Een supercell is een 'langlevende' roterende wolk die zichzelf in stand houdt door een configuratie van stijg- en daalstroom.
Al naargelang de opbouw van de atmosfeer zijn er high en low precipitation, dus veel en weinig neerslag. Er zijn ook cyclische supercellen die nieuwe meso's vormen op de flanking line, de groter wordende cumulus lijn die naar de meso toe loopt, en er kunnen op die manier dus ook tornado's in cycli voorkomen.
Als cellen splitsen kunnen ze elk hun eigen richting uitgaan, waarbij de linker cel ook in wijzerzin draait ipv tegenwijzerzin. Hoewel ze zelden voorkomen kunnen er ook tornado's in voorkomen die in wijzerzin draaien onder zo'n 'leftmover'.
Tenslotte heb je ook de low topped supercells, een type dat wij hier vaker zien, waarbij de supercells niet tot de tropopauze reiken maar tot lagere hoogte, al naargelang de opbouw van de atmosfeer. Zo heb ik zelf ooit (99 ergens) in de winter zeer dynamische buien meegemaakt met zeer sterke en zichtbare rotatie, terwijl de bui zelf enkel kleine drensregendruppels bevatte. Wel intense neerslag, maar dus met erg lage toppen. Maar blijkbaar waren alle andere elementen aanwezig om dit mogelijk te maken.
Ik heb het meeste geleerd uit het boek 'Thunderstorm Morphology and Dynamics'. Het boek is niet meer helemaal up-to-date want dateert al van halverwege de jaren 80, maar het is een erg goed referentiewerk over alle soorten onweer ter wereld met onderzoekswerk van grote namen in de wereld van de meteorologie.
Er staat flink wat fysica in maar ook zonder kennis hiervan leer je erg veel uit de tekst en illustraties:
Quote selectie