagen.
Erik, dat is z'n naam, is verbonden aan de Fakulteit Letteren en Wijsbegeerte van de Universiteit Gent, en doceert aldaar een vak dat hij persoonlijk liefst als 'psychosofie' omschrijft en waarvan de inhoudelijke details slechts moeizaam tot mij doordringen. We hebben in deze context soms lange en naarmate de wijnvoorraad kleiner wordt, zeer aangename avondlijke gesprekken.
De gebeurtenissen van de voorbije dagen zijn dus verontrustend, en tot nadenken stemmend, volgens Erik. Ik wist helemaal niet wat hij daarmee bedoelde (zoals zo vaak) tot ik vorige zaterdag een kort gesprek mocht voeren met het vriendinnetje van de sympathieke benedenbuurman.
Op inspectie tussen de plantjes in de tuin (ik doe alsof deze mij ook interesseren, want voor een vakidioot wens ik niet te worden versleten) zag ik haar bij één van de grote vensterramen nijver bezig met het strijken van een weinig ondergoed. Ze tikte, toen ik heel even haar kant op keek, tegen het raam, wachtte op m'n glimlach, en holde vervolgens de tuin in. Ik stond net toevallig bij de regenmeter.
'Hallo, dag Veerle', zei ik, want wat zegt een mens op zo'n moment.
'Dag', antwoordde ze stralend, en ze trok haar bloesje recht, een gebaar dat mijn bovenste hersenschors om één of andere reden steevast in staat van alarm brengt.
'Heeft het veel geregend ?', vroeg ze, ietwat onbestemd naar de lucht kijkend.
'Ba, 't valt wel mee'. Ik tilde het bekertje uit de houder en hield het in het licht. 'Nauwelijks een millimetertje', zei ik, alsof ik al jaren in volledige meters pleeg te rekenen.
'Oei, dat is niet veel, hé !'
't Was inderdaad niet veel.
'Ja, Frank De Boosere zei het nog. Weinig neerslag van betekenis, zei hij, en dat betekent
weinig regen. Ik vind dat nu zo ne sympathieken, hé. En geestig ! Je moet er eens op letten: hij eindigt bijna altijd met 'en morgen zijn we d'er weer met meer weer' ha, ha'. Ze lachte.
'Tja', zei ik, 'hij...'
'En als het de dag daarna Sabine is die moet komen vertellen, weet je wat hij dan zegt ?' 't Was duidelijk een retorische vraag.
'Morgen doet Sabine het weer !'
Ergens mocht ik Veerle wel. Ik plaatste de beker terug en noteerde de meting in mijn klein agendaatje. Ze keek intens toe.
'Kijk je soms ook naar de VTM ?', hernam ze. 'Ik wel, en Eddy vind ik ook soms wel goed, maar die meisjes, dat vind ik toch wat overdreven. En zo dom dat die zijn, hé !'
'Mja, een mens zou denken dat z' er na al die jaren toch iets van...'
'Wat ik vind, hé, is dat als je over het weer wil babbelen, dan moet je d'er iets van weten, ja toch ?' Haar stem zocht een hogere frequentie, en mijn dwalende blik bemerkte hun twee katers, die van de openstaande deur gebruik maakten om een luchtje te scheppen. Eén ervan had ik nog in m'n gedachten beschuldigd van een kleine vandalenstreek, maar ach, 't is ze vergeven.
'Moet je dat nu allemaal nog berekenen. die cijfertjes ?', vroeg Veerle. 'Nee, hoor, ik schrijf...'
'Dat gaat rap, hé, met een computer en internet. Karel kan dat ook.' 'Och, ik tel ze soms zo samen, weet je, het is niet echt...'
'Hij heeft er cursus voor gevolgd. Kijk, daar is hij juist !'
En daar was Karel. Hij kwam onderzoekend dichterbij. Veerle liet mij even in m'n verwarring, stapte op hem toe en gaf hem een kusje op de wang. 't Was een mooi koppel, en we praatten wat over vanalles, maar toch voornamelijk over het weer. Na een vijftal minuten kwam de andere (beneden)buurman eveneens de plantjes inspecteren. Hij had hier en daar iets in de grond gestopt, wat blijkbaar niet zonder supervisie verder kan. We knikten even en babbelden verder. 't Is een beetje een chagrijnig type.
