Is door Ben Lankamp ooit gepost op WW als het goed is.
Op 15 december 2009 voert het NCEP een upgrade uit van het GFS model en het ensemble. Wijzigingen die voor beiden opgaan zijn:
- gebruik maken van additionele waarnemingen, de meeste van satellieten: bijvoorbeeld temperatuurprofielen van NOAA-19, ozon uit NOAA-18 en atmosferische bewegingsvectoren van Meteosat-9
- meer uitvoer: relatieve vochtigheid op 10, 30, 50 en 70 hPa, heliciteit, de hoogte van de tropopauze en zonneschijnduur
- verbetering bepaalde berekeningen: vorticiteit, convectieve parameters CAPE, CIN en Lifted-Index (in alle gevallen: 'Best').
De belangrijkste wijzigingen zitten in het ensemble, daarvan gaat de modelresolutie omhoog van 105 km naar 80 km. Daarnaast komt er ook meer uitvoer beschikbaar, waaronder sneeuwdikte.
Het aantal ensembleleden (20 + 1 controlerun) blijft gelijk, ook het aantal verticale niveaus (28) wordt niet anders. Wel wordt gebruik gemaakt van een hele nieuwe manier om verstoringen aan te brengen in de begintoestand, een zogenaamd 'stochastisch perturbatieschema'. De berekening van horizontale diffusie (moleculaire diffusie is het netto transport van moleculen van een gebied met hoge concentratie naar lage concentratie) wordt van de achtste orde. De details van beiden verbeteringen zijn te complex om snel te beschrijven, maar de gevolgen van de prestaties zijn aanzienlijk. Bijvoorbeeld voor de 850 hPa temperatuur op het noordelijk halfrond wordt de voorspelbaarheidshorizon (grens waarop verwachtingen nog bruikbaar zijn) opgerekt van dag 5 naar dag 6,5 (T+120 naar T+156), een verbetering van 30%.
De belangrijkste score, de anomalie-correlatie op 500 hPa tussen de modelverwachting en de analyse, laat eveneens veel betere resultaten zien. Het huidige ensemblegemiddelde levert nog bruikbare verwachtingen op tot dag 8, het nieuwe model maakt daar dag 9½ van (T+192 naar T+228), een verbetering van bijna 20%. Ter vergelijking, het operationele GFS is bruikbaar tot dag 7 en een beetje (ruwweg T+171). Het ensemble rekt dus de verwachtingstermijn met ruim 30% of 1¾ dag op.
Hieronder weergegeven: de anomaliecorrelatie op 500 hPa, noordelijk halfrond. Rood is het nieuwe model, blauw het oude model. De paarse lijn is het operationele GFS en de groene lijn geeft de grens van bruikbaarheid aan (R=0.6).
Op 15 december 2009 voert het NCEP een upgrade uit van het GFS model en het ensemble. Wijzigingen die voor beiden opgaan zijn:
- gebruik maken van additionele waarnemingen, de meeste van satellieten: bijvoorbeeld temperatuurprofielen van NOAA-19, ozon uit NOAA-18 en atmosferische bewegingsvectoren van Meteosat-9
- meer uitvoer: relatieve vochtigheid op 10, 30, 50 en 70 hPa, heliciteit, de hoogte van de tropopauze en zonneschijnduur
- verbetering bepaalde berekeningen: vorticiteit, convectieve parameters CAPE, CIN en Lifted-Index (in alle gevallen: 'Best').
De belangrijkste wijzigingen zitten in het ensemble, daarvan gaat de modelresolutie omhoog van 105 km naar 80 km. Daarnaast komt er ook meer uitvoer beschikbaar, waaronder sneeuwdikte.
Het aantal ensembleleden (20 + 1 controlerun) blijft gelijk, ook het aantal verticale niveaus (28) wordt niet anders. Wel wordt gebruik gemaakt van een hele nieuwe manier om verstoringen aan te brengen in de begintoestand, een zogenaamd 'stochastisch perturbatieschema'. De berekening van horizontale diffusie (moleculaire diffusie is het netto transport van moleculen van een gebied met hoge concentratie naar lage concentratie) wordt van de achtste orde. De details van beiden verbeteringen zijn te complex om snel te beschrijven, maar de gevolgen van de prestaties zijn aanzienlijk. Bijvoorbeeld voor de 850 hPa temperatuur op het noordelijk halfrond wordt de voorspelbaarheidshorizon (grens waarop verwachtingen nog bruikbaar zijn) opgerekt van dag 5 naar dag 6,5 (T+120 naar T+156), een verbetering van 30%.
De belangrijkste score, de anomalie-correlatie op 500 hPa tussen de modelverwachting en de analyse, laat eveneens veel betere resultaten zien. Het huidige ensemblegemiddelde levert nog bruikbare verwachtingen op tot dag 8, het nieuwe model maakt daar dag 9½ van (T+192 naar T+228), een verbetering van bijna 20%. Ter vergelijking, het operationele GFS is bruikbaar tot dag 7 en een beetje (ruwweg T+171). Het ensemble rekt dus de verwachtingstermijn met ruim 30% of 1¾ dag op.
Hieronder weergegeven: de anomaliecorrelatie op 500 hPa, noordelijk halfrond. Rood is het nieuwe model, blauw het oude model. De paarse lijn is het operationele GFS en de groene lijn geeft de grens van bruikbaarheid aan (R=0.6).
