Aparte beesten hoor die woestijnsprinkhanen.
Woestijnsprinkhanen zijn normaal solitaire insecten, die geen soortgenoten bij zich dulden.
Regenval zorgt voor een tijdelijke vruchtbaarheid in de woestijn. Het wordt groen en er komen veel sprinkhaaneitjes uit. De beestjes worden groot, terwijl het landschap geleidelijk verdort. Ze komen dan uit de omgeving bijeen op die plekken waar het (het langst) groen blijft. Daar kan het kan dan te druk worden, ze voelen de vele soortgenoten tegen zich aan en transformeren daardoor in treksprinkhanen (die juist heel sociaal zijn ingesteld).
Ze blijven zich voortplanten en onder de juiste omstandigheden groeit de kolonie sprinkhanen door, al trekkend van het ene naar het andere vruchtbare stuk land in de woestijn.
De transformatie van solitaire naar treksprinkhaan is groot, zowel in kleur en vorm als gedrag (zie foto van een vrij jong exemplaar). Pas in 1921 ontdekten biologen dat het niet om twee soorten sprinkhanen ging, maar om twee uitingen van dezelde soort!
Je kunt zo'n metamorfose teweegbrengen door het solitaire beestje een paar uur lang elke paar minuten even wat over de achterpoten te strijken. Het 'denkt' dan "Hee, het wordt te druk, tijd om verderop te gaan kijken."
Een sprinkhanenplaag kan jaren duren en, het is bekend, kan helaas voor veel leed zorgen. Dat ze ook de grasmatten in stadions wegvreten is nog een van de minder ernstige gevolgen.
De laatste zeer grote spinkhanenplaag in Afrika was 15 jaar geleden.
Woestijnsprinkhanen zijn normaal solitaire insecten, die geen soortgenoten bij zich dulden.
Regenval zorgt voor een tijdelijke vruchtbaarheid in de woestijn. Het wordt groen en er komen veel sprinkhaaneitjes uit. De beestjes worden groot, terwijl het landschap geleidelijk verdort. Ze komen dan uit de omgeving bijeen op die plekken waar het (het langst) groen blijft. Daar kan het kan dan te druk worden, ze voelen de vele soortgenoten tegen zich aan en transformeren daardoor in treksprinkhanen (die juist heel sociaal zijn ingesteld).
Ze blijven zich voortplanten en onder de juiste omstandigheden groeit de kolonie sprinkhanen door, al trekkend van het ene naar het andere vruchtbare stuk land in de woestijn.
De transformatie van solitaire naar treksprinkhaan is groot, zowel in kleur en vorm als gedrag (zie foto van een vrij jong exemplaar). Pas in 1921 ontdekten biologen dat het niet om twee soorten sprinkhanen ging, maar om twee uitingen van dezelde soort!
Je kunt zo'n metamorfose teweegbrengen door het solitaire beestje een paar uur lang elke paar minuten even wat over de achterpoten te strijken. Het 'denkt' dan "Hee, het wordt te druk, tijd om verderop te gaan kijken."
Een sprinkhanenplaag kan jaren duren en, het is bekend, kan helaas voor veel leed zorgen. Dat ze ook de grasmatten in stadions wegvreten is nog een van de minder ernstige gevolgen.
De laatste zeer grote spinkhanenplaag in Afrika was 15 jaar geleden.
Bericht laatst bijgewerkt: 02-09-2004 06:20
-