Ik herinner me dat ik mezelf er vorig jaar op betrapte dat ik niet 22 uur per dag sneeuwhutten stond te bouwen met mijn zoon en dochter. Dat had ik het jaar ervoor namelijk al gedaan, en alles went. Ach ja, overal lag sneeuw en dat zou ook nog wel even blijven liggen. Geroutineerd 's avonds naar mijn lantaarnpaal kijken, vaststellen dat het wéér sneeuwt en de ijspegel nu meer dan een meter lang was, en dan gewoon naar bed gaan.
Gisteravond vlogen hier rond twaalven flatsen langs diezelfde paal. Ik heb er even naar gekeken, maar de drab op de auto's had niet die magische winterglans als vorig jaar en het jaar daarvoor. Ik wist het zeker: ik was verwend geraakt.
Drie jaar geleden een fantastische tocht gereden op Nieuwkoop. Twee jaar geleden de sneeuwdump van december. Een jaar geleden de nóg grotere sneeuwdump van december.
Het kan natuurlijk geen feest blijven. Maar. Ergens kriebelt er iets. Een inval van de winter is voor mij het mooiste dat er op weergebied te beleven is.
Mocht deze lauwe periode worden gestopt door een 1987-achtige inval, en al duurt die maar een week, dan ben ik weer tevreden. Omdat ik dan weet dat het kán. Maar als we naar de afgelopen jaren kijken, dan weten we dat al.
Toch?
Hoewel een Ouderwets 1985-scenario, met een ijs-koude en lange kernwinter, van mij altijd gratis mag beginnen.
Quote selectie