We schrijven ergens half februari 2010.
"Terwijl ik zojuist een omzwerving door de buurt en ver daarbuiten maakte, overviel mij het meewarige gevoel dat ik afscheid moest gaan nemen. Afscheid van een wel zeer fraaie en bijzonder interessante sneeuwperiode. Extreme kou was er (vrijwel) niet. Sneeuw des te meer... Vanaf 16 december, tot nu aan toe heeft er voortdurend een behoorlijke hoeveelheid sneeuw gelegen. Regelmatig voorzien van een deftig nieuw wit jasje. Slechts rond de kerstdagen van vorig jaar was de straat en stoep weer even bruin.
Ik zal nog regelmatig terugdenken aan die 16e december 2009. Aan het begin van de avond bracht ik nog even een bezoek aan een garagebedrijf. Ik had namelijk een defecte lamp vervangen en dus moest de koplamp opnieuw worden afgesteld. Op de terugweg een flinterfijne sneeuwval te bespeuren in de lichtbundels van mijn onovertroffen Opeltje.
Buienradar.nl toonde een licht sneeuwfrontje boven de Waddenzee. En vanaf toen begon dus het zo langzamerhand beroemde lantaarnpaalstaren. Een uitermate vermoeiende bezigheid. Vooral tijdens die perioden waarin er helemaal niets te zien valt. Maar tegen het einde van die gedenkwaardige 16e december begon het...
Welhaast met geloten je ogen kon je zien en ruiken dat het er aan kwam... En het kwam... Niet zuinig. Niet ingehouden. Niet schoorvoetend. Nee, niets van dat alles. Gul werden de wolken uitgeschud en in een mum van tijd veranderde mijn leefomgeving (uitsluitend buitenshuis) in een witte wereld. Een wereld waarin geluiden niet toegelaten waren. Een serene rust... Vlokken als vlinders dwarrelden onophoudelijk naar beneden om mij heen. Zo nu en dan kwam een vertrooide automobiel aarzelend voorbij. De berijder vroeg zich af waar hij of zij mee bezig was...
Tijdens de avondwandeling van die wel heel bijzondere dag werd mij weer duidelijk waar mijn liefde voor de winter toch vandaan kwam. Rond een uur of half twaalf werd het allemaal weer wat rustiger in en om mij heen. Toch maar weer huiswaarts... De schoenen op de verwarming, de jas over de stoel en het glaasje gevuld. Staren naar de lantaarnpaal. Wat kon een mens in dezen nog meer wensen?
De rust duurde niet lang. Al spoedig werd de lucht weer oranje (zoals je dat tijdens een sneeuwperiode 's avonds regelmatig treft). En onder de lamp van de lantaarnpaal verschenen, eerst ietwat aarzelend, weer nieuwe witte vlokken. Al spoedig gevolgd door een aantal volgelingen die niet ophielden elkaar in te halen.
Dus... de schoenen van de verwarming, de jas van de stoel en het glaasje (leeg) achterlatend maar weer naar buiten. De sneeuw weer in. Rond 01.30 uur stond ik daar. Helemaal in trance. Nauwelijks een geluid was er te horen, totdat een buurman die bijna onhoorbaar naast mij kwam staan opmerkte: "Mooi hè?!". En de man had gelijk! 't Was mooi. Meer dan mooi. 't Was gewoon onwerkelijk mooi! Zó mooi.
De dagen daarna vertoonden een steeds terugkerend beeld. Schoenen aan, jas aan, wandelen, schoenen uit, jas uit, lantaarnpaalstaren, schoenen aan, jas aan, wandelen, enzovoort."
Weten jullie ut nog?
Quote selectie