Het is vrijdagmiddag, na een dag hard werken rij je naar huis. De weg glooit voor je maar je kent elke hobbel, elke berg. Waar je moet schakelen, waar je snelheid moet maken. Vanuit je werk zag je al uren dat het vanavond raak kan zijn. En terwijl je de zoveelste draai van het kleine bergpasje maakt stokt je adem. Een knal van een Cumulus is de lucht in geknald. Je draait het raam van je fiat open en ruikt het. Warme vochtige lucht. Een graad of 28 en de geur van ozon. Je rijdt verder naar huis en stapt je deur op 600 meter boven de zeespiegel binnen. En al snel staat de geur van een goede spaghetti saus uit de pan te stomen. Al je ramen staan open om de warme lucht van buiten binnen te laten. Een fris briesje koelt je ietswat af. En terwijl je zelf precies goed op temperatuur op je terras met een rood wijntje gaat zitten overzie je een compleet dal. Met een prachtige onweersbui op 10 kilometer voor je. De bliksemschichten zie je de grond in gaan. En de ijskap begint geel en dieprood te kleuren van de ondergaande zon. Met je bordje overheerlijke spaghetti op de terrastafel geniet je van een uren durend spektakel. Alles komt voorbij. Uiteindelijk sta je op omdat het spektakel je wat te dichtbij komt. Je sluit ramen en staat in de deuropening van al het natuurgeweld te genieten. Een uur later is de bui weggetrokken en klinkt alleen nog een diep gerommel dat de gehele nacht aan zal houden. De nacht zelf is verfrissend. De bui heeft de drukkende lucht verdreven. En je slaapt als nooit tevoren. En de volgende dag? Het schouwspel herhaalt zich gewoon weer......
Ik woon hier verkeerd.... Want geloof me, zo is het in Zwitserland echt. Onbeschrijfelijk.
Ik woon hier verkeerd.... Want geloof me, zo is het in Zwitserland echt. Onbeschrijfelijk.
Bericht laatst bijgewerkt: 27-04-2012 11:09
!
