Ik kom ze 9 van de 10 keer tegen. Al ga ik elke dag (en ik kom er in de lente toch 3 keer per week), elke dag kom ik groepen tegen. Binnen 30 minuten. Ik kan je overladen met foto's en film van dit voorjaar. Zal het niet doen.
Dat geknal...ja, vreselijk. Op Schouwen moet de boswachter en zijn hulpjes er niks van hebben. Ze doen er alles aan om het afschieten te stoppen. Damherten spotten daar is ook veel lastiger.
Ik ben nu ook damherten aan de andere kant van het Kanaal tegen gekomen. Bijvoorbeeld in een arboretum bij Kleverskerke. die staarde me op 5 meter afstand in mijn gezicht (vrouwtje) en stond verstijfd. Dus breiden ze zich uit? Ik hoop het. Mooie dieren. In de jaren tachtig wilden ze ze allemaal dood, want ze zouden hier niet thuishoren. Een eindeloos verhaal waarbij iets alleen thuishoort als het er op basis van het verleden ooit was. Niet of het er nus is, of het zich hier zelfstandig redt etc....Andere discussie.
Damherten zijn weldige snoeimachines. Zelfs de dolkachtige naalden van de sitkaspar of de scherpe Hulst of Manonia (lijkt sterk op de hulst) laten ze aan het eind vande winter niet ingemoeid. Een tong van Kevlar! Er staan duizenden zilversparretjes daar die op twee na (die elders staan) steeds tot Bonsai formaat worden teruggebracht. Echt overlevers dus, die herten.
Dat geknal...ja, vreselijk. Op Schouwen moet de boswachter en zijn hulpjes er niks van hebben. Ze doen er alles aan om het afschieten te stoppen. Damherten spotten daar is ook veel lastiger.
Ik ben nu ook damherten aan de andere kant van het Kanaal tegen gekomen. Bijvoorbeeld in een arboretum bij Kleverskerke. die staarde me op 5 meter afstand in mijn gezicht (vrouwtje) en stond verstijfd. Dus breiden ze zich uit? Ik hoop het. Mooie dieren. In de jaren tachtig wilden ze ze allemaal dood, want ze zouden hier niet thuishoren. Een eindeloos verhaal waarbij iets alleen thuishoort als het er op basis van het verleden ooit was. Niet of het er nus is, of het zich hier zelfstandig redt etc....Andere discussie.
Damherten zijn weldige snoeimachines. Zelfs de dolkachtige naalden van de sitkaspar of de scherpe Hulst of Manonia (lijkt sterk op de hulst) laten ze aan het eind vande winter niet ingemoeid. Een tong van Kevlar! Er staan duizenden zilversparretjes daar die op twee na (die elders staan) steeds tot Bonsai formaat worden teruggebracht. Echt overlevers dus, die herten.