Toen hij terug naar binnen liep, sprak hij echter met een stem waarin een stille spotternij ons
niet ontging de volgende, onheilspellende woorden: 'Hoe da ne normale mens zich in godsnaam kan bezighouden met zo'n flauwekul, ik weet het niet.' Hij zuchtte en maakte aanstalten om de deur achter zich te sluiten. Maar Karel bleek er de man niet naar om een dergelijke uitlating te laten voor wat ze was en antwoordde opvallend duidelijk gearticuleerd: "Waar moeide gij u eigenlijk mee ?" Er viel een korte stilte.
M'n ogen zochten vervolgens Veerle, maar die was reeds richting strijkijzer vertrokken. Ze zwaaide nog even voorzichtig en verdween.
'Verstoade mij misschien nie ?' Dat was dus Rudy. "k zal 't nog ne keer uitleggen, wacht !'
'Ge moet gij mij niets uitleggen, ventje. 'k Heb al lang in de gaten wa voor een manneke dade gij zijt !, aldus Karel. De sfeer was een beetje zoek, en ik vertrok maar naar boven. Aan het raam
stond Erik. Hij fronste ernstig, tot nadenken stemmend en schudde op verontrustende wijze het hoofd.
Het vervolg van de gebeurtenissen is kort samen te vatten als een pikante, in vlekkeloos Gents gebrachte burenruzie die ruim een kwartier heeft geduurd en eindigde met het dichtknallen van een deur. Ik zat reeds aan m'n bureau, bezig met het verwerken van de meting en keek vlug nog even naar buiten. De regenmeter stond er gelukkig nog. Alles was opnieuw in orde.
Maar toch, wat Erik nu ook precies bedoelde, hij heeft waarschijnlijk gelijk, en ik ledig de meter voortaan zo onopvallend mogelijk. 't Is maar een klein dingetje, maar de gevolgen van een
onbedachtzame plaatsing kunnen groot zijn, en het zou jammer zijn indien de regenmeter hier in het Gentse symbool komt te staan voor onvrede en misnoegen.
Verstuurd door: Joachim
Datum: donderdag, 22 mei 2003 10:04
Ik denk dat aan het lange verhaal van de regenmeter nu wel stilletjes een einde zal komen. 't Is niet dat ik zelf het bekertje in kwestie naar de vergetelheid wil schuiven, want het doet
uitmuntend vangwerk, maar de harde waarheid is dat het rustige leven hier in de binnenstad van Gent door de loutere aanwezigheid van het kleine, in plastic uitgevoerde kunstwerkje, ernstig, ja zelfs 'op een verontrustende en tot nadenken stemmende' wijze wordt verstoord. Ik gebruik hierbij de omschrijving zoals die werd gegeven door mijn bovenbuurman. Een personage dat nog niet in het stuk is verschenen, maar niettemin een denker die sedert de plaatsing van de regenmeter op 10 mei 2003 (rond 16.30u), als een bezorgd toeschouwer de ontwikkelingen angstvallig heeft gadegeslagen.
Erik, dat is z'n naam, is verbonden aan de Fakulteit Letteren en Wijsbegeerte van de Universiteit Gent, en doceert aldaar een vak dat hij persoonlijk liefst als 'psychosofie' omschrijft en waarvan de inhoudelijke details slechts moeizaam tot mij doordringen. We hebben in deze context soms lange en naarmate de wijnvoorraad kleiner wordt, zeer aangename avondlijke gesprekken.
De gebeurtenissen van de voorbije dagen zijn dus verontrustend, en tot nadenken stemmend, volgens Erik. Ik wist helemaal niet wat hij daarmee bedoelde (zoals zo vaak) tot ik vorige zaterdag een kort gesprek mocht voeren met het vriendinnetje van de sympathieke benedenbuurman.
Op inspectie tussen de plantjes in de tuin (ik doe alsof deze mij ook interesseren, want voor een vakidioot wens ik niet te worden versleten) zag ik haar bij één van de grote vensterramen nijver bezig met het strijken van een weinig ondergoed. Ze tikte, toen ik heel even haar kant op keek, tegen het raam, wachtte op m'n glimlach, en holde vervolgens de tuin in. Ik stond net toevallig bij de regenmeter.
'Hallo, dag Veerle', zei ik, want wat zegt een mens op zo'n moment.
'Dag', antwoordde ze stralend, en ze trok haar bloesje recht, een gebaar dat mijn bovenste hersenschors om één of andere reden steevast in staat van alarm brengt.
'Heeft het veel geregend ?', vroeg ze, ietwat onbestemd naar de lucht kijkend.
'Ba, 't valt wel mee'. Ik tilde het bekertje uit de houder en hield het in het licht. 'Nauwelijks een millimetertje', zei ik, alsof ik al jaren in volledige meters pleeg te rekenen.
