De buien voor het front uit, hebben wel gunstige heliciteit (ruiming + toename in de instroomlaag), maar missen de diepe windschering voor enige organisatie van cellen. Bovendien heb ik mijn twijfels of de zwakke grondconvergentie in combinatie met thermiek wel in staat is om losse cellen te doen ontstaan. Hoe dan ook, het 'echte' werk komt pas als er grootschallige optilling plaatsvindt, dicht bij het koufront en i.c.m. een kortgolvige hoogtetrog die vrijwel gelijktijdig passeert. De onstabiliteit wordt dan over de hele laag benut. De diepe windschering is ook beter, maar nog altijd hooguit matig: tot 15 m/s. Om in het achterhoofd te houden: een sondering in West-Frankrijk van vannacht wijst op een lichte overschatting van de schering. Uiteraard kan dat toeval, dus plaats- en tijdgebonden zijn geweest, natuurlijk.
Nog altijd heb ik een plaatje voor me van discrete onweerscellen, langs een lijn georiënteerd en N of ONO trekkend, afhankelijk van hun ontstaanspositie. De westelijke buien zullen eerder N trekken, onder de cyclonale invloed van de Ierse depressie, terwijl oostelijkere buien eerder NO tot O zullen trekken. Mocht er toch een echte aaneengesloten lijn ontstaan, heb je eerder kans dat het geheel enigszins boogvormig wordt.
Gr. Ben
Quote selectie