Gisteren diende zich opnieuw een interessante situatie aan. Zware onweersbuien die lang op dezelfde plek blijven hangen. Zo kun je alles hebben en zo kun je niets hebben. Maar voor chasers natuurlijk ideaal omdat de buien makkelijk bij te houden zijn.
Tijdens mijn werk bij het waterschap in Den Bosch alles nauwlettend in de gaten gehouden via het forum en diverse kaarten. Ik was die dag extra vroeg begonnen zodat ik ook eerder weg kon om te gaan chasen.
Begin van de middag kwamen de eerste meldingen van bloemkolen rond nationaal park de Hoge Veluwe. Niet veel later ontstond ook convectie in Duitsland, over de grens bij de Achterhoek. Beide situaties leverden al snel onweersbuien op, die inderdaad bijna stil hingen op de plek maar wel mooi door ontwikkelden.
Halverwege de middag besloot ik richting de Maas te rijden, waar ik de hoop had dat ik een van de buien kon onderscheppen. Op de Maasdijk aangekomen had ik meteen mooi zicht op beide buien. Achteraf bleek de meest rechtse bui niet de bui boven Duitsland te zijn, maar een tweede bui die eveneens boven de Veluwe was ontstaan. Prachtige ijskappen met een weids uitzicht. Het was genieten, want ondertussen zat ik nog heerlijk in het zonnetje in de uiterwaarden.
De meeste rechtse bui in beeld.
De eerste bui van die middag, ontstaan boven Otterlo.
Niet veel later begon de samensmelting van de buien, beide ijskappen trokken naar elkaar toe, een fraai tafereeltje boven de Maas. Ook de buienradar laat dit zien.
Verder gebeurde er weinig, de buien maakten weinig vordering waardoor het goed toeven bleef in het zonnetje. Na een uurtje bakken en braden vond ik het mooi geweest en besloot ik verder koers te zetten richting het oosten. Immers als ik bleef wachten had ik kans dat de buien straks uitgedoofd waren, hetgeen een dag eerder ook snel gebeurde.
Ik volgde de Maasdijk in oostelijke richting tot aan Grave (onder Nijmegen). Daar was het gerommel al snel te horen. Het leek me vooral om hoogteonweer te gaan. Vanuit het oosten werd het steeds zwarter, in eerste instantie wel vrij structuurloos. In de uiterwaarden bij Keent had ik mooi zicht op de zwarte lucht die snel naderde.
Toen de zon verdween werd er ook meer structuur zichtbaar, terwijl de wind toenam. Echter zaten de mooie structuren iets zuidelijker, aan de andere kant van de Maasdijk. Daarom snel terug in de auto richting van Gravenstein, om daar de polder in te duiken.
Vanuit de polder had ik een fraai uitzicht op het naderende noodweer. Omdat de neerslag nog een stuk zuidelijker zat stond ik bovendien nog lange tijd droog. Echter de wind nam enorm toe. Er begonnen zich downburstachtige taferelen voor te doen. Een sterke neerwaartse stroming uit de onweersbui daalde neer op het akkerland en lichtte al het zand op. Het ging er korte tijd heftig aan toe. Takken en los puin gingen door de lucht (voornamelijk licht spul) en het zicht liep terug. Ik denk dat het alles zo’n 10 minuten bij elkaar duurde.
De bui begon meer af te buigen richting het zuidoosten. Ik besloot terug te rijden richting Tilburg. Onderweg werd ik nog getrakteerd op een flink portie hagel en regen. De A50 richting Den Bosch liep vast omdat de weg onder water stond. Sommige voertuigen parkeerden op de vluchtstrook om te wachten tot het noodweer voorbij was.
Al met al was het een prachtige beleving.
Tijdens mijn werk bij het waterschap in Den Bosch alles nauwlettend in de gaten gehouden via het forum en diverse kaarten. Ik was die dag extra vroeg begonnen zodat ik ook eerder weg kon om te gaan chasen.
Begin van de middag kwamen de eerste meldingen van bloemkolen rond nationaal park de Hoge Veluwe. Niet veel later ontstond ook convectie in Duitsland, over de grens bij de Achterhoek. Beide situaties leverden al snel onweersbuien op, die inderdaad bijna stil hingen op de plek maar wel mooi door ontwikkelden.
Halverwege de middag besloot ik richting de Maas te rijden, waar ik de hoop had dat ik een van de buien kon onderscheppen. Op de Maasdijk aangekomen had ik meteen mooi zicht op beide buien. Achteraf bleek de meest rechtse bui niet de bui boven Duitsland te zijn, maar een tweede bui die eveneens boven de Veluwe was ontstaan. Prachtige ijskappen met een weids uitzicht. Het was genieten, want ondertussen zat ik nog heerlijk in het zonnetje in de uiterwaarden.
De meeste rechtse bui in beeld.
De eerste bui van die middag, ontstaan boven Otterlo.
Niet veel later begon de samensmelting van de buien, beide ijskappen trokken naar elkaar toe, een fraai tafereeltje boven de Maas. Ook de buienradar laat dit zien.
Verder gebeurde er weinig, de buien maakten weinig vordering waardoor het goed toeven bleef in het zonnetje. Na een uurtje bakken en braden vond ik het mooi geweest en besloot ik verder koers te zetten richting het oosten. Immers als ik bleef wachten had ik kans dat de buien straks uitgedoofd waren, hetgeen een dag eerder ook snel gebeurde.
Ik volgde de Maasdijk in oostelijke richting tot aan Grave (onder Nijmegen). Daar was het gerommel al snel te horen. Het leek me vooral om hoogteonweer te gaan. Vanuit het oosten werd het steeds zwarter, in eerste instantie wel vrij structuurloos. In de uiterwaarden bij Keent had ik mooi zicht op de zwarte lucht die snel naderde.
Toen de zon verdween werd er ook meer structuur zichtbaar, terwijl de wind toenam. Echter zaten de mooie structuren iets zuidelijker, aan de andere kant van de Maasdijk. Daarom snel terug in de auto richting van Gravenstein, om daar de polder in te duiken.
Vanuit de polder had ik een fraai uitzicht op het naderende noodweer. Omdat de neerslag nog een stuk zuidelijker zat stond ik bovendien nog lange tijd droog. Echter de wind nam enorm toe. Er begonnen zich downburstachtige taferelen voor te doen. Een sterke neerwaartse stroming uit de onweersbui daalde neer op het akkerland en lichtte al het zand op. Het ging er korte tijd heftig aan toe. Takken en los puin gingen door de lucht (voornamelijk licht spul) en het zicht liep terug. Ik denk dat het alles zo’n 10 minuten bij elkaar duurde.
De bui begon meer af te buigen richting het zuidoosten. Ik besloot terug te rijden richting Tilburg. Onderweg werd ik nog getrakteerd op een flink portie hagel en regen. De A50 richting Den Bosch liep vast omdat de weg onder water stond. Sommige voertuigen parkeerden op de vluchtstrook om te wachten tot het noodweer voorbij was.
Al met al was het een prachtige beleving.
twitter.com/PaulBegijn - Natuurmonumenten - Zuidwestelijke Delta