Zondag 20 mei waren we lekker aan het wandelen op de hoge venen (signal de botrange). Heerlijk dagje, en fikse wandeltocht.
Omstreeks 11.00 vertrokken en de lucht was helder met hier en daar een pluisje.
Na zo'n uur gewandeld te hebben was de zon de helft van de tijd verscholen achter de groeiende wolken maar alles zag er nog lieflijk uit. Radar/weersites gecheckt en de eerste lichting vanuit Frankrijk zou ten zuiden van dit hoogste punt van de venen langs gaan. Besloten om lekker verder te wandelen en de lange route van onze routebeschrijving te pakken. Die werd toch wat langer in de praktijk, want de beschreven 3km tussen de markeringspunten, bleek bijna 4km te zijn. Op het keerpunt aangekomen kwam de mededeling dat de terugweg (ook 3km beschreven, dus 4km in praktijk) langer zou worden door een omleiding vanwege de (schade van) veenbranden. We waren nog niet onderweg of de eerste zuidelijke onweersbuien dienden zich aan (14.30). Deze gingen zoals gepland mooi langs ons heen en we hadden dus vanuit het rivierdal (hillbach) een mooi uitzicht op de langstrekkende buien met een regelmatig gerommel. We liepen lekker in het zonnetje door de drek (wandelpaden op de hoge venen staan continue onder water en de loopplanken zijn rot). Met veel geklauter en springen van pol naar pol en een paar keer tot de enkels in het veen kwamen we moeizaam vooruit, maar leuk en mooi was het zeker. Aan het eind van dat gedeelte kwam de aangekondigde omleiding. Veel tijd om het bord te lezen hadden we niet, want plots schoof een van de zuidelijke buien toch over Botrange heen en kwam toch over ons heen. Snel een dichtbegroeide lage boom tegen de bosrand opgezocht om onder te schuilen, want de hagelstenen waren niet mals en in het openveld staan is sowieso gevaarlijk. Na een half-uurtje konden we aan onze terugtocht naar de auto beginnen (nog 6 km). De buien schoven wederom mooi links en rechts om ons heen en we hadden, welliswaar waterig, maar toch een zonnetje. Na 20 km hadden we onze wandeltocht voltooid. Bij de auto even droge kleren aangetrokken en de terugweg naar huis begonnen (18.00).
We hadden tijdens het wachten al geconstateerd dat de buien op zich niet heel snel vooruit kwamen. Met de auto gingen we dus sneller naar het noorden dan de buien. We waren nog niet bij Aken en de snelweg stond bijna onderwater. We konden onze weg met ~80km/u nog net niet aquaplanend vervolgen, dwars door de al eerder ondervonden onweersbui.
Door duitsland schoot het lekker op en eenmaal voorbij de nieuwe aansluiting bij Venlo konden we weer de ruitenwissers in de hoogste versnelling zetten. Bui nummer zoveel diende zich aan en wederom waren we met de auto sneller dan deze bui. Gelukkig waren de hagelstenen net klein genoeg, want anders hadden we nu een extra grote poffertjespan. Het geluid was in iedergeval oorverdovend, het zicht nihil en de snelweg een rivier.
Verderop richting Nijmegen kwamen we het broertje van die bui ook nog eens tegen. Hier wederom een scherpe daling in temp in de bui en een scherpe stijging direct voor de bui uit. Ik zag ondertussen op de radar dat het geheel zich meer als lijn ging vormen en kon dus redelijkerwijs zien dat we thuis aangekomen gegarandeerd alle tegengekomen buien weer voorbij zouden zien gaan.
Eenmaal thuis in Wageningen kwam de hier al eerder geposte shelf voorbij. Daarna ging het los in de richting van Rhenen. Ook daar zijn de foto's al van voorbij gekomen. Nadat die bui (21.30) voorbij was, kwam er over Arnhem de volgende (22.30) en konden we dus afsluiten met elke bui dubbel en dwars meegemaakt te hebben.
Uiteraard zijn er enkele foto's gemaakt, maar deze staan op 3 verschillende apparaten en volgen mogelijk later nog eens. Door de vakakantie-spullen-opruim-modus zijn de foto's van de bliksem niet bijzonder geslaagd.
Natuurlijk zijn de gemelde buien niet allemaal dezelfde, omdat het dynamische systemen betreft, maar voor het gevoel hebben we elke bui dubbel meegemaakt.
Quote selectie