'Oei, dat is niet veel, hé !'
't Was inderdaad niet veel.
'Ja, Frank De Boosere zei het nog. Weinig neerslag van betekenis, zei hij, en dat betekent
weinig regen. Ik vind dat nu zo ne sympathieken, hé. En geestig ! Je moet er eens op letten: hij eindigt bijna altijd met 'en morgen zijn we d'er weer met meer weer' ha, ha'. Ze lachte.
'Tja', zei ik, 'hij...'
'En als het de dag daarna Sabine is die moet komen vertellen, weet je wat hij dan zegt ?' 't Was duidelijk een retorische vraag.
'Morgen doet Sabine het weer !'
Ergens mocht ik Veerle wel. Ik plaatste de beker terug en noteerde de meting in mijn klein agendaatje. Ze keek intens toe.
'Kijk je soms ook naar de VTM ?', hernam ze. 'Ik wel, en Eddy vind ik ook soms wel goed, maar die meisjes, dat vind ik toch wat overdreven. En zo dom dat die zijn, hé !'
'Mja, een mens zou denken dat z' er na al die jaren toch iets van...'
'Wat ik vind, hé, is dat als je over het weer wil babbelen, dan moet je d'er iets van weten, ja toch ?' Haar stem zocht een hogere frequentie, en mijn dwalende blik bemerkte hun twee katers, die van de openstaande deur gebruik maakten om een luchtje te scheppen. Eén ervan had ik nog in m'n gedachten beschuldigd van een kleine vandalenstreek, maar ach, 't is ze vergeven.
'Moet je dat nu allemaal nog berekenen. die cijfertjes ?', vroeg Veerle. 'Nee, hoor, ik schrijf...'
'Dat gaat rap, hé, met een computer en internet. Karel kan dat ook.' 'Och, ik tel ze soms zo samen, weet je, het is niet echt...'
'Hij heeft er cursus voor gevolgd. Kijk, daar is hij juist !'
En daar was Karel. Hij kwam onderzoekend dichterbij. Veerle liet mij even in m'n verwarring, stapte op hem toe en gaf hem een kusje op de wang. 't Was een mooi koppel, en we praatten wat over vanalles, maar toch voornamelijk over het weer. Na een vijftal minuten kwam de andere (beneden)buurman eveneens de plantjes inspecteren. Hij had hier en daar iets in de grond gestopt, wat blijkbaar niet zonder supervisie verder kan. We knikten even en babbelden verder. 't Is een beetje een chagrijnig type.
Toen hij terug naar binnen liep, sprak hij echter met een stem waarin een stille spotternij ons
niet ontging de volgende, onheilspellende woorden: 'Hoe da ne normale mens zich in godsnaam kan bezighouden met zo'n flauwekul, ik weet het niet.' Hij zuchtte en maakte aanstalten om de deur achter zich te sluiten. Maar Karel bleek er de man niet naar om een dergelijke uitlating te laten voor wat ze was en antwoordde opvallend duidelijk gearticuleerd: "Waar moeide gij u eigenlijk mee ?" Er viel een korte stilte.
M'n ogen zochten vervolgens Veerle, maar die was reeds richting strijkijzer vertrokken. Ze zwaaide nog even voorzichtig en verdween.
'Verstoade mij misschien nie ?' Dat was dus Rudy. "k zal 't nog ne keer uitleggen, wacht !'
'Ge moet gij mij niets uitleggen, ventje. 'k Heb al lang in de gaten wa voor een manneke dade gij zijt !, aldus Karel. De sfeer was een beetje zoek, en ik vertrok maar naar boven. Aan het raam
stond Erik. Hij fronste ernstig, tot nadenken stemmend en schudde op verontrustende wijze het hoofd.
Het vervolg van de gebeurtenissen is kort samen te vatten als een pikante, in vlekkeloos Gents gebrachte burenruzie die ruim een kwartier heeft geduurd en eindigde met het dichtknallen van een deur. Ik zat reeds aan m'n bureau, bezig met het verwerken van de meting en keek vlug nog even naar buiten. De regenmeter stond er gelukkig nog. Alles was opnieuw in orde.
Maar toch, wat Erik nu ook precies bedoelde, hij heeft waarschijnlijk gelijk, en ik ledig de meter voortaan zo onopvallend mogelijk. 't Is maar een klein dingetje, maar de gevolgen van een
onbedachtzame plaatsing kunnen groot zijn, en het zou jammer zijn indien de regenmeter hier in het Gentse symbool komt te staan voor onvrede en misnoegen.
http://www.bouwcommunicatie.nl/bouw-weer/