Herinnering aan 6 januari 1963
Plaats: Voorburg (bij Den Haag)
6 januari : Het is mistig, somber weer. De sneeuw is papperig geworden. Erg opwekkend is dat allemaal niet. Op de weerkaart zien we twee oude depressies, één boven de Oostzee en één ten zuidwesten van Ierland. Overdag ben ik onwetend van de nieuwste ontwikkelingen. Om 18 uur lopen we uit de kerk naar huis; ik zie en voel een subtiele verandering in het sneeuwdek. Zie ik nieuwe kristallen glinsteren of lijkt dat maar zo? Kraakt de sneeuw anders? Als dat waar is, wordt het al weer kouder. Dat betekent, dat de vorst nu al terug komt.
Koudegetal : 101,4
En aan 19 januari:
19 januari 1963: Zaterdagochtend. Donker, koud in huis. Het hele gezin staat vroeg op om naar school of werk te gaan. Het waait behoorlijk en het is 11 graden onder nul. Het is ook nog bewolkt. Tegen de harde wind in fietsen we naar school; even is de winter niet zo leuk. Helemaal niet leuk is de conrector, die van geen excuus wil weten voor te laat komen. “Maar het waait zo vreselijk hard”. “Dat had je kunnen weten, want gisteren stormde het al in Friesland en dan weet je wel, dat dat met die noordoostenwind hier heen komt”. In de verwachting is sprake van temperatuur omstreeks –10. Dat blijkt later mee te vallen, maar in het hele land is er matige vorst bij krachtige tot harde wind. Op die middag gaan we naar Scheveningen om het ijs op het strand te zien.
Dat is geweldig, het hele strand is veranderd in een sneeuw- en ijsmassa, en bij de vloedlijn liggen een soort ijsbergen. We hebben ons gelukkig op deze barre omstandigheden gekleed, met dikke mutsen en kaplaarzen.
Kaplaarzen heb je wel nodig, want dat strandijs is zacht. Alsof iemand met een reusachtige schaaf op een blok ijs is bezig geweest; de kleur is een beetje gelig. Je ziet overal ijs en sneeuw om je heen, het is ontzettend koud en de wind loeit om je oren. We wanen ons even op de noordpool.
Koudegetal: 198,5
Groet,
Cees
Plaats: Voorburg (bij Den Haag)
6 januari : Het is mistig, somber weer. De sneeuw is papperig geworden. Erg opwekkend is dat allemaal niet. Op de weerkaart zien we twee oude depressies, één boven de Oostzee en één ten zuidwesten van Ierland. Overdag ben ik onwetend van de nieuwste ontwikkelingen. Om 18 uur lopen we uit de kerk naar huis; ik zie en voel een subtiele verandering in het sneeuwdek. Zie ik nieuwe kristallen glinsteren of lijkt dat maar zo? Kraakt de sneeuw anders? Als dat waar is, wordt het al weer kouder. Dat betekent, dat de vorst nu al terug komt.
Koudegetal : 101,4
En aan 19 januari:
19 januari 1963: Zaterdagochtend. Donker, koud in huis. Het hele gezin staat vroeg op om naar school of werk te gaan. Het waait behoorlijk en het is 11 graden onder nul. Het is ook nog bewolkt. Tegen de harde wind in fietsen we naar school; even is de winter niet zo leuk. Helemaal niet leuk is de conrector, die van geen excuus wil weten voor te laat komen. “Maar het waait zo vreselijk hard”. “Dat had je kunnen weten, want gisteren stormde het al in Friesland en dan weet je wel, dat dat met die noordoostenwind hier heen komt”. In de verwachting is sprake van temperatuur omstreeks –10. Dat blijkt later mee te vallen, maar in het hele land is er matige vorst bij krachtige tot harde wind. Op die middag gaan we naar Scheveningen om het ijs op het strand te zien.
Dat is geweldig, het hele strand is veranderd in een sneeuw- en ijsmassa, en bij de vloedlijn liggen een soort ijsbergen. We hebben ons gelukkig op deze barre omstandigheden gekleed, met dikke mutsen en kaplaarzen.
Kaplaarzen heb je wel nodig, want dat strandijs is zacht. Alsof iemand met een reusachtige schaaf op een blok ijs is bezig geweest; de kleur is een beetje gelig. Je ziet overal ijs en sneeuw om je heen, het is ontzettend koud en de wind loeit om je oren. We wanen ons even op de noordpool.
Koudegetal: 198,5
Groet,
Cees