aan een stofhoosje dat ik op een mooie zomerdag zag in Luiksgestel (N-B). Het volgde keurig een zandpad langs een groot grasveld. Waar het pad een hoek maakte van 90° volgde het hoosje keurig en ging dus ook de hoek om. Dit vond ik heel wonderlijk. Ik snap de theorie wel (warm zandpad) maar had toch verwacht dat het rechtdoor zou gaan, het bos in. 100 meter verder stierf het alsnog uit in een groep bomen.
