Als we erg generaliseren, is het dit:
1) Ik heb het vermoeden dat het veel politici tegenwoordig meer om (persoonlijke) macht gaat. Meer dan mogelijke principes waar ze voor staan. Zie de samenwerking met partijen die dat vroeger, op basis van een al dan niet begrijpelijk principe, niet deden
2) Deze zucht naar macht betekent dat men de weg bewandelt die deze macht of verstevigt of in elk geval stabiel houdt
3) Men maakt keuzes waarvan men denkt dat het volk deze het liefste ziet, niet wat men mogelijk zelf echt denkt
4) Mensen (kiezers) denken vooral op korte termijn en aanhet eigen hachje. Zo is er een disproportioneel grote uitgave aan veiligheid (tegen aanslagen) en economische crises. In de regel wordt hier heel gemakkelijk vele honderden miljarden aan uitgegeven.
5) Lange termijn kwesties, met name het milieu, worden of a) gebaggeteliseerd/ontkent of op b) de lange termijn geschoveb
6) Omdat politici (ik generaliseer nog steeds) zelden of nooit hun ongelijk toegeven (pas als het einde carriere is soms), is in geval a) een langdurige ontkenning het gevolg. Het proces wordt nog vertraagd dan anders. In geval b wordt het er niet beter op. Pas als de problemen echt onmiskenbaar zijn, onderneemt men actie.
Dit is volgens mij een heel belangrijke oorzaak van het opschiven va problemen. Ik denk dat er veel politici zijn die een ingeboren zucht hebben naar persoonlijke macht. Verder meen ik (maar net zeker) dat narcisme bij managers en andere leiders veel hoger ligt dan bij andere mensen. Dat verklaart dan waarom politici ook zonder spindocters/adviseurs zelden hun ongelijk toegeven of egoistische zaken voorrang geven (macht dus). Ook op korte termijn denken valt hier deels uit te verklaren. Bij narcistiche mensen is het namelijk per definitie de ander die de fout maakt of was er een externe reden die tot hun fout leidde....
Quote selectie