Iedere winterliefhebber heeft zo zijn afwijkingen. Waar de ene graag veel sneeuw ziet, of veel afwisseling van winterweersoorten, ben ik meer gevormd door Februari 1986, met zijn beendroge doorstaande oostenwinden, de zon, de gekristalliseerde wereld en, natuurlijk, De Tocht.
Ik word blij van kou-zonder-einde, Siberische en gortdroge lucht en statische ontladingen binnen. En vooral: van zwart, onbesneeuwd glij-ijs, precies wat er de laatste twee jaren aan schortte; er lag hier zóveel sneeuw op het ijs dat dat te zwaar werd, waardoor er water op liep, wat tot een hompig soort Wienerschnitzelijs leidde: korrelig en hobbelig. De sneeuwpret maakte heel veel goed, maar tóch: zwart glij-ijs is de fascinatie.
Kansloze fascinatie leek het. De winter leek nog nooit zo ver weg, de setting nog nooit zo kansloos, de polaire jet nog nooit zo razend.
En dan ineens: dan verandert er iets. Vele bespiegelingen zijn gewijd aan de onmogelijkheid van het samensmelten van het Azoren en een Scandi-hoog, en nu lijkt dat zomaar te gebeuren. De Rus lijkt hongerig en maalt niet om onze bespiegelingen. Dauwpunten tot -20 worden berekend, de centimeters ijs zullen eraan vliegen.
Dat maakt het weer zo leuk: wie twee weken geleden had gezegd wat er (mogelijk!) te gebeuren staat was óf Seppie, óf door een paar rustige en sterke broeders in een geel karretje meegenomen met een vreemd soort jasje aan ("tuurlijk Micha, de Beer he? Ja en die komt he-le-maal uit Rusland, speciaal voor jóu. Ha hoor, tuurlijk. Ga daar maar even zitten...")
Kortom: het kan verkeren. Koning winter leek dood. Leve de Koning!
Ik word blij van kou-zonder-einde, Siberische en gortdroge lucht en statische ontladingen binnen. En vooral: van zwart, onbesneeuwd glij-ijs, precies wat er de laatste twee jaren aan schortte; er lag hier zóveel sneeuw op het ijs dat dat te zwaar werd, waardoor er water op liep, wat tot een hompig soort Wienerschnitzelijs leidde: korrelig en hobbelig. De sneeuwpret maakte heel veel goed, maar tóch: zwart glij-ijs is de fascinatie.
Kansloze fascinatie leek het. De winter leek nog nooit zo ver weg, de setting nog nooit zo kansloos, de polaire jet nog nooit zo razend.
En dan ineens: dan verandert er iets. Vele bespiegelingen zijn gewijd aan de onmogelijkheid van het samensmelten van het Azoren en een Scandi-hoog, en nu lijkt dat zomaar te gebeuren. De Rus lijkt hongerig en maalt niet om onze bespiegelingen. Dauwpunten tot -20 worden berekend, de centimeters ijs zullen eraan vliegen.
Dat maakt het weer zo leuk: wie twee weken geleden had gezegd wat er (mogelijk!) te gebeuren staat was óf Seppie, óf door een paar rustige en sterke broeders in een geel karretje meegenomen met een vreemd soort jasje aan ("tuurlijk Micha, de Beer he? Ja en die komt he-le-maal uit Rusland, speciaal voor jóu. Ha hoor, tuurlijk. Ga daar maar even zitten...")
Kortom: het kan verkeren. Koning winter leek dood. Leve de Koning!
Bericht laatst bijgewerkt: 24-01-2012 21:11
Alles kan. Elke keer weer. Gratis Weerwoord-download: Boek: De Gruwelijke Winter
