Hier het hele verhaal, ik heb het even opgezocht:
Op de 14de januari moet ik altijd terug denken aan de 14de januari van 1987, de dag waarop ik het bovenste gedeelte van mijn rechteroor bevroor. Ik herinner me dat ik die middag in mijn geboorteplaats Zutphen naar een verijsde bult met sneeuw ging om eraf te gaan glijden met van die rubberen laarzen. Tegen de extreme kou (de temp is ter plekke de hele dag volgens mij niet boven de -12 C geweest) had ik een sjaal om mijn hoofd gewikkeld maar die was op een gegeven moment door het rennen en vliegen van die bult verschoven zonder dat ik er erg in had en daardoor werd mijn rechteroor bloot gelegd aan de diepvriestemps. Omdat ik me tevens behoorlijk inspande met dat glijden was ik gaan zweten en dat bleek in combinatie met de op dat nog steeds strenge vorst en harde wind niet echt verstandig, zoals na een uurtje of twee bleek. Toen mijn broertje en ik richting huis liepen voelde ik aan de lel van mijn rechteroor maar ik voelde helemaal niets meer. Dacht dat het mijn sjaal was of het uiteinde van mijn jas. Althans, dat hoopte ik. Eigenlijk schrok ik me rot. Vroeg meteen aan mijn broertje: 'Wat heb ik nu vast?' 'Dat is je oor Michel, hij ziet er helemaal wit uit' Toen wist ik pas dat die lel goed bevroren was. Het was net een klompje ijs met vel er omheen, het was uitgezet en dik. Een sluipmoordenaar is het, vorst.
Thuisgekomen heeft mij moeder meteen de huisdokter gebeld, ik kon natuurlijk gelijk en inmiddels met muts op langskomen. Het oor begon ondertussen langzaam maar zeker te ontdooien, iets wat echt tot huilens toe pijn deed en me de hele nacht nog zoet heeft gehouden. Een vreselijk stekende pijn. Wie ooit wat heeft bevroren, weet waarover ik praat. De huisdokter zei trouwens dat ik niet veel langer had moet wachten met naar binnen gaan anders had de bovenkant van mijn oor af kunnen breken. Ik zag meteen de oren van Niki Lauda voor me dus ik vroeg me als beginnende puber met gezonde ambities af of de lel van mijn rechteroor nog wel bij zou trekken en normaal zou worden. Wel wat, maar niet helemaal, dacht de dokter. En inderdaad, het is zo op het eerste gezicht niet direct zichtbaar, nog steeds is de bovenste lel van mijn rechteroor aanzienlijk dikker dan die van mijn linkeroor en ziet er iets anders uit. Hij is ook veel gevoeliger dan het andere oor. Een bruut maar stiekem toch mooi souvenir van de koudste winterdag die ik heb meegemaakt.
Groetjes
Michel
Quote selectie