Hallo allemaal,
Afgelopen donderdag ging ik dan ook voor het eerst echt op pad om te chasen. Met wat moeite kon ik een (belangrijke) afspraak voor mijn werk verzetten van de vroege avonduren naar tien uur, maar op die tijd moest ik wel uiterlijk ergens in Amersfoort zijn. Maar gezien de voorspellingen van de verschillende weersdiensten kon het al vanaf twee uur los gaan. Tijd zat, dacht ik...
Al vroeg in de middag vertrok ik na enig onderzoek en vol goede moed naar mijn beoogde uitvalsbasis Rees (nabij Kleve), waar ik op de boulevard aan de Rijn een goed zicht had op het gehele zuiden en westen. De omstandigheden leken ook perfect: een vrij harde tot harde zuidwestenwind, een zeer onstabiele bovenlucht en broeierige temperaturen. Het borrelde duidelijk, een eerste regenbui met zeer onrustige prefrontale bewolking trok razendsnel over. Nou, dat belooft wat! Het grote probleem echter was dat mijn internet op mijn mobiel niet werkte in Duitsland, dus geen radarbeelden. Bellen kon ik wel, dus assisteerde mijn broertje vanuit huis maar mijn telefoon raakte op die manier ook al snel door mijn stroom heen.
Welnu, tot ongeveer zes uur had hij niets bijzonders te melden en leek het echte geweld niet meer (op tijd) te komen, totdat hij op weerwoord berichten zag over een 'hookecho' boven West-België die over Brabant richting Noord-Limburg trok. 'Wat? Hookecho? WTF?' Opeens voelde ik de adrenaline als een kind die voor het eerst scoort met voetbal door min aderen stromen, maar tevens raakte ik daardoor van de leg. Als ik die cell nog voor donker wilde spotten en ook nog op tijd wilde zijndan moest ik hem tegemoet rijden, richting zuid-westen. Op stel en sprong vertrok ik maar ik vergat daarbij pardoes mijn kleine gopro-cameraatje, die boven op een paal aan de boorden van de Rijn een timelapse opnam. Daar kwam ik pas 30 kilometer verderop achter. Ooh man! Sukkel!
Als ik niet terugging dan was ik die camera op zeker kwijt geweest, dus kwam ik voor een dilemma te staan. Teruggaan of verder chasen? Ik besloot - zuinig als een echte 'Nollander' -als een gek terug te rijden. Dat duurde door de spits in en rond Emmerich echter veel langer dan ik mezelf toewenste. De camera stond er gelukkig nog, dat wel, maar de tijd tikte inmiddels in mijn nadeel weg. Ruim een uur kwijt! Inmiddels was de stroom van mijn mobiele telefoon ook nog eens op en kreeg de laatste ontwikkelingen van de supercell niet door. Tevens begon de tijd nu echt te dringen, want ik moest naar die afspraak in Amersfoort. Ik besloot dus met pijn in het hart koers richting Utrecht te zetten in de hoop onderweg nog te kunnen stoppen als zich iets aandiende. Voortaan kon me die gopro gestolen worden, mopperde ik (vooral op mezelf).
Terug in Emmerich werd ik rond acht uur reeds overvallen door een ongelooflijke donderklap, die vlak naast de auto insloeg, maar omdat ik aan de noordzijde van de aanstormende supercell zat, had ik door de regen weinig tot geen zicht. Wel dacht ik even later een funnel schuin boven mij te ontwaren, maar daar heb ik geen bewijzen voor, enkel vage contouren. Rond dat tijdstip is tevens een soort 'bow' te zien op de radar, zo blijkt uit archiefbeelden, maar die bestond niet uit rode kleuren maar uit donkerblauwe. Ach, ik weet het niet. Het zal wel virga of fractus zijn geweest
Toen ik na tien minuten filmen verder reed door de stromende regen richting Zevenaar klaarde het daarna opvallend snel weer op. Zat precies tussen de (gesplitste) supercellen in, zo bleek later. Toen kreeg ik ook pas goed zicht op het natuurgeweld dat zuidelijk van mij gaande was, zag onder andere aan de voorkant een shelfcloud en aan de achterkant een beavertail, een zeer indrukwekkend beeld. Daar heb ik kort een paar shots van genomen (achteraf had ik langer moeten blijven, ook stom) en ik ben daarna in de auto gestapt, om even later door de regen verder te rijden. Ik zag na die bovenste cel die over de Veluwe trok nog wel een paar fraaie luchten aan de horizon, maar het was bijna donker en ik reed op de snelweg, dus videobeelden maken was nog lastig. Ik was net op tijd op mijn afspraak...
Na het zien van al die geweldige foto's en videobeelden op weerwoord de laatste dagen, waarvoor hulde (!), kan ik me nu nog voor mijn kop slaan. Ik had de jackpot kunnen hebben, maar ik ben mijn lot verloren. Voel me als een spits die op een cruciaal moment op een paar meter voor een open goal heeft gemist (iets dat ik in echt ook heb meegemaakt, hehe). Zoiets. Ik kan me de frustratie van bijvoorbeeld Reed Timmer, als hij met zijn vuisten slaand op het dashboard zijn woede over een gemiste tornado botviert, ook goed voorstellen. In eerste instantie wilde ik er ook meteen mee stoppen, dacht ik bij mezelf. Wat een ....hobby!
Een drietal dagen later ervaar ik deze eerste chase als een goede leerschool. Alle beginnersfouten die ik heb gemaakt zal ik nu niet meer maken. Zo zal ik op chasedagen geen andere afspraken aangaan en beter voorbereid weggaan. Daarnaast heb ik de volledige aanloop én een vleugje van de supercell meegepikt en kan bijna niet wachten tot de volgende kansrijke situatie zich aandient. Ik ben bang dat ik 'hooked' ben
En ach, als de supercellen gewoon wat eerder waren gekomen, zoals afspraak , dan was ik gewoon op mijn gemakje richting zuiden gereden en dan was er niets aan de hand geweest. En dan was ik denk ik ook niet zo stom geweest om die gopro camera te laten staan, met alle gevolgen van dien. Ik denk dus typisch een gevalletje van plankenkoorts. Wat denken jullie? En: hoe verliep jullie eerste chase?
Goed, dit was het verslag van mijn eerste toch vrij mislukte chase, waarvan ik voor de volledigheid wel een filmpje heb gemaakt. Met mooie muziek ook Zie en luister (en huiver ) hieronder. Misschien kan ik in de toekomst wel om dit 'prutswerk' lachen, maar daar heb ik nu nog even moeite mee
Groetjes
Michel
