Weerwoord | Afscheid doet pijn, snif

Ik zag zonet dat er nog één oprisping was van deze episode toen mijn Tact Tuin weer naar -2,0 daalde - een opklarinkje denk ik. Maar het leek een oproep, een laatste gebaar en dat moet je honoreren.

Ben met een glas wijn in de hand, op mijn sokken in de sneeuw buiten gaan staan, om de winter uit te luiden en te bedanken voor het schouwspel van de afgelopen weken.

De sneeuw kraakte nog onder steeds kouder wordende voeten - je moet het natuurlijk wél voelen. Alles mooi witbesneeuwd en de grond kei-en keihard bevroren. Ik vond het best warm aanvoelen buiten en, wees eerlijk, 2,0 C is naar onze maatstaven nu gewoon ook belachelijk tropisch.

Het was alsof ik afscheid nam van een oude vriend, die na jaren niets van zich te hebben laten horen, totaal ongevraagd en onverwacht binnenviel en mijn (en veler-) leven eventjes totaal op zijn kop zette met alleen maar leuke dingen.

En even snel als hij kwam zal hij weer weg zijn. Ik ga de dooi niet zien invallen ben ik bang - veel schaatsen maakt moe. En ik kan het niet hebben, dat onvermijdelijke gedruppel. Morgen is het hier nat en grijs en somber en nu kráákt alles buiten nog.

Ik ga nog even terug